TEHLİKELİ TOPRAKLAR | Bölüm 2 - Kısım 2

Merhaba canlarım. Nasılsınız? Nihayet ikinci bölümün ikinci kısmı ile karşınızdayım.

Okumaya başladığınız saati ve tarihi buraya yazın lütfen.

Kitabımı arkadaşlarınıza önermeyi unutmayın!

✨✨✨

Düşüncelerim hızla dönmeye başladı, çevredeki en sağlam anten noktasını düşünmeye koyuldum. Gözlerim, en yüksek binaların çatılarına, uçurum kenarlarına ve tepe noktalarına odaklandı. Belki de yüksek bir bina çatısı, iletişim sinyallerimizi daha geniş bir alana yaymak için uygun olabilirdi. Ya da belki de uzak bir tepe, iletişimimizin kesintisiz olmasını sağlayabilirdi.

Zihnimde birkaç potansiyel nokta belirdi, ancak gerçekçi bir seçim yapmamız gerekecekti. Bu, hayatta kalma mücadelemizin bir parçasıydı. Yıkıntılarla ve umutsuzlukla dolu dünyada, birbirimize umut ışığı tutabilmek için birlikte ilerlemeliydik.

Gökyüzündeki bulutların arasında yükselen bir bina, çatısındaki sağlam bir anten göz kırpmaya başladı. O bina, ulaşabileceğimiz bir hedef gibi görünüyordu. Yükseklik korkusunun verdiği heyecanı hissederek, yavaşça aklımda bir plan oluşturmaya başladım.

Bina çevresindeki enkazın arasından geçerek çatıya ulaşmanın zorluklarını düşündüm. Belki de bir merdiven veya güvenli bir geçit bulabilirdik. Her halükadarda oraya gidip denememiz gerekiyordu.
Gözlerim, güçlü rüzgarın bina cephesindeki hasarlı yerlere nasıl etki ettiğini gözlemledi. Çatının dayanıklılığını ve antenin sağlamlığını kafamda değerlendirmeye başladım.

Niko, gözlerimdeki düşünceleri fark etti ve güven verici bir şekilde başını salladı. "Bu zorluğun üstesinden gelebiliriz," dedi. "Birlikte hareket eder, birbirimize destek oluruz. Güven bana."

Bu sözlerle içimdeki umut yeniden yeşerdi. Yıkıntılar arasında, sağlam bir iletişim noktası bulma çabamızın, hayatta kalma ve kurtuluşumuzun anahtarı olabileceğini düşündüm. Kendimize güvenmeli, cesaretimizi toplamalı ve risk almaktan kaçınmamalıydık.

Niko’nun peşinden odadan çıktığımda kapalı olan kapılardan birini açtığını gördüm ve gördüklerimle şaşkınlık yaşadım. Bu odanın içerisinde, kıyamet sonrası hayatta kalma için oldukça önemli eşyalar bulunuyordu. Her biri bize avantaj sağlayacak ve hayatta kalma şansımızı artıracaktı.

Niko'nun askeri geçmişi, ilerleyişimizde en önemli ve gereklilikleri belirlemede bize büyük bir avantaj sağlıyordu. Evin dışına çıkmadan önce, ağırlığı taşıyabileceğimiz sınırlar içinde en kritik eşyaları seçmekte çok dikkatli davrandı.

Öncelikli olarak, hayatta kalmamız için en temel ihtiyaçlardan biri olan su ve gıda stoklarına özen gösterildi. Su arıtma tabletleri ve önceden paketlenmiş gıda, su kaynaklarının temizlenmesi ve enerji sağlayıcı bir besin kaynağına sahip olmamızı sağlayacaktı. Ek olarak yanımıza almaktan zarar gelmezdi.

İkincil olarak, güvenlik ve korunma önemli bir faktördü. Bu nedenle, taktik el feneri, dürbün ve gece görüş cihazı gibi eşyaları seçti. Bu araçlar, tehlikeleri gözlemlememizi ve potansiyel tehditleri önceden tespit etmemizi sağlayacaktı.

