BÖLÜM 7 – KAYBOLUŞ

Arabanın kapısı kapandığında ses, Duru'nun kulaklarında yankılandı.
Bu ses bir kapanış gibiydi.
Sadece kapının değil; bir anın, bir ihtimalin, bir seçeneğin kapanışı.

Baran arabayı hareket ettirdi. Hızlanmadı. Ama yavaş da gitmedi. Sanki her saniye ölçülüyordu. Duru camdan dışarı bakıyordu. Sokaklar tanıdıktı ama güvenli değildi artık. Az önce yürüdüğü yollar, şimdi çok uzakta kalmış gibiydi.

"Beni takip ediyorlardı," dedi Duru.
Sesi düşündüğünden daha sakindi.

Baran başını salladı. "Biliyorum."

Bu kelime Duru'nun içini ürpertti.

"Nasıl biliyorsun?"

Baran cevap vermedi. Cevap vermemesi, Duru'nun tahmin ettiğinden daha fazla şey söyledi. Arabada ağır bir sessizlik oluştu. Ama bu sessizlik, evdeki gibi değildi. Burada bastırma yoktu. Sadece dikkat vardı.

"Eve bırakacağım," dedi Baran.
"Bir süre yalnız dolaşma."

Bu bir tavsiye değildi.
Ama bir emir de değildi.

Duru başını salladı.
"Ben kimseyle bir şey yapmadım," dedi.
Bu cümle, açıklama değildi. Bir savunmaydı.

Baran'ın eli direksiyonun üzerinde biraz daha sertleşti.
"Biliyorum," dedi.
"Zaten sorun bu."

⸻

Araba Duru'nun evine yaklaştığında Baran yavaşladı. Sokağın başında durdu. Eve kadar gitmedi.

"Buradan yürü," dedi.
"Normal olsun."

Duru kapıyı açmadan önce durdu. Baran'a baktı.
"Onlar..." dedi. "Kim?"

Baran bir an tereddüt etti.
"Yanlış insanlar," dedi sonunda.
"Ve bazen yanlış insanlar, yanlış yerlere bakar."

Duru arabadan indi. Kapıyı kapattı. Baran arkasından bakarken araba çoktan hareket etmişti.

Duru eve yürürken kalbinin hâlâ hızlı attığını fark etti. Ama korku değil bu. Daha çok, geç kalmış bir fark edişti.

⸻

O gece evde hava ağırdı.

Babası salondaydı. Yüzü asıktı. Duru içeri girer girmez bakışları üzerine kilitlendi.

"Geç kaldın," dedi.

"Hayır," dedi Duru.
Sesi her zamankinden daha netti.

Babası bu netliği fark etti. Kaşlarını çattı.
"Dışarıda fazla dolaşıyorsun," dedi.
"Giyimine de dikkat edeceksin. Bakışları üstüne çekiyorsun."

Bu cümle, Duru'nun içini acıttı.
Suç, yine ona aitti.

Annesi araya girmek ister gibi oldu. Sonra vazgeçti. Gözleri yerdeydi.

Duru odasına geçti. Kapıyı kapattı. Kilitlemedi. Kilitler bu evde güven vermezdi.

Yatağına oturdu. Telefonunu eline aldı. Elif'ten mesaj vardı:
İyi misin?

Cevap yazmadı. Ne yazacağını bilmiyordu.

⸻

Gece yarısına doğru telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.

"Yalnız değilsin."

Kalbi yerinden çıkacak gibi oldu. Mesajı sildi. Numarayı engelledi. Ama hissi silemedi. Yatağın içinde doğruldu. Pencereye baktı. Sokak karanlıktı.

Bir süre sonra mesaj tekrar geldi.

"Seni izliyoruz."

Bu kez nefesi kesildi.

Kapı çaldı.

Duru yerinden sıçradı. Kapıya bakakaldı. Saat çok geçti. Kim gelmiş olabilirdi?

Babası kapıyı açtı. Duru odasından çıktı. Koridora kadar geldi. Sesleri duydu.

"Bizim kızla ilgili," dedi bir erkek sesi.
"Ufak bir mesele."

Kalbi durdu.

Babası kapının önünde dikiliyordu.
"Benim kızım temizdir," dedi.
"Yanlış gelmişsiniz."

Adam güldü.
"Temiz olması, dikkat çekmediği anlamına gelmez."

O an her şey oldu.

Adamlar içeri girmedi. Ama bakışları yeterliydi. Babası kapıyı sertçe kapattı. Arkasını döndüğünde yüzü öfkeyle karışık bir korkuyla doluydu.

"Odana!" diye bağırdı.

Duru koşarak odasına girdi. Kapıyı kapattı. Kalbi göğsünden fırlayacak gibiydi. Telefonunu eline aldı. Titreyen parmaklarla bir numara yazdı.

Baran.

Telefon uzun süre çaldı.

Açılmadı.

⸻

O gece Duru uyumadı.

Sabaha karşı, ev sessizken, kapı tekrar çaldı. Bu kez daha sert. Daha kararlı.

Babası uyandı. Kapıya gitti. Sesler yükseldi. Annesi ağlamaya başladı.

Duru kapısını araladı.

İki adam vardı. Yüzleri tanıdıktı. Sokaktan. Okulun yakınından.

"Bizimle geliyorsun," dedi biri.
"Bir yanlış anlaşılma var."

Duru geri çekildi. "Hayır," dedi.
Ama sesi duyulmadı.

Babası bir an durdu. Tereddüt etti.
O tereddüt, her şeyi belirledi.

Adamlar Duru'nun kolundan tuttu. Duru çığlık atmak istedi ama sesi çıkmadı. Annesi bağırdı. Babası susuyordu.

Sokak karanlıktı. Bir araç vardı. Kapısı açıktı.

Duru itildi.

Kapı kapandı.

Ve karanlık başladı.

✨Oy 🌸 Yorumm ✨