BİR ADIM DAHA~4

### BÖLÜM 4

Depoda geçirdikleri birkaç saatin ardından altısı da biraz olsun kendine gelmişti. Kantinden alabildikleri yiyecekleri çantalara doldurmuş, yanlarına birkaç şişe su da almışlardı. Artık orada kalmak istemiyorlardı. Hem depo küçüktü hem de kapısı doğru düzgün kapanmıyordu.

Kumsal: Bence bir sınıfa geçelim. En azından oturacak yerimiz olur.

Doruk: Depoda oturacak yer yok mu?

Kumsal: Doruk, gerçekten seninle uğraşamam.

Masal: Ben Kumsal'a katılıyorum. Bir sınıfa geçelim, biraz uyumamız lazım.

Batu: Önce güvenli bir yer bulalım da uyumayı sonra düşünürüz.

Atlas çantasını omzuna taktı.

Atlas: Üst kattaki sınıflardan biri olabilir. Hem pencereleri de var.

Gece: Pencereleri olan bir yerde saklanmak ne kadar mantıklı?

Atlas: Haklısın. O zaman iç tarafta kalan bir sınıf bulalım.

Altısı birlikte depodan çıktı. Koridor beklediklerinden daha sessizdi. Kumsal, Masal'ın yanında yürürken arada bir arkasına bakıyordu.

Masal: Sürekli arkana bakmayı bıraksana, iyice geriliyorum.

Kumsal: Ya arkamızdan bir şey geliyorsa?

Doruk: Gelirse zaten duyarız.

Batu: Çok mantıklı konuştun, aferin.

Doruk Batu'ya ters ters baktı.

Tam o sırada koridorun sonundaki kapı açıldı.

İçeriden bir öğrenci çıktı. Üzerindeki okul forması kirlenmişti. Başını garip bir şekilde yana eğmiş, kollarını iki yana bırakmıştı.

Gece: O da kim?

Öğrenci bir anda başını onlara çevirdi.

Ardından koşmaya başladı.

Masal: KOŞUN!

Altısı aynı anda en yakın sınıfa doğru koştu.

Kumsal: AÇIN ŞU KAPIYI!

Atlas kapıyı açtı. Kızlar içeri girerken Doruk ve Batu da peşlerinden girdi. Ancak o sırada öğrenci hızla kapıya yaklaşıyordu.

Doruk: ATLAS, ÇEKİL!

Atlas son anda kenara çekildi. Doruk elindeki sırayı kapıya doğru itti. Sıra koşan öğrencinin önüne çarptı ve onu geriye doğru düşürdü. Öğrenci koridora doğru yuvarlandı.

Batu: KAPATIN KAPIYI!

Kumsal ve Masal kapıyı çekti. Atlas da hemen yanlarına gelerek kapıyı kapattı. Doruk ve Batu sırayı kapının önüne dayadı.

Fakat dışarıdan gelen sesler artıyordu.

Bir tane daha.

Sonra bir tane daha.

Kumsal: Bunlar nereden çıktı?!

Gece: BİLMİYORUM!

Kapı şiddetle sarsıldı.

Atlas başka bir sırayı da kapının önüne çekti. Batu dolaptaki birkaç sandalyeyi getirip kapıya dayadı. Doruk da masayı sürükleyerek diğerlerinin yanına yerleştirdi.

Masal: Bence bu kadarı yeter!

Doruk: Yeter mi? Kapı yerinden çıkacak!

Birden kapıya sert bir darbe daha geldi.

Herkes geriye çekildi.

Dışarıdan gelen sesler birkaç saniye boyunca devam etti. Sonra yavaş yavaş uzaklaştı.

Sınıfta derin bir sessizlik oluştu.

Kumsal: Ben... Ben az önce ne gördüm?

Batu: Bir öğrenci.

Kumsal: Öğrenci öyle koşar mı Batu?!

Atlas: Bilmiyorum. Ama bize doğru geldiği kesindi.

Gece pencereye baktı. Perdeyi hafifçe aralayıp dışarıyı kontrol etti.

Gece: Bahçede de varlar.

Masal: Kaç kişiler?

Gece: Sayamadım. Bir sürü.

Masal yavaşça sıraya oturdu. Kumsal da yanına geçti. Diğerleri sınıfın farklı yerlerine dağıldı.

Doruk: Şu an bir şey anlamıyorum. Dün normal bir okuldaydık. Bugünse sınıfa kendimizi kilitliyoruz.

Batu: Keşke dün kantinden daha fazla yiyecek alsaydık.

Kumsal: Keşke dün okula hiç gelmeseydik.

Masal: Keşke sabah annemle tartışmasaydım.

Gece başını ona çevirdi.

Gece: Neden?

Masal: Evden çıkarken bana kahvaltı yapmadığım için kızdı. Ben de ters cevap verdim. Şimdi ne durumda olduğunu bile bilmiyorum.

Kumsal arkadaşının elini tuttu.

Kumsal: İyi olacak. Eminim iyidir.

Masal: Ya değilse?

Kimse cevap vermedi.

Bir süre sonra Atlas konuştu.

Atlas: Benim küçük kardeşim var. Sabah evden çıkarken bana bir şey anlatıyordu, dinlemeden gittim. Şimdi keşke biraz daha kalsaydım diyorum.

Doruk: Ben de babamla tartışmıştım. Akşam konuşuruz demiştim.

Batu: Benim annem bugün markete gidecekti. Umarım evdedir.

Gece dizlerini kendine çekti.

Gece: Ben sadece eve gitmek istiyorum.

Kumsal ona baktı.

Kumsal: Gideceğiz.

Gece: Nereden biliyorsun?

Kumsal: Bilmiyorum. Ama gideceğiz işte.

Atlas başını hafifçe kaldırdı.

Atlas: Kumsal haklı. Burada oturup kötü şeyler düşünmenin kimseye faydası yok.

Doruk: Peki bir planımız var mı?

Atlas: Şimdilik hayır. Ama önce buranın güvenli olduğundan emin olmalıyız.

Batu çantasından bir paket bisküvi çıkardı.

Batu: O zaman toplantı yapalım. İlk kararımız, kimse tek başına bir yere gitmeyecek.

Masal: İkinci kararımız da Doruk biraz daha az konuşacak.

Doruk: Neden herkes benimle uğraşıyor?

Kumsal: Çünkü çok konuşuyorsun.

İlk defa sınıfta hafif bir gülüşme oldu.

Fakat o gülüşmeler uzun sürmedi.

Gece, kapının altından gelen gölgeyi fark etti.

Yavaşça ayağa kalktı.

Gece: Çocuklar...

Herkes ona döndü.

Gece: Sanırım biri hâlâ kapının önünde.

Atlas ayağa kalktı. Sessizce kapıya yaklaştı.

Dışarıdan hiçbir ses gelmiyordu.

Ama kapının altındaki gölge...

Hareket ediyordu.

BÖLÜM SONU.