Ayrıca, iletişim ve navigasyon için gerekli olan ekipmanlara da öncelik verdi. Pusula, haritalar ve telsiz dedektörü, rotayı takip etmemiz ve iletişim kurmamız için önemli araçlardı. Bu sayede, belirlenmiş hedeflere ulaşmak ve yardım çağrısı yapmak daha kolay olacaktı.

Hayatta kalma becerilerimizi artırmak için kullanabileceğimiz araçlara da dikkat etti. Hayatta kalma seti, yangın yapma malzemeleri, bıçak ve taktik eldivenler gibi eşyalar, çeşitli zorlu durumlarla başa çıkmamızı sağlayacak becerileri destekleyecekti.

Niko'nun deneyimi ve profesyonelliği, bize sadece en gerekli ve hayati eşyaları seçmekle kalmadı, aynı zamanda taşınabilirlik ve hareketlilik açısından da avantaj sağladı. Aşırı ağırlık taşımak yerine, hızlı ve çevik olabilmek için gereksiz eşyaları elemek önemliydi. Bu şekilde, zorlu alanlarda ilerlerken daha fazla manevra kabiliyeti elde ettik.

Niko, hazırlıklarımızı tamamladığımızda kararlı bir şekilde "Gidelim" dedi ve evden çıkmak için ilk adımı attı. Dışarı adım attığımızda, çevremizi dikkatlice gözlemlemeye başladık. Artık kıyamet sonrası dünyadaydık ve her an her şey olabilir, bu yüzden her adımımızı dikkatle atmak önem arz ediyordu.

Niko'nun liderliğinde, çevremizi sürekli gözetleyerek ilerlemeye başladık. Yıkıntıların arasında yürürken, ayaklarımızı adımlarımızı dikkatli bir şekilde atıyor ve her adımımızın sağlam olmasına çaba gösteriyorduk. Enkazlar, tehlikeli tuzaklar ve geçilemez alanlarla karşılaşma ihtimaline karşı tedbiri elden bırakamazdık.

Sessizliği bozmamak için adımlarımızı hafifletiyor ve birbirimize el işaretleriyle iletişim kuruyorduk. Zaman geçtikçe onun yönlendirmesine alışmaya başlamıştım.

Herhangi bir tehlike veya farklılık fark edildiğinde hızlıca tepki verme becerimiz oldukça önemliydi. Gözlerimiz sürekli çevremizi tararken, kulaklarımız açık olacak şekilde ilerliyorduk. Herhangi bir tehlike veya yaklaşan tehlike işareti aldığımızda, birbirimize göz teması kurarak hızla tepki vermek için hazır oluyorduk.

Niko'nun askeri disiplin ve tecrübesi, ilerlememizi düzenli ve koordineli bir şekilde yönlendirmemize yardımcı oldu. Tehlikeli bölgeleri atlatırken, çevremizdeki potansiyel tehditleri önceden tespit etmek için birlikte çalışmayı sürdürdük. Birbirimizin güvenliğini önemseyerek, güvenli bir rotada ilerlemek için her an birlikte hareket ettik.

Etrafta sessizlik hakimdi, sadece yıkıntıların arasından geçerken çıkan hafif tınılar ve rüzgarın hışırtısı duyuluyordu. O yaratık dışında henüz başka bir yaratık karşımıza çıkmamıştı ama çıkmayacağı anlamına gelmiyordu. İlerledikçe, kıyametin Açıkçası çıkmasını istemiyordum. Bu yaratık sinirlerimi bozup beni germeyi ve korkutmayı başarmıştı.

Karşımıza çıkan su birikintisi karşısında bir an duraksadık ve endişeli bakışlarımız birbirimizle kesişti. Bakışlarımızı birbirimizden çekip çevremizi tarayarak su birikintisinin içine girmeden ilerlemenin bir yolu olup olmadığını anlamaya çalıştık ama bu mümkün değildi. Zorunlu olarak su birikintisinin içine adım atmamız gerekiyordu.

