9.BÖLÜM

9.Bölüm:Gerçek

Okul o gün garipti.
Her şey normal gibi görünüyordu ama aslında hiçbir şey normal değildi. İnsanlar koridorda yürüyordu ama konuşmalar fısıltıydı. Sanki biri yüksek sesle konuşsa tavan çökecekmiş gibi.
Defne dolabını kapatırken ellerinin titrediğini fark etti. Kendine kızdı. “Korkmuyorum,” diye düşündü. Ama korkuyordu. Hem de bayağı.
Emir yanına geldi.
“Aras seni arıyor,” dedi.
Defne kaşlarını çattı. “Nerede?”
“Çatı katında.”
Aras…
Okula yeni gelmişti ama sanki yıllardır buradaydı. Her şeyi biliyordu. İnsanların isimlerini, eski olayları, hatta Defne’nin halasıyla ilgili detayları bile. Bu normal değildi.
Defne merdivenleri çıkarken kalbi hızlı atıyordu. Çatı kapısını açtığında Aras oradaydı. Kenara yaslanmış, aşağıyı izliyordu.
“Gece bodruma gitmişsin,” dedi dönmeden.
Defne dondu.
“Sen… nereden biliyorsun?”
Aras hafifçe omuz silkti.
“Bu okulun duvarları konuşur.”
“Saçmalama,” dedi Defne sinirle. “Benimle oyun oynama.”
Aras sonunda ona döndü. Gözleri ciddi görünüyordu.
“O günlük tek başına yeterli değil.”
Defne’nin içi sıkıştı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Gerçek daha büyük. Sen sadece görünen kısmı gördün.”
Defne bir an hiçbir şey diyemedi. Çünkü içten içe bunun doğru olduğunu hissediyordu. Halasının günlüğü önemliydi ama sanki bir şey eksikti.
“Sen kimsin?” diye sordu sonunda.
Aras birkaç saniye sustu.
“Ben… bu okuldan birinin oğluyum,” dedi.
Defne’nin kalbi bir an duracak gibi oldu.
“Kimin?”
Aras bakışlarını kaçırdı.
“2008 disiplin kurulunda imzası olan birinin.”
Hava bir anda ağırlaştı.
“Yani… sen de onların tarafındasın?”
“Hayır,” dedi Aras hemen. “Ben onların yaptıklarını öğrendim. Ve bu yüzden buradayım.”
Defne ne düşüneceğini bilemedi. Güvenmek istiyordu ama ya bu bir tuzaksa?
O sırada Mert çatıya çıktı.
“Sizi her yerde arıyorum! Müdür aşağıda öğretmenlerle toplantı yapıyor. Polis de gelmiş!”
“Ne?” dedi Defne.
“Veliler şikayet etmiş. Videolar yüzünden.”
Her şey daha da büyüyordu.
Akşam Defne eve gittiğinde annesi televizyonun karşısında oturuyordu. Haberlerde okuldan bahsediliyordu. “Özel lisede skandal iddialar…” gibi bir başlık geçiyordu.
Annesi televizyonu kapattı.
“Defne, bu işin içindesin değil mi?”
Defne sustu.
“Babanın işi tehlikeye girebilir,” dedi annesi. “Bunu düşünüyor musun?”
Defne’nin gözleri doldu ama ağlamadı.
“Ben yanlış bir şey yapmadım,” dedi. “Sadece gerçeği söyledim.”
Annesi yorgun görünüyordu.
“Gerçek bazen insanı yakar.”
Defne odasına çıktı. Kapıyı kapattı ve yatağına oturdu. Telefonuna baktı. Aras’tan mesaj vardı.
📩 Aras: “Yarın her şey değişebilir. Hazır ol.”
Defne yazdı:
📩 “Neye hazır olayım?”
Cevap hemen gelmedi.
Ertesi gün okulun kapısında polis vardı. Bu görüntü Defne’nin midesini bulandırdı. Öğrenciler birbirine bakıyordu. Kimisi korkmuştu, kimisi heyecanlıydı.
Emir yanına geldi.
“Sunuculara tekrar yükledim,” dedi fısıldayarak. “Bu sefer silemezler.”
Defne başını salladı ama aklı başka yerdeydi.
Derste telefonuna bir bildirim düştü. Yeni bir video yüklenmişti. Gönderen anonim.
Defne açtı.
Bodrum katı.
Ama bu sefer farklı bir açı vardı.
Ve görüntüde Aras’ın babası net bir şekilde görünüyordu.
Defne’nin nefesi kesildi.
Ders bittiğinde Aras’ı buldu.
“Bu doğru mu?” diye sordu telefonu göstererek.
Aras videoya baktı. Yüzü bembeyaz oldu ama kaçmadı.
“Evet,” dedi. “O benim babam.”
Defne ne diyeceğini bilemedi.
“Peki sen neden bize yardım ediyorsun?”
Aras gözlerini Defne’ye dikti.
“Çünkü onun yaptıklarından utanıyorum.”
Bu cevap basitti. Ama gerçekti.
“Babam yıllarca eve sinirli gelirdi,” dedi Aras. “Bir gün odasında eski dosyalar buldum. Ece Aydın’ın adı geçiyordu. O zaman anladım bir şeylerin yanlış olduğunu.”
Defne’nin kalbi yumuşadı ama hala tam güvenemiyordu.
“Peki ya bize ihanet edersen?” dedi dürüstçe.
Aras acı acı gülümsedi.
“O zaman en çok ben kaybederim.”
Öğle arasında müdür tüm öğrencileri konferans salonuna topladı.
“Yayılan videolar manipülasyondur,” dedi sert bir sesle. “Suç duyurusunda bulunacağız.”
Tam o sırada salonda bir ses yükseldi.
“Peki ya imzalar?”
Herkes dönüp baktı.
Bu Defne değildi.
Bu Aras’tı.
“Benim babamın imzası var,” dedi Aras yüksek sesle. “Ve gerçekleri bilmek istiyorum.”
Salon sessizleşti.
Müdürün yüzü gerildi.
“Bu saçmalık,” dedi.
Ama artık kimse susmuyordu.
Emir ayağa kalktı.
“Yedekler var. Silemezsiniz.”
Mert bile ayağa kalktı.
“Biz korkmuyoruz.”
Defne kalbinin deli gibi attığını hissediyordu. Ama ilk kez yalnız değildi.
O an anladı.
Bu sadece halasının hikayesi değildi.
Bu hepsinin hikayesiydi.
Müdür bir şey söylemeye çalıştı ama salondaki uğultu büyüdü. Öğrenciler konuşuyordu. Gerçekler artık fısıltı değildi.
Defne Aras’a baktı.
O da ona baktı.
Belki de düşman sandığı kişi, aslında aynı taraftaydı.
Ama yine de içindeki küçük ses susmadı:
“Ya her şey göründüğü gibi değilse?”
Ve Defne şunu fark etti — gerçek ortaya çıkmaya başlamıştı ama en zor kısmı şimdi başlıyordu.
Çünkü bazı gerçekler ortaya çıktığında, her şey düzelmez.
Bazen sadece daha karmaşık olur.
Ve bu hikâye… daha bitmemişti.