YAPBOZ PARÇALARI

*Gökçen'nin anlatımıyla*

Günler geçmişti. Ayaz’a alışmıştım. Sessizliğine, bakışlarına, bana dokunmadan da yanında olmama izin verişine. Ama o an... o an her şey durdu sanki. Ne yapacağımı bilemedim. Sadece olduğum yerde, sapasağlam gibi görünen ama içi titreyen bir heykel gibi durdum. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki, sanki göğsümden dışarı fırlayacak gibiydi.

Ayaz gözlerini yere indirdi, sonra bana baktı. Yüzünde mahcubiyet Söylenmeyen bir “özür” gibi. Yavaşça birkaç adım geri çekildi.

Tam o anda yan taraftan bir adam çıktı. Takım elbisesi fazlasıyla düzgündü bu tenha yerdeki herhangi birine göre. Duruşu da öyle; yabancı, resmi, mesafeli.

“Ziyaretçiniz var, Ayaz Bey,” dedi, ifadesiz bir yüzle.

Şaşkınlıkla Ayaz’a baktım. Ziyaretçi mi? Burada mı? Bu kadar ıssız bir yerde, kim gelir ki? O da bir an duraksadı, yüzündeki o belli belirsiz gerginlik arttı. Boğazını temizledi, sesini toparladı:

“Odama alın,” dedi kısa ve net bir tonda.

Adam başıyla onaylayıp uzaklaştı. Ayaz ise bir an bana döndü. Bakışları sanki bir şey demek ister gibiydi ama söylemedi. Ardından yürüyüp gitti, arkasında ağır bir sessizlik bırakarak.

Ayaz birkaç adım attıktan sonra aniden durdu. Omuzları hafif gerildi

“Gökçe,” dedi, sesi kısık ama kesindi. “Odana git. Şimdi.”

Şaşırmıştım. “Ne oldu, kim?”

“Şimdi,” diye tekrarladı, bu kez sesi daha netti. Yanıma geldi, kolumdan nazikçe tuttu ama sıkmadan. Gözleri gözlerime kilitlendi. “Arka kapıdan git. Kimseye görünme. Sana bir şey olmasını istemiyorum.”

İçimdeki huzursuzluk artık kocaman bir yumruya dönüşmüştü. Ne oluyordu? Ayaz neden bu kadar temkinliydi? Birkaç saniye daha bakıştık, sonra ben başımı salladım. O ne olduğunu anlatmasa da, bana güven diyordu.

Ayaz, adamın getirdiği misafiri karşılamak için ilerlerken ben sessizce geri çekildim. Kalbim göğsümde çarpıyor, ayaklarım yere basmıyormuş gibi hissediyordum. Arka kapıya yöneldim, ama aklım onun odasında kalmıştı.