İçine girdiğimiz su birikintisi, diz kapağımızın hemen üzerine kadar yükseliyordu, bu da içinde bulunabilecek muhtemel riskleri göze almak zorunda olduğumuz anlamına geliyordu. Şahsen bu durumdan hiç hoşnut değildim.

Adımlarımızı suyun içinde dikkatlice atarken, su birikintisinin soğuk suları bedenimizi sarıp sarmalıyordu. Her adımımızda suyun hareketi ve etrafındaki tuhaf sesler bizi tedirgin etti.

Su birikintisinin dibindeki çamurun kayganlığı da adımlarımızı daha dikkatli atmamızı gerektiriyordu. Pes etmeden ilerlemeye devam ettik. Bir an evvel buradan çıkmamız gerekiyordu.

İlerlemeyi sürdürürken, her adımda suyun serinliği bacaklarımıza dokunuyor ve ürkmemize sebep oluyordu. Gözlerimiz sürekli olarak etrafı tarıyor, suyun yüzeyindeki hareketleri yakalamaya çalışıyorduk. Her an, suyun derinliklerinde saklanmış bir yaratığın ansızın ortaya çıkabileceği düşüncesi sinirlerimizi germeye başlamıştı.

Su birikintisinin karanlık derinliklerinde, görünmeyen tehlikelerin barınabileceğini düşünerek adımlarımızı daha da dikkatli atmaya devam ettik.

Suyun içindeki sıra dışı hareketler, ara sıra birbirimize bakmamıza sebep oluyor ve kalp atışlarımızı hızlandırıyordu. Sanki suyun derinliklerinde bir şeyler nefes alıyor, sessizce bekliyordu. Her adımda suyun altında saklı olan gizemli yaratıkların bize saldırma ihtimali, içimizde bir gerilim yaratıyordu. Ancak bu gerilim, bizi daha dikkatli, daha tetikte olmaya yönlendiriyordu.

Su birikintisinin içinde ilerlememiz hala devam ediyordu. Herhangi bir zarar görmek istemiyor, birbirimizi korumak ve desteklemek için birlikte çalışıyorduk. Göz göze geldiğimizde anlaşarak, sessiz bir işaret diliyle haberleşiyorduk.

Her adımda birbirimizin yanında olmanın ve güvenin verdiği bir rahatlama hissi içimizi sardı. Su birikintisinin içinde gerilmemize rağmen birlikte yol almak, bağlarımızı daha da güçlendiriyor, hayatta kalma mücadelemizde güçlü bir dayanışma duygusuyla ilerlememize sebep oluyordu.

Su, ayaklarımızın altında hafifçe çalkalanırken, su birikintisinin içindeki belirsizliklerle karşılaşma olasılığı düşüncelerimi sürekli meşgul etti. Her adımda suyun hareketi, çırpınışları ve etrafta duyulan gizemli sesler hiç kuşkusuz ikimizin de kalbini hızlandırdı.

Su birikintisinin sonlarına doğru yaklaştığımızda, Niko beklenmedik bir şekilde beni şaşırttı. O kadar uzun zamandır konuşmuyorduk ki, sesini duymak nefesimi kesecekti az daha.

"Bu günler eğer sona erer ve eski yaşantımıza dönebilirsek, ne yapmayı düşünüyorsun?" diye sordu.

Bu soru karşısında bir an için duraksadım, düşüncelerim adım atmamı engelledi. Sahi, ne yapmak istiyordum? Bu yeni dünya düzeni ortadan kalkar ve eski hayatımıza dönersek, yaşamımız güzel olursa, kısacası hayatta kalır ve o günlere ulaşırsam neye yönelmek istiyordum?

Duraksamama son verip zor da olsa adımlarımı atmaya devam ettim. Elim silahımın kabzasına daha sıkı bir şekilde sarıldı. Karanlık suyun yansımasında kendimi görebilmeyi umdum ama göremedim.

Düşüncelerim dağınık bir şekilde zihnimin içinde dolaşmayı sürdürdü. Ne yapmak istediğime dair bir fikrim yoktu maalesef. Aklıma hiçbir şey gelmiyordu.

