SABAH OLDUĞUND~6

###

Sabahın ilk ışıkları sınıfın kirli camlarından içeri süzülüyordu. Gece boyunca kimse doğru düzgün uyuyamamıştı ama bu kez Gece hariç herkes biraz olsun dinlenebilmişti. Gece, Atlas'ın dizlerine başını koymuş, derin bir uykuya dalmıştı. Atlas ise kıpırdamadan oturuyor, Gece'yi uyandırmamak için bacaklarını bile hareket ettirmiyordu.

Doruk: Oğlum, bacağın uyuşmadı mı senin?

Atlas gözlerini Gece'den ayırmadan hafifçe başını salladı.

Atlas: Uyuştu.

Batu: E kalksana o zaman.

Atlas: Uyuyor işte.

Masal: Bayağı uyumuş. Gece hiç böyle uyumaz normalde.

Kumsal, yanındaki çantasını kendine doğru çekti. Bir süredir herkesi izliyordu.

Kumsal: Dün gece çok korktu. Bence ilk defa biraz rahat uyudu.

Doruk: Hepimiz korktuk zaten. Ama burada daha ne kadar kalacağız, onu düşünüyorum.

Batu: Dışarı çıkarsak ne olacak? Koridorun hâlini gördünüz.

Doruk: Burada kalırsak da açlıktan öleceğiz.

Masal: Biraz daha bekleyemez miyiz? Belki yardım gelir.

Atlas bu kez konuşmaya katıldı.

Atlas: Telsizdeki adam yardımın geleceğini söylemedi. Sadece ana kapıdan çıkmayın dedi.

Kumsal: Peki başka nereden çıkacağız?

Atlas: Bilmiyorum. Önce okulun güvenli bir yerini bulmamız lazım.

Batu: Bir de telefonlarımız hâlâ çekmiyor. Ailelerimizden haber alamıyoruz.

Bir süre kimse konuşmadı. Sınıfın içinde yalnızca dışarıdan gelen belirsiz sesler duyuluyordu. Doruk pencereye yaklaşıp perdeyi araladı.

Doruk: Bahçede hâlâ hareket var.

Masal: Ne hareketi?

Doruk: Şu tarafta... Birileri dolaşıyor.

Batu: İnsan mı?

Doruk cevap vermedi. Perdeyi yavaşça kapattı.

Kumsal: İnsan olsaydı bize seslenirdi, değil mi?

Atlas: Belki de seslenmek istemiyordur.

Tam o sırada Gece hafifçe kıpırdandı. Atlas konuşmayı kesti. Gece gözlerini açmadan biraz daha Atlas'a yaklaştı.

Gece: Çok konuşuyorsunuz...

Herkes bir anda ona döndü.

Masal: Günaydın uyuyan güzel.

Gece gözlerini aralayıp başını kaldırdı. Birkaç saniye nerede olduğunu anlamaya çalıştı, sonra Atlas'ın dizlerinde uyuduğunu fark edip hemen doğruldu.

Gece: Ben... Burada mı uyudum?

Atlas: Yok, başka okuldaydın.

Gece: Çok komiksin gerçekten.

Doruk: Günaydın Gece. Biz de sen uyanmadan okulun tapusunu paylaşacaktık.

Gece: Keşke paylaşsaydınız, bana da bir oda düşerdi.

Masal hafifçe güldü. Günlerdir ilk kez sınıfta kısa da olsa bir gülümseme dolaşmıştı.

Ama o gülümseme uzun sürmedi.

Koridorun sonundan metal bir şeyin yere düşme sesi geldi.

Herkes sustu.

Ardından bir ayak sesi duyuldu.

Sonra bir tane daha.

Batu: Biri mi geliyor?

Atlas yavaşça ayağa kalktı. Doruk kapıya yaklaştı, kulağını kapıya dayadı.

Dışarıdan bir ses geldi.

Bilinmeyen ses: İçeride kimse var mı?

Kumsal'ın gözleri büyüdü.

Bu kez kapının arkasındaki ses, bir zombiye ait değildi.