HERKEZ UYURKEN~5

###

21.43 — Okul

Sınıfın içi karanlıktı. Perdeler kapatılmış, kapının önüne sıralar ve dolaplar yerleştirilmişti. Gün boyunca yaşananlardan sonra herkesin enerjisi tükenmişti. Kumsal ve Masal yan yana iki sıraya uzanmış, Batu da sınıfın arka tarafında uykuya dalmıştı. Doruk başını çantasına koymuş, Atlas ise pencerenin yakınındaki sırada otururken uyuyakalmıştı.

Gece ise uyuyamıyordu.

Saatlerdir aynı yerde oturmuş, dizlerini kendine çekmişti. Telefonunu açtı. Annesinin konuşmalarına girdi. Son mesajı sabah gönderilmişti.

Anne, okula geldim. Akşam görüşürüz.

Gece ekrana uzun süre baktı. Sonra telefonu kapattı. Gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. Elini yüzüne götürüp sessizce ağlamaya başladı. İlk defa bütün gün güçlü görünmeye çalışmaktan vazgeçmişti.

Gece: (fısıldayarak) Ben eve gitmek istiyorum...

Başını dizlerine gömdü.

Bir süre sonra yanına birinin geldiğini fark etti.

Atlas: İyi misin?

Gece hemen yüzünü sildi.

Gece: İyiyim.

Atlas karşısındaki sıraya oturdu.

Atlas: Pek öyle görünmüyorsun.

Gece: Bir şeyim yok, uyusana sen.

Atlas: Uyuyamadım zaten.

Gece cevap vermedi. Atlas bir süre onu izledi, sonra sesini biraz alçalttı.

Atlas: Ağlıyor muydun?

Gece: Hayır.

Atlas: Tamam, ağlamıyordun.

Gece istemsizce hafifçe güldü ama gözleri hâlâ doluydu.

Gece: Herkesin iyi olduğunu düşünüyor musun?

Atlas: Kimlerin?

Gece: Ailelerimizin. Evdekilerin... Herkesin.

Atlas bir an sustu.

Atlas: Bilmiyorum.

Gece: Ya onlara da bir şey olduysa? Ya bir daha göremezsek?

Atlas: Şu an bunu düşünmek seni daha kötü yapacak.

Gece: Başka ne düşünebilirim ki?

Atlas ellerini birbirine kenetledi.

Atlas: Ben de kardeşimi düşünüyorum. Sabah evden çıkarken peşimden gelmişti. Ona sonra oynarız dedim. Şimdi keşke biraz daha kalsaydım diyorum.

Gece başını kaldırıp ona baktı.

Gece: Küçük mü?

Atlas: On yaşında.

Gece: Umarım iyidir.

Atlas: Umarım.

Bir süre ikisi de konuşmadı. Sınıfın diğer ucundan Masal'ın uykusunda mırıldandığı duyuldu.

Gece hafifçe gülümsedi.

Gece: Masal her yerde uyuyabilir.

Atlas: Doruk da öyle. Az önce konuşuyordu, şimdi dünyadan haberi yok.

Gece, Doruk'un olduğu tarafa baktı.

Gece: Bunlar nasıl arkadaş olmuş anlamıyorum.

Atlas: Ben de bazen anlamıyorum.

İkisi de hafifçe güldü.

Atlas çantasından bir paket peçete çıkardı ve Gece'ye uzattı.

Atlas: Al.

Gece: Teşekkür ederim.

Atlas: Biraz uyu. Sabah ne yapacağımızı düşünürüz.

Gece: Ya sabah daha kötü olursa?

Atlas: O zaman da beraber düşünürüz.

Gece başını salladı. Atlas kalkıp kendi yerine dönecekken Gece arkasından seslendi.

Gece: Atlas?

Atlas: Efendim?

Gece: Yanıma geldiğin için teşekkür ederim.

Atlas kısa bir süre durdu.

Atlas: Bir şey değil.

Yerine geçtiğinde Gece de başını sıraya koydu. Uzun zamandır ilk defa gözlerini kapata bildii

BÖLÜM SONU.