Niko'nun gözlerine bakıp benden yanıt bekleyen gözlerini gördüğümde, içimdeki karmaşayı dile getirdim. "Aslında, bunu hiç düşünmedim," dedim gerçeği dile getirerek. "Ne yapmak istediğime dair hiçbir fikrim yok. Bu yeni dünyada hayatta kalmaya odaklanmak önceliğim. Ancak bunu başarabilirsem, işte o zaman bir şeyler düşünebilirim. Şu an için hayatta kalmak için mücadele etmek dışında, ne yapmak istediğime dair bir vizyonum yok."

Konuşurken adımlarımızı sıklaştırdık, su birikintisinin sonunu gözlerimizle taradık. Önümüzdeki günlerde, bu yeni dünyada var olmanın anlamını ve ne yapmak istediğimizi yeniden keşfetmek için bir fırsatımız olabilirdi. Belki de birlikte yeni bir toplum inşa etmek, barış ve umut dolu bir gelecek için mücadele etmek isteyenler arasına katılmak mümkün olabilirdi. Tabii yaşayan varsa.

Niko başını anlayışla salladı. "Bir gün gelecek," dedi ve konuşmayı sürdürdü. "Bu günleri gülerek hatırlayacağız. Şimdilik hayatta kalmak için mücadele etmeye devam edelim."

Belli belirsiz gülümsedim. Son adımlarımızı atarken buradan sağ salim çıkabilmeyi, sonrasında da şükretmeyi isterken buldum kendimi. Gerçi şükretmek bu zamanda mantıklı mıydı bilmiyordum. Dahası Tanrı var mıydı ve bizi görüyor muydu? Onu da bilmiyordum. Tek hissettiğim ve bildiğim bu dünyada terk edildiğimizdi.

Nihayet su birikintisinin içinden çıktığımızda rahatlıkla derin bir nefes aldım. Nefesi geri verirken Niko’nun “Hatırlıyor musun gördüğümüz gökdeleni?” diye sorduğunu duydum. Kaşlarımı hafifçe çattım. Elbette hatırlıyordum. Hatta gökdelenin tepesinde telsizi kullanabilmemizi sağlayacak bir anten de vardı. Eğer ki zarar görmediyse oraya çıkar ve iletişim kurarız diye düşünmüştüm. Demek ki Niko da benimle aynı şeyi düşünmüştü.

“Evet. Şahsen ben oraya gittiğimizi düşünüyordum,” dediğimde “Evet,” diyerek beni onayladı.

Adımlarımızı zorlukla atarken, her bir adımımızla çatlayan zeminin sesi yankılanıyordu. Gözlerim, yıkıntılarla dolu çevreyi taradı yeniden. Evlerin sadece birer gövde iskeleti haline geldiğini gördüm, camlar kırık dökük bir şekilde her yere dağılmıştı. Sert rüzgar, çatlaklarla dolu yollarda toz bulutları yaratıyor ve gökyüzünü gri bir örtüyle örtüyordu.

Doğa ve dünya adeta yerle bir olmuştu. Ağaçlar kökünden sökülmüş, parçalanmış bir halde dört bir yana dağılmıştı. Göz alabildiğine uzanan bu yollar, şimdi çatlamış ve çökmüş haldeydi. Sadece kahverengi toprak yığınları ve yok olmuş bitki örtüsü geriye kalmıştı.

Bu kıyamet sonrası manzara, insanlığın yok oluşunun bir yansıması gibiydi. Yıkımın izleri her adımda daha da belirginleşiyordu.

Sağ tarafta kalan metropolün karmaşası artık sessizliğe gömülmüş, yerini yıkıntılarla dolu sessizliğe bırakmıştı. Sadece rüzgarın hışırtısı ve yıkıntıların arasından geçen birkaç uğultu duyuluyordu. İlerlemekte hala zorlanıyorduk.

