2.BÖLÜM🦋

Uçak inişe geçtiğinde, Vera kalbinin hızla çarptığını hissediyordu. O kadar çok düşünüyordu ki, bir an dışarıya bakmayı unutmuştu. Turan ise, yanındaki koltukta sessizce oturuyordu. Yüzbaşı, hâlâ mesafeli ve soğuktu, ama bu durum, Vera'nın dikkatini daha da çekiyordu. O an, onunla daha fazla konuşmak, daha fazla şey öğrenmek istiyordu ama bir şeyler onu engelliyordu. Bir anda uçak, yere iniş yapmaya başladığında, tüm düşüncelerini bir kenara koydu.

"İniyoruz," dedi Turan, biraz da ciddi bir tonda. "Hazır ol."

Vera, bu sözlerden sonra hemen kemerini sıkıca bağladı ve gözlerini dışarıya dikti. Uçağın motorları gürültüyle çalışmaya devam ederken, kalbi hâlâ bir çılgın gibi çarpıyordu. Uçak yavaşça alçalırken, birkaç saniye içinde yere indi.

Herkes gibi o da uçağın kapısı açılınca dışarıya adım attı. Hava biraz serindi, ama askerlerin ilk kez bir araya geldiği o ortamda bir garip huzur vardı. Bir yandan da, kendi içindeki karışık duygular daha da yoğunlaşmıştı.

Vera, hızla bagajını almak için terminale yöneldi. Birkaç adım sonra, Turan’ı tekrar gördü. O, diğer askerlerden farklıydı; hareketlerinde bir soğukkanlılık vardı. Hızlıca yürüdü ve bagajını alırken Vera'nın yanına geldi.

“Buradan sonra seni daha yakından tanıyacağız,” dedi Turan, fakat bu cümlede bir anlam, bir samimiyet yoktu. Bu sözler, daha çok bir emir gibi gelmişti. Ama Turan'ın bakışlarında bir şeyler değişmişti, ona biraz daha yakın gibi duruyordu.

Vera, bagajını eline aldı ve bir anlığına gözlerini Turan'ın gözlerinden kaçırdı. “Evet, sanırım,” dedi. “Bundan sonra, işler daha zor olacak gibi hissediyorum.”

Turan, ona doğru hafifçe başını eğdi ve sert bir şekilde gülümsedi. "Zor olmayacak. Zorlanmayı seçersen zor olur," dedi ve hızlıca bir adım öne gidip ilerledi.

Vera bir an duraksadı. Yüzbaşı'nın bu cümlesi, ona oldukça sert gelmişti ama bir yandan da doğruydu. Askerlik, zorlu bir süreçti. Bir adımda kararlı olmalıydı.

Turan ve Vera, askeri alana doğru yürürken, ortamda belli bir sessizlik hakimdi. İnsanlar hızlı adımlarla bir yerlere gitmeye çalışıyordu. Kimse birbirine fazla yaklaşmıyordu. Birlikte yürüdükçe, ikisinin arasında bir sessizlik vardı, ama bu sessizlik, aralarındaki mesafeyi hissettiriyordu.

Vera, Turan’ın yanındaki diğer askerlerle olan tavrını izledi. Adam, tam bir lider gibi duruyordu, ama aynı zamanda kimseyle fazla yakın olmamaya özen gösteriyordu. Bu, Vera'nın gözünde onu daha da ilginç yapıyordu. Aralarındaki duvarı biraz daha fazla hissetmişti.

Sonunda, bir askeri araçla gittikleri eğitim alanına vardılar. Burası, onların ilk büyük sınavlarının olacağı yerdi. Yavaşça ilerlerken, Vera, Turan’ın yavaş adımlarla ilerleyişini izliyordu. Onun ne kadar deneyimli olduğunun farkındaydı ve bir yandan da ondan daha çok şey öğrenmeye çalışıyordu.

Eğitim sahasına vardıklarında, Turan bir kez daha dönüp Vera’ya baktı. “Burası, senin sınavın,” dedi. “Hadi bakalım, göster kendini. Buradan sonra her şey değişecek.”

Vera, bir adım daha attı. Artık sadece askerdi. Ama içindeki korku ve kaygılar, hala peşini bırakmamıştı. Eğitimin zorluğu, belki de onu gerçek bir asker yapacaktı. Ama Turan’ın sözleri, ona gerçekten cesaret verdi.

Eğitim başladı ve her şey, Vera için çok daha gerçek olmaya başladı.

🦋BÖLÜM SONU🦋