2.BÖLÜM

2.Bölüm:Zorbalık

Sabahın erken saatleriydi. Şehrin sessiz sokakları, Defne’nin adımlarını yankılıyordu. Soğuk hava ciğerlerine dolarken, her nefeste içindeki korku biraz daha ağırlaşıyordu. Okula giden yol uzun ve zor görünüyordu bugün; yalnızlık, onun en yakın arkadaşıydı artık.

Kapıdan içeri adımını attığında, koridor aniden buz kesti. Lara ve birkaç arkadaşı, hemen girişte onu bekliyordu. Lara’nın yüzündeki acımasız gülümseme, Defne’nin kalbinde sızı bıraktı.

“Yine mi o eski ayakkabılarla geldin? Sanırım fakirler için ‘okul’ kelimesinin anlamı farklı,” dedi yüksek sesle. Arkadaşlarının kahkahaları koridor boyunca yankılandı.

Defne’nin yüzü alev alacak gibi oldu, ama dimdik durdu. “Burada olmak, kimseye lüks değil,” dedi.

Sınıfa girdiğinde gözleri hemen Emir’le buluştu. Onun derin ve sessiz bakışları, bir anlık da olsa Defne’ye güç verdi. Emir, kendi içine kapanık, gizemli bir gençti; ama bu sessizliği içinde derin bir bilgi ve koruma isteği vardı.

Dersler ilerledikçe Selin’in soğuk ve yargılayan bakışları Defne’nin üstünde bir gölge gibi dolaşıyordu. Selin, okulun seçkin ve başarılı öğrencilerindendi; mükemmeliyetçi ve disiplinliydi. Defne’nin varlığı onu rahatsız ediyordu, bunu saklamaya çalışsa da başaramıyordu.

Öğle arasında, bahçenin en sakin köşesine çekilmişken, aniden sert bir ses yankılandı: “Defne!”

Döndüğünde Mert’i gördü; sert bakışlarının ardında bir şeyler saklıydı. “Burası senin de sahnen,” dedi yumuşak ama kararlı bir sesle. “Lara ve ekibi sadece güç gösterisi yapıyorlar. Ama bu oyun çok daha karanlık.”

Defne şaşkındı ama içinde bir kıvılcım yanmaya başlamıştı. “Neden benim yanımdasın? Neden yardım ediyorsun?”

Mert gözlerini yere indirdi, sonra tekrar ona baktı. “Çünkü ben de savaş veriyorum. Belki birlikte daha güçlüyüz. Ve… belki de seni anlıyorum.”

O an Defne, hiç beklemediği bir yerde dayanacak bir omuz bulmuştu. Ama kalbindeki korku, okulun koridorlarında dolaşan karanlık sırların ağırlığı hâlâ onu boğuyordu.

Günün sonunda, eve dönüş yolunda başını göğe kaldırdı. Yıldızlar parlıyor, ama Defne biliyordu ki, bu yıldızlar kadar parlak olabilmek için önce içindeki karanlıkla yüzleşmesi gerekiyordu. Okulun, arkadaşlığın, ailenin ve kendi içinde başlayan bu savaş, daha yeni başlıyordu.