1.Bölüm

Karanlık bir odada, ellerin bağlı bir şekilde uyandığını hayal et. Gözlerini ilk açtığında, karşında sana bakan iki çift göz hissediyorsun. Nefes alışverişleri, her adımında sana daha da yakınlaşıyor... Ta ki o ses gelene kadar.
‎
‎Sabahın ilk ışıklarıyla gözlerimi açıp hızlıca hazırlandım. Bugün çok önemli bir gündü; aile şirketimiz olan "Moda Işık"ta yaptığım tasarımların sergileneceği defile günü gelmişti. En önemlisi, babamın eski düşmanlarından olan karşı şirketin sahibi Yiğit Kat da bu defileyi izlemeye gelecekti. Defileden sonra barış için yemek yeme kararı vermişlerdi ve ben de o yemeğe gitmek zorundaydım.
‎
Yataktan kalktığım gibi banyoya geçtim, günlük bakım işlerimi halledip siyah, ince askılı bir crop ve şort eteklerimden birini giydim. Saçımı hızla açıp makyajımın son dokunuşlarını yaparken telefonum çalmaya başladı. Arayan kuzenim Yaren’di. "Kesin geç kaldım, herkes beni bekliyor," diye söylenerek telefonu açtım.
‎— Alo?
‎— Neredesin Işık? Sen, birazdan herkes toplanacak.
‎— Çoktan evden çıktım, geliyorum Yaren. İki dakika idare ediver.
‎— Sadece iki dakikan var.
‎— Tamam canım, gelince görüşürüz.

‎Merdivenlerden aşağı doğru hızla indim. Bir yandan ayakkabılarımı giyerken anneme seslendim:
‎— Anne, ben çıkıyorum!
‎— Tamam Işık, dikkatli ol kızım.
‎— Tamam anne.
‎Yaren daha fazla sinirlenmeden şirkete geçmem lazımdı. Arabayı hızla çalıştırıp şirketin yolunu tuttum.
‎
‎Yiğit Kat
‎Elimdeki çayla evimin bahçesine çıkıp yürümeye başladım. Temiz hava gibisi yoktu. Bir yandan çayımı içip bir yandan Moda Işık'ı nasıl ele geçireceğimi düşünüyordum. Sağ kolum olan Tolga'ya seslendim:
‎— Hazırlıklar tamam mı?
‎— Merak etme abi, her şey hazır.
‎— Bugün defileden sonra planı devreye sokuyoruz. Bir hata istemiyorum, Tolga.
‎— Tamamdır abi.
‎— Hazırlanın, beş dakikaya çıkıyoruz.

‎Işık Yel
‎Arabayı hızlıca park edip çizim dosyalarımı alarak defilenin olduğu yere doğru koşmaya başladım. Kapalı yerlerde kalma korkum olduğu için tam 13 kat çıkmak zorunda kaldım. Nefes nefese kalmış bir şekilde duvarın kenarına yaslanıp soluklanıyordum ki Yaren geldi.
‎— Nerede kaldın sen? Ne bu halin?
‎— Geldim işte, 13 kat çık, sen de böyle olursun.
‎— Asansörü kullansana!
‎— Asla tek başıma binmem, fobim var benim, bilmiyor musun?

‎Yaren’le merdivenlerin başında tartışırken babam Akif Yel yanımıza geldi.
‎— Nerede kaldın kızım? Seni bekliyordum.
‎— Geldim baba, hadi geçelim.
‎— Karşı şirketin sahibi Yiğit Bey de gelecek, onu karşılamaya inelim.
‎— Baba, onlarla barış ne kadar doğru bilmiyorum, güven vermiyorlar.
‎— Bizi batmaktan kurtardılar kızım, hadi gel karşılayalım.
‎Offf o kadar çıktım geri mi inicem diye söylenere babamla aşağı indim.

‎Yiğit Kat
‎Moda Işık’ın kapısının önüne gelmiştim. "Yakında benim olacaksın, işte o zaman Yel ailesini bitireceğim," diye geçirdim içimden. Kapıdan Akif Bey'in bizi karşılamaya geldiğini gördüm. Yanında ise 1.60 boylarında, uzun saçlı bir kız; Işık Yel geliyordu.
‎— Hoş geldiniz Yiğit Bey.
‎— Hoş buldum Akif Bey.
‎— Davetimi kırmadığınız için teşekkürler, neticede sizin yardımınızla şu an buradayız.
‎Hafif bir tebessümle, "Ne demek, bu sayede iki şirket de bir dostluk anlaşması yaptı," dedim.
‎— Sayenizde.
‎— Sizinle daha çok işler yapacağız Akif Bey.
‎Babasıyla konuşmalarımı dinleyen Işık’a gözlerim kaydı. Bakışlarından bana güvenmediği, hatta burada olmamdan rahatsız olduğu belliydi. Gülümseyerek Işık’a elimi uzattım:
‎— Size de merhaba.
‎Birkaç saniye bekledikten sonra isteksizce elini uzattı. Samimiyetsiz bir gülümsemeyle, "Merhaba," dedi. Akif Bey'in, "Geçelim artık," demesiyle defilenin olduğu salona giriş yaptık.
‎Sağ tarafta Moda Işık, sol tarafta ise benim şirketim olan Katar Tasarım vardı. Müzik eşliğinde mankenler çıkmaya başlamıştı.
‎Tasarımlar tek tek defilede gösterilirken Yiğit Bey'in gözlerini üzerimde hissettim. O kadar kötü bakıyordu ki sanki bir şey yapacak gibiydi."
‎Defilenin sonuna yaklaşmıştık, rahat 35 manken çıkmıştı. Sonuncu mankenin de içeri girmesiyle bir anda ışıklar kapandı ve silah sesleri duymaya başladım. Göz gözü görmüyordu; herkes panik içinde bir yerlere saklanmaya çalışıyordu. Ne olduğunu anlamlandıramadan arkadan bir el ağzımı kapattı. İşte o an, bilincim kapandı.

Yeni kurguyu seversiniz umarım canlarım iyi okumalar🤍🤍
‎