5. Bölüm💙

Vera, akşamın ilerleyen saatlerinde Turan’ın evine doğru ilerlerken, içinde garip bir heyecan vardı. Şu ana kadar hiç bu kadar rahat olmamıştı, ama bir yandan da kalbinin hızla çarptığını hissediyordu. Bu, sadece basit bir yemek daveti değildi. Bu, Turan’ın ona gösterdiği bir ilgi, bir yakınlık, hatta belki de bir yeni başlangıçtı.

Kapıyı çaldığında, Turan’a selam verdikten sonra içeri girdi. Mutfaktan gelen tatlı kokusu burnuna doldu. Gülümseyerek “Merhaba,” dedi, bir yandan içeri adım attı.

Turan, mutfaktan başını uzatarak, hafif bir gülümsemeyle onu karşıladı. “Hoş geldin. Tatlımı beğenirsin diye düşündüm,” dedi, gülümsemesi biraz daha derindi.

Vera, onun gülümsemesinin ardında gerçekten bir şeyler olduğunu hissetti. O kadar samimiydi ki, gözlerindeki yumuşaklık kalbinin derinliklerine kadar ulaştı. “Beni kırmadın,” dedi. “Yemek için gerçekten çok teşekkür ederim.”

Turan, “Buna gerek yok, sadece sana yardımcı olmak istedim. Hem yemek yapmak aslında sık yaptığım bir şey,” dedi, ancak sesindeki o tatlı tınıyı daha çok hissedebiliyordu. Vera, bir adım daha içeriye girdi ve mutfakta birlikte çalışmaya başladılar.

Tatlıyı yapmaya koyulduklarında, ilk başta birbirlerine karşı mesafeliydiler. Ama zaman geçtikçe, ikisi de daha rahatlamaya başladı. Vera, karıştırdığı kremanın bir kısmını dışarıya sıçratınca Turan aniden ona doğru eğildi ve kolunu dikkatlice sildi.

“Bunu yaparken dikkatli ol, sonra mutfak batar,” diye mırıldandı, ama sesi hafifçe titriyordu.

Vera, başını kaldırarak gülümsedi. “Endişelenme, ben iyiyim.”

Aralarındaki hava, aniden değişmeye başlamıştı. Vera, Turan’ın davranışlarında hafif bir yakınlık fark edebiliyordu. Bir an gözleri birbirine kilitlendi ve o anda zaman yavaşladı gibi hissetti. Turan, onun yanına yaklaştı ve tatlıyı karıştırırken, elleri bir an Vera'nın beline dokundu. O an, Vera’nın kalbi hızla atmaya başladı. Turan’ın elinin beline değmesi, aralarındaki gerilimi ve çekimi daha da belirginleştirdi.

Vera, kalbinin hızla çarptığını hissederek, bir an için gözlerini kapattı. Turan, bu sessizliği bozarak hafifçe gülümsedi. “Özür dilerim, istemeden…” dedi, ellerini geri çekmeye yeltendi.

Ama Vera, hafifçe gülümsedi ve hareketlerini durdurdu. Gözlerinde bir çekim vardı; bu sadece bir dokunuş değil, bir şeyin daha fazlasıydı. Hareketsiz kaldı, ama bir o kadar da cesurca Turan’a bakarak omuzlarına yerleşen ellerini hafifçe hissetti.

Turan, tekrar ellerini belinden çekmeye kalkmadan önce Vera’nın gözlerine bakarak yavaşça odaklandı. Bir an, her şeyden önce sadece birbirlerine odaklandılar. Vera, kalbinin gücünü ve rahatlamışlığını hissetti.

Ve o an, Turan yavaşça ellerini onun omuzlarından alarak, dudağını, Vera'nınkilerle buluşturdu. Hava bir anda yoğunlaştı, etraflarındaki dünya kayboldu ve sadece ikisi kaldı. Ne askerlik, ne lojman, ne de diğer her şey… sadece o an vardı.

Dudakları birbirine dokunduğunda, o ana kadar hissetmediği bir şey, Vera’nın içinde büyüdü: bir güven, bir huzur ve yavaşça gelişen bir aşk.

Tatlı masası, artık sadece bir arka plandı. Aralarındaki ilişki, artık sadece sözlerle değil, her bir dokunuşla, her bir bakışla derinleşiyordu.

---

💙BÖLÜM SONU💙