Çatlaklarla dolu yollarda adımlarımızı atarken, her adımda dengemizi kaybetme riskiyle karşı karşıyaydık. Yıkıntılar arasında ilerlemek, devrilen beton blokların, demir iskeletlerin ve çürümüş enkazların arasında manevra yapmayı gerektiriyordu. Gözlerimiz sürekli dört bir yanı taramak durumundaydı. Çünkü bir adımı bile yanlış atmamız bizi daha kötü ve içinden çıkılmayan sonuçlara götürebilirdi.

Gökyüzü, gri bir sis tabakasıyla kaplanmıştı. Güneşin ışığı zorlukla bulutlar arasından sızarak yeryüzünü aydınlatıyordu. Bu ise bizim için hiç umut verici değildi.

Hedefimiz olan gökdelene doğru ilerlerken karşımıza çıkan yıkılmış köprü işimizi hiç kolaylaştırmadı. Daha önceden heybetli bir yapı olan bu köprü, ortaya çıkan garip bulutların ve depremlerin etkisiyle parçalanmış, enkaz yığınlarına dönüşmüştü. Beton kırıkları, demir çubuklar ve yıkıntılar arasında dar bir geçit oluşmuştu ve geçmemiz için bize izin verir gibi görünüyordu.

İlerleyip köprüye vardığımızda altımızdaki boşluk bir an için yüreğimi ağzıma getirdi. Bir yanlış adım, bizi şu anda gördüğüm tehlikeli boşluğa düşürebilirdi. Üstelik beton kırıklarının arasında sıkışmış demir çubuklar, sağlam bir denge becerisini gerektiriyordu.

Derin bir nefes aldıktan sonra ilk adımımı attım ve düşünmemeye çalıştım. Her adımda beton kırıklarının üzerindeki yıkıntıların ne kadar dayanıklı olduğunu sorguluyordum.

Zemini kayganlaştıran dökülen su birikintileri ve çamurlar, geçişimizi oldukça zorlaştırıyordu. Her adımda dikkatli olmak için ayaklarımızı doğru yere yerleştirmeye çalışıyorduk. Ayaklarımızın altındaki metal enkazlarının keskin kenarları, hızlı ve sağlam adımlar atmamızı engelliyordu. Bu zorluğa rağmen, kararlılıkla ilerlemeye devam ettik.

Köprünün etrafında uçuşan kuşlar ve gördüğümüz yıkılmış bariyerler, içinde bulunduğumuz atmosferi daha da gerilimli hale getirmekteydi. Rüzgarın uğultusu, yıkıntıların çıkardığı tıslama ve kırılma sesleri arasında ilerlemeyi sürdürüyor, köprünün enkazı üzerinde adımlarımızı atmaya devam ediyorduk. Her an düşme tehlikesiyle yüz yüze kalmak, her bir adıma daha da dikkat etmemizi sağlıyordu.

Yol boyunca ilerlerken, altımızdaki boşluğun derinliğini düşünmek, dengemizi sağlamlaştırmak için daha da dikkatli olmama sebep oluyordu. Adımlarımı atarken gözlerim çatlaklara, kırık demir parçalarına ve sarkmış kabloların tehlikesine odaklanmıştı.

Bir anlık dalgınlık sonucu ayaklarım kaydı ve boşluğun içine doğru sürüklendim. Hemen yakınımda olan Niko hızla davrandı, ancak beni tutabilmek için tam zamanında davranamadığı için başarılı olamadı.
Boşluğa doğru kayarken düşüşümü yavaşlatmak için bir şeyler yapmaya çalıştım. Boşlukta dönüp kendi etrafımda hareket etmeye başladım, çevremdeki yüzeylere tutunmaya çalıştım, debelendim. Karşıma çıkan bir kabloya tutunmaya çalıştım ancak başarılı olamadım. Boşluğa düşmeye devam ediyordum ve derinlik beni kendisine doğru çekiyordu.

Umutsuz içinde hayatta kalmak için mücadele ederken birdenbire elim, oldukça derin bir çıkıntıyı fark etti. Kalbimin hızla çarpmasına rağmen son bir hamleyle çıkıntıya tutundum. Parmaklarım sıkıca tuttuğum çıkıntıyı kullanarak duraksamamı sağladı. Birkaç saniyelik derin bir nefes aldım ve yorgunluğumun üstesinden gelmeye çalabaladım.

