KAPIYI AÇMA~7

###

Doruk: İçeride kimse var mı, dedi az önce?

Batu: Evet. Duyduk işte.

Masal: Belki yardım isteyen biridir...

Gece kapıya doğru birkaç adım attı. Atlas hemen önüne geçti.

Atlas: Dur. Önce bir bakalım.

Kumsal: Ya gerçekten yardıma ihtiyacı varsa?

Doruk: Kapının arkasından konuşabiliriz. Açmamıza gerek yok.

Kapının ardından yeniden bir ses geldi.

Bilinmeyen ses: Yardım edin...

Bu kez ses daha yakından gelmişti. Ardından kapıya üç kez vuruldu.

Masal: Belki de yaralıdır.

Atlas: Herkes geriye çekilsin. Ben bakacağım.

Atlas kapının önüne geçti. Doruk da yanına geldi. İkisi birbirine bakıp yavaşça kapının kilidini açtı. Doruk kapıyı yalnızca biraz araladı.

Ama karşılarında gördükleri kişi, yardım isteyen biri değildi.

Üniformalı bir öğrenci kapının önünde duruyordu. Başını yana eğmişti. Gözleri boş boş bakıyor, ağzından anlaşılmaz sesler çıkıyordu. Bir anda kapıya doğru atıldı.

Doruk: KAPAT KAPAT!

Doruk kapıyı itmeye çalıştı ama zombi bütün gücüyle içeri yüklendi. Kapı açıldı ve zombi sınıfa doğru sendeledi.

Gece: GERİ ÇEKİLİN!

Herkes panikle geriye kaçtı. Zombi doğrudan Masal'ın bulunduğu tarafa yöneldi. Masal çığlık atarak sıranın arkasına geçti.

Atlas, önündeki sırayı hızla kaldırdı. Zombi ona doğru döndüğü sırada Atlas sandalyeyi kaptı ve zombinin yüzüne doğru savurdu. Sandalye sertçe çarpınca zombi dengesini kaybederek yere düştü.

Atlas: UZAK DURUN!

Batu: Atlas, arkanda!

Zombi yeniden hareketlenmeye çalışıyordu. Doruk hemen yanındaki sırayı çekip aralarına koydu.

Doruk: Kapıyı kapatın! Hadi!

Kumsal ve Gece birlikte kapıya koştu. Kapıyı kapatıp önüne bir sıra dayadılar. Batu da yanlarına gelip sırayı iyice yerleştirdi.

Sınıf yeniden sessizliğe gömüldü.

Herkes nefes nefeseydi.

Masal: Az önce... Az önce üzerime geliyordu.

Kumsal: İyi misin? Bir yerin acıyor mu?

Masal: İyiyim. Sanırım...

Gece, Atlas'a baktı. Atlas hâlâ yerdeki sandalyeye bakıyordu. Sonra ellerini dizlerine koyup derin bir nefes aldı.

Gece: Sen iyi misin?

Atlas: İyiyim.

Doruk: İyi misin ne demek oğlum? Az önce sandalyeyle çocuğu yere yapıştırdın.

Atlas: Başka ne yapacaktım?

Batu: Bence gayet iyi yaptın.

Kumsal kapıya yaklaştı ama dışarıdan gelen sesler yüzünden hemen geri çekildi.

Kumsal: Galiba yalnız değildi.

Herkes ona döndü.

Masal: Ne demek yalnız değildi?

Kumsal cevap vermeden kapıyı işaret etti. Kapının altındaki boşluktan koridorun ışığı görünüyordu. O ışığın önünden bir gölge geçti.

Ardından bir tane daha.

Sonra bir tane daha...

Doruk: Şaka yapıyor olmalısınız.

Atlas: Herkes pencerelerden uzaklaşsın.

Gece: Peki şimdi ne yapacağız?

Atlas bir süre kapıya baktı.

Atlas: Önce buradan çıkmanın başka bir yolunu bulacağız.

Tam o sırada kapı, dışarıdan sertçe sarsıldı.

Bir kez.

İki kez.

Ve üçüncüde, dayadıkları sıra birkaç santim geriye kaydı.