2.Bölüm

Gözlerimi hafifçe araladım. Bir sandalyenin üzerinde, ellerim bağlı bir şekilde oturduğumu fark ettim. İçerisi zifiri karanlıktı, hiçbir şey seçilmiyordu; sadece bir insanın derin iç çekişlerini duyabiliyordum. Olanlar bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti: Defiledeydim, sonra arkamdan bana yaklaşan bir el...

‎Odanın ışığı bir anda yandı. Karşımda küçük bir masa ve koltuk, arkamda eski bir dolap, yerde ise siyah bir halı seriliydi. Gözlerimi beni kaçıran kişiye çevirdim. Yiğit Kat, bana doğru yavaş yavaş yürüyordu.
‎— Günaydın Işık Hanım.
‎Derin bir nefes alıp, "Sen..." dedim. "Anlamam lazımdı."
‎Yiğit, küçümseyici bir kahkaha attı. "Sizinle asla barış yapmayacağımı anlaman lazımdı."
‎— O zaman bıraksaydın da batsaydık! Niye yardım ediyorsun?
‎Sorumun ardından odada volta atmaya başladı.
‎— Yok, batmış bir şirketle işim olmazdı, o yüzden kurtardım.
‎— Babam... Babama ne yaptın? İyi mi o adi herif? Söyle!
‎— Merak etme, baban çok iyi. Ama bir seçim yapmak zorunda kalacak.
‎— Ne diyorsun, şerefsiz? Ne seçimi?
‎Son söylediğim kelimeden sonra olduğu yerde birkaç saniye durdu. Yanıma doğru yaklaşıp eliyle çenemden yüzümü hafifçe kaldırdı.
‎— Ne seçimi biliyor musun? Kızın mı, yoksa o biricik şirketin mi? Sence baban senin için şirketinden vazgeçer mi, Işık Yel?
‎— Ne diyorsun lan sen? Bırak babamı! O, ne şirketten ne de benden vazgeçer, anladın mı?
‎— Göreceğiz, dedi ve arkasına bakmadan odadan çıktı.

‎Yiğit odadan çıkar çıkmaz adeta duvarlar üstüme gelmeye başladı. Nefesimi hızla alıp verirken kalbim sıkışıyor, panik atak geçiriyordum. Bir yandan Yiğit'in dediği gibi "Babam şirketi seçerse beni bırakır mı?" diye düşünürken, diğer yandan çaresizce, "Bırak beni, adi şerefsiz!" diye bağıran sesimle odayı inletiyordum.

‎Yiğit Kat
‎Elimdeki dosyalarla Akif Yel'i tuttuğumuz deponun önüne geldim. Adamlarım beni görür görmez hemen ceketlerini ilikleyip başlarını eğdiler. Deponun içinden Tolga çıktı:
‎— Hoş geldin abi.
‎— Hoş bulduk. Ne yaptınız? Ne diyor?
‎— Biraz hırpaladık ama hayır, şirketi vermiyor.
‎— Kızı için de mi vermiyor?
‎— Hayır abi.
‎"Anladım," diyerek Tolga'yla içeri girdik. Akif Yel, duvarın köşesine yığılmış halde duruyordu. Gözlerini hafifçe aralayıp bana baktı ve gülmeye başladı:

‎— Böyle bir şeyi ancak sen yapabilirdin zaten, Yiğit Kat.

‎— Gerçekten şirketini senin için kurtaracağımı mı düşündün?

‎Yerden kalkmaya çalışarak, "Aynı baban gibisin Yiğit. O da benim çok iyi dostumdu. Ölmeden önce çoğu şeyi bana bıraktı," dedi.

‎Ellerimi yumruk yapıp sertçe sıktım. "Babamı senin öldürdüğünü biliyorum, Akif Yel! Sırf her şey sana kalsın diye hiç acımadan öldürdün onu. O şirket benim, anladın mı?"

‎Yüzündeki şaşkınlığı görebiliyordum. Zar zor konuşarak, "Ne saçmalıyorsun sen?" dedi.

‎Yiğit, "Açın videoyu!" diye emretti. Bir anda ortamda derin bir sessizlik oldu. Duvara yansıtılan videoda Akif'in, babam Şerif Kat'a silah tuttuğu görülüyordu: "Biliyor musun Şerif? Sen olmasan asla bu noktaya gelemezdim. Her şey için teşekkürler eski dostum, seni hiç unutmayacağım," dedikten hemen sonra silah sesi duyuldu.

‎Yiğit, elindeki dosyaları Akif'e uzattı:
‎— Ya bu dosyaları imzalayıp şirketi tamamen üstüme geçirirsin ya da hapislerde yıllarca sürünürsün. Tercih senin.
‎Akif sendelenerek, "Sen... Sen bunu ne zamandır biliyordun?" diye sordu. Yiğit'in gözlerinden alevler çıkıyordu:
‎— Öğrenemeyeceğimi mi sandın? Ben daha 15 yaşındaydım lan! Sen babamı acımasızca gözümün önünde öldürürken ben daha çocuktum!
‎_Bu imksnsız sen orda yoktun
‎_Acımasızca âkif yele bakarak ben tam olarak ordaydım ve yaptığın pislikleri çekiyordum
‎Akif yutkunarak, çaresizce tek bir çıkış yolu aradı:
‎— Bir şartla imzalarım; kızımı... Kızımı serbest bırakacaksın!
‎Yiğit, Akif'in yüzüne doğru eğilip alaycı bir gülüşle karşılık verdi:
‎— No, no, no... Sen o şansı çoktan kaybettin. Bu saatten sonra sana ait olan her şey benim. En acısı da; kızın, seni sırf bir şirket uğruna bana sattığını bilecek.

Bölüm hakkında ki yorum ve beğenilerinizi bekliyorum canlarım sizce ışık bunu duyunca ne tepki verecek 🌜
‎