3.Bölüm

Saatlerce bağırmaktan sesim kısılmış, çaresizlikten pes etmiştim. Açlık ve yorgunluk bir yana, sandalyede saatlerce bağlı kalmaktan vücudumun her noktası sızlıyordu. Yiğit gideli tam dört saat olmuştu. "Acaba babam beni gerçekten sattı mı?" sorusu zihnimi bir bıçak gibi deşiyordu.

Tam o sırada kapı aralandı; Yiğit içeri girdi. Ağlamaktan şişmiş ve kızarmış gözlerimle ona baktım; konuşacak mecalim kalmamıştı.

Yiğit, "Çözün şunu, odaya çıkartın," diyerek arkasını döndü.

Tolga ellerimi ve ayaklarımı çözdüğünde bileklerimdeki morluklar gün ışığına çıktı. Kolumdan tutup beni üst kata sürükledi.

"Burada ihtiyaçlarını giderebilir, duş alabilirsin. Dolapta kıyafetlerin var," diyerek odadan çıktı.
‎
Yiğit Kat
‎"Götürdün mü odasına?"

‎"Götürdüm abi, kızın hali kalmamış, yazık," dedi Tolga.

‎"Ben daha kötüsünü yaşadım Tolga," dedim soğuk bir sesle.

‎"Peki, şimdi ne yapacaksın abi?"

‎"Akif'e unutamayacağı bir hediye bırakacağım. Kendi kanımdan..."

‎Tolga irkildi. "Düşündüğüm şeyi yapmayacaksın, değil mi?"

‎"Tam olarak onu yapacağım. Sen sözleşmeyi hazırla, Akif’e o imzayı attırın. Şirket bizim, o ise sokaklarda beş parasız kalacak."

‎Işık Yel
‎Duştan çıkınca biraz olsun kendime gelmiştim. Masadaki yemeği gördüğüm an iştahla yedim ve yorgunluktan sızıp kaldım.
Sabah gözlerimi açtığımda, yaşadıklarımın bir kabus değil, acı bir gerçek olduğunu anladım.
Odayı süzdüm; boy aynası, makyaj masası ve koca bir dolap... Hapishane ama lüks bir hapishane. Kapı açılınca Yiğit içeri girdi.

‎"Günaydın Işık Hanım, uyanabilmişsiniz."

‎"Bırak beni artık! Ne istiyorsun? Babama ne yaptın, söylesene!"

‎Yiğit karşısındaki koltuğa geçip oturdu, ağır ağır bir sigara yaktı. "Babana ne mi yaptım? Ona bir tercih sundum. Tahmin et neyi seçti?"

‎Merak ve korkuyla gözlerine kilitlendim.

‎"Maalesef Işık... O biricik baban, şirketi uğruna seni bana sattı."

‎Donup kaldım. "Ne... Ne saçmalıyorsun sen?" diye kekeledim.

‎"Duydun işte. Artık babanı unut. Ya benim karım olursun ya da anneni öldürürüm. Tercih senin."

‎"Sakın! sakın anneme dokunma!" diye haykırdım.

‎Yiğit ayağa kalktı, üzerime eğildi. "Şirket uğruna artık benimsin Işık Yel. Ya bunu kabullen ya da annen ölür. Karar vermen için bir saatin var."

Beğeni ve yorumlarınızı bekliyorum canlarım 🌜
‎