Birkaç saniyelik dinlenmenin ardından kendimi yukarı çektim. Ellerimi ve ayaklarımı kullanarak yavaşça yukarı tırmanmaya çalıştım. Amacım çıkıntıları fark etmek ve bu çıkıntıları kullanıp tekrardan yıkık köprüye tırmanabilmekti. Bu ise pek kolay olmadı.

Yaşadığım zorluktan dolayı hala nefes nefese kalmış haldeydim. Çıkıntılara tutunup tırmanmaya çalışırken yorgunluk bedenimi sardı, kaslarımın ağırlığı beni yere çekmeye çalışıyordu. Her adımım zorlu bir mücadeledeydi, çünkü çıkıntılar kayganlaşmış, bazıları kırılmış veya çürümüştü. Gözlerim karardıkça ve ter görüşümü bulandırdıkça umutsuzluğun ağırlığı omuzlarımı bastırıyordu.

Birkaç kez kaydım, dengeyi yitirdim ve çıkıntılardan düşmekten kıl payı kurtuldum. Her başarısız denemede kendimi tekrar toparlamaya çalışıyor, yeniden tırmanmaya devam ediyordum. Vücudumun her kası, sarsıntıya ve yorgunluğa dayanmaya çalışıyordu. Ayaklarımın ve ellerimin üzerine yüklenen ağırlık zamanla dayanıklılığımı zorlamaya başladı.

Köprünün yıkık demirlerine doğru ilerlemek için son bir çaba sarf ettim. Adımlarımın her biri titrek ve kararlıydı. Parmaklarımı sıkıca karşıma çıkan demire doladım, çünkü bu son umut ışığıydı. Gücümü topladım ve son bir hamleyle kendimi yukarı çektim. Vücudum zorlandı, kaslarım daha da ağrıdı, ama pes edemezdim. Gözlerim kararlılıkla köprünün demirlerine bakıyordu.

Sonunda, tırmanışım sonuç verdi ve kalın demirlerden birine tutunup ayaklarımı da sağlam olan demirlerden birine bastım. Derin bir nefes aldım ve yorgunlukla savaşan bedenimin bu demirlere tutunurken pes etmemesini diledim. Kırık, paslı demir parçası sayesinde istediğim noktaya ulaşabilmek yüzümde bir gülümseme belirmesine sebep oldu. En sonunda başarmıştım.

Soluk soluğa, titrek bir şekilde ayakta durmayı sürdürdüm ve derin bir nefes aldım. Düşme tehlikesini atlattığım için şükran dolu bir şekilde Niko’ya baktım. O kadar endişeli görünüyordu ki kurtuluşum bile rahatlamasını sağlayamamıştı.

“Tanrım!” dedi öfkeyle. “Neden dikkatli olmuyorsun?”

Bakışları yıpranan ve yaralanan parmaklarıma, yırtılmış olan kıyafetlerime odaklandı. Hiçbir şey söylemedi. Dinlenişimi fazla uzatamadım. Çünkü köprünün çıkışına çok az bir zaman kalmıştı ve ilerleyişimize devam etmemiz gerekiyordu.

Nihayet köprüden kurtulup zemine ayak bastığımızda ellerimi dizlerimin üzerine koydum, birkaç saniye soluklanma kararı aldım. O kadar kötü durumdaydım ki tüm vücudum iflas etmişti.

Lütfen aşağıdaki soruları cevaplayınız.

1) İİkinciı beğendiniz mi?

2) Sizce böyle bir dünyada Lily'ye saldıran yaratıklar olabilme ihtimali var mı?

3) Lily ile Niko'nun zaman geçtikçe birbiri ile yakınlaşacağını düşündünüz mü?

4) Daha önce hiç kıyamet temalı bir oyun oynadınız mı ya da bu temayı içeren oyunlardan birini izlediniz mi?

5) Sizce sonraki kısımda ne olacak?

6) Doğaüstü yaratıkların varlığına inanıyor musunuz?