Bölüm 15

Geçmiş, Baran için hatırlanan bir şey değildi.
Taşınan bir yüktü.

O akşam evde tuhaf bir durgunluk vardı. Duru park dönüşünden sonra fazla konuşmamıştı. Baran bunu fark etmişti ama zorlamamıştı. İkisi de bazı duyguların sessizlikte daha doğru yer bulduğunu biliyordu artık.

Yemekten sonra Baran balkona çıktı. Sigara yakmadı. Sadece korkuluklara yaslanıp şehri izledi. Işıklar yanıp sönüyordu. Hayatlar akıyordu. Ve o hayatların hiçbiri, onunkiyle kesişmiyordu.

Duru bir süre sonra yanına geldi. Aralarında yine bir mesafe vardı ama bu mesafe kaçış değildi.

"Bazen," dedi Duru,
"insanlar neden bu kadar sessizleşir, merak ediyorum."

Baran başını çevirmedi.
"Çünkü konuşurlarsa," dedi,
"bir daha susamayacaklarını bilirler."

Bu cevap, Duru'nun kalbine oturdu.

Bir süre sustular. Sonra Baran konuştu.
"Benim babam," dedi,
"ben on dört yaşındayken öldü."

Duru ona baktı ama araya girmedi.

"Borçları vardı," diye devam etti Baran.
"İnsanlara değil... yanlış insanlara."

Sesi düz, duygusuzdu. Ama bu, acı olmadığı anlamına gelmiyordu.

"Seçenek sunmadılar," dedi.
"Ya babamın bıraktığı yerde duracaktım,
ya da annemle kardeşim ödeyecekti."

Duru'nun boğazı düğümlendi.
"Çocukmuşsun," dedi.

Baran omuz silkti.
"Kimseye göre değil."

⸻

Duru ilk kez Baran'ın gözlerinde bir çatlak gördü. Çok küçük. Ama gerçek.

"Çıkmak istedin mi?" diye sordu.

Baran güldü. Kısa, acı bir gülüş.
"Her gün," dedi.
"Ama bazı kapılar içeriden açılmaz."

Bu cümle, Duru'nun annesini hatırlattı.
Bazı korkular aynı dili konuşurdu.

"Beni orada tutan şey güç değildi," dedi Baran.
"Korkuydu. Kontrolü bırakırsam, her şey çöker sandım."

Duru bir adım yaklaştı. Dokunmadı. Ama yakındı.
"Bırakmıyorsun," dedi.
"Şimdi buradasın."

Baran ilk kez ona döndü.
"Sen olmasaydın," dedi,
"ben hâlâ orada olurdum."

Bu bir aşk itirafı değildi.
Bir fark edişti.

⸻

Gece ilerledi. Balkondan içeri geçtiler. Duru çay koydu. Baran masaya oturdu. İlk kez bu evde, geçmiş konuşulmuştu. Ve ev hâlâ ayaktaydı.

"Benim de bir şartım var," dedi Baran bir süre sonra.

Duru başını kaldırdı.
"Söyle."

"Ben değişiyorsam," dedi Baran,
"bu senin borcun olmayacak."

Bu cümle, Duru'yu derinden sarstı.

"Kimseyi kurtarmıyorum," dedi Duru.
"Sadece yanında duruyorum."

Baran başını salladı.
"Bu yeter."

⸻

O gece Duru yatağına uzandığında kalbi farklı atıyordu. Daha hızlı değil. Daha derin.

Baran salonda kaldı. Işıkları kapatmadı. İlk kez karanlıkta durmadı.

Geçmiş anlatılmıştı.
Ama geçmiş bitmemişti.

Sadece artık
iki kişinin bildiği bir gerçekti.

Ve bu, her şeyi değiştirebilirdi.

Oy ve Yorum pleassse 🌸