Son Sözüm

-Sevdaa! Tam arkamı dönüp bütün yaşananları geride bırakmayı kafama koymuşken öyle güzel seslenişi vardı ki, dönüp bakmasam gözlerim o ela gözlerini arayacak, hasretinden yanacak gibiydik.

Tedirgin bir tavırla arkamda geleceğim sandığım ama geçmişimde kalacak adama döndüğümde, pişman bir yüz ifadesi vardı. Aşkta mantık mı önemliydi? Hislerimiz mi? Bu savaşı aklımla kazanmaya kararlıydım.

- Sana son sözüm Mehmet; Eğer olur ya yüreğindeki yükler ağır gelir taşıyamazsan, beni o zaman anla. Şuan ikimiz iki yabancıdan bile, daha yabancı hale düşmeden ayrılalım.

Bir adım daha atarak aramızdaki mesafeyi kapatmak isterken elini uzattı. Gözlerimi gözlerinden kısa süreliğine ayırıp, ellerine bakakaldım.

- Üzgünüm…

- Sevda… Arkamı dönüp arabama doğru ilerlerken ardımda kalan sesler git gide azalıyordu. Ne dediğini duyamıyordum. Duysam da artık her şeyi değiştirmeye gücümüz yetmezdi…