9. BUĞULU CAM

•|maNga - Cevapsız Sorular
•|No1 - Hiç Işık Yok

𓅗

LMB anlatımı ile...

"Melodiyi hissediyor musun, küçük bebeğim?"
Babamın sesiydi bu, nerede duysam tanırdım.
"Baba?"

Karanlık bir yerdeydim ve sadece sesleri duyuyordum.

"hisset melodiyi Liyan, kararından vazgeçme Liyan." babamne diyordu anlamıyordum tek bildiğim onu özlediğim.

Küçük bir ışık vardı, ışığın altında bir çiçek vardı. Bu çiçeği hatırlamıyordum fakat takıldığım bir nokta vardı, çiçek kurumuştu yaprakları dökülecekti

"anlamıyorum baba, anlamıyorum" çaresiz sesime karşı babamın hafif nefes sesi geldiğinde çiçek biraz daha parladı, etrafından küçük parıltılar saçıldı. Çiçek canlanmıştı.

"Liyan, sen cansın. Bir çiçeğin canısın, bir hayatın canısın. Parla Liyan parla. Melodiyi hisset Liyan, kurtuluşun tek yolu hissetmen Liyan."

Sesi gittikce uzaklaşıyordu, "Seni seviyorum, kızım." ve karanlık birden aydınlandı gözlerimin ağırlığı yavaşca kalktı.

Gözlerimi araladığımda bulanık görünen etrafıma baktım, "Ne melodisi baba? Anlamıyorum yardım et." sesim gittikce kısılmıştı.

Karşımda yine o avukatı görmüştüm, "Geçti, geçti hepsi rüyaydı.."

Hepsi rüyaydı.

Sadece bir rüya.

Değildi, babamun bana demek istediği bir şey vardı biliyordum.

"değil... " diye mırıldandığımda avukatın yüzünün ne kadar yakınımda olduğunu fark ettiğimde zorla elimi kaldırıp onun göğüsünden ittirdim.

Avukat bana ve ne yaptığıma baktığında hemen geri çekilip, "Kusura bakmayın, sadece ne dediğini anlamak için yaklaşmıştım. Uyurken, sayıklıyordun o yüzden yani" diye bir şeyler gevelediğinde aklım bulandı.

Ne olmuştu? Ben uyumuş muydum? Uyuduysam bile avukatın burada ne işi vardı?

Ben en son neredey...

Bayılmıştım, ben bayılmıştım.

"Ben bayılmıştım, ne oldu bana?" sesim titremişti hepsi bir rüyaydı. Kalbimle hissettiğim bir şey nasıl rüya olabilirdi? Başımın ağrısı tekrardan başlayınca inledim.

Bunu gören avukat hemen yaklaşıp bana baktı, "İyi misiniz? Sürekli inliyorsunuz canınız mı acıyor? Nasıl hissediyorsunuz? "

Avukatın sorularına karşılık sadece baktım, evimi temizliyordum en son ve birden etraf kararmıştı, sonrası ise yoktu nasıl hissetmem gerektiğini bilmiyordum sanırım iyiydim babamı görmüştüm ama kötüydüm de babamın dediğini anlamamıştım ve hepsi bir rüyaydı.

"Nasıl hissetmem gerektiğini bilmiyorum. Kafam tamamen bulanmış bir durumda." duraksadım, avukat başını salladı ardından devam ettim,

"babam bir şeyler söyledi," bir şeyler geveliyordum, söyleyemiyordum. Aslında ben hep böyleydim, babama karşı da böyle yapardım anlatamazdım ama babam anlardı beni, tek o anlamıştı beni.

"Babanız size bir şeyler söylemiş, rüyanda babanız size bir mesaj vermeye çalışmış. Ne dediğini bilmiyorum ama haklı olduğuna kesinlikle eminim. Babanız ne dediyse onu yapın korkmayın babanız olmasa da ben hep arkanızda olucam, sizi destekliyeceğim." avukatın keskin sözleri vardı kendinden emin olsa bile ben emin değildim. Bu yolda babam bile beni yalnız bırakmıştı onun bırakmayacağı ne malumdu ki?

Derin bir nefes aldım, şimdi ilk yapıcağım iş rüyamı bir yere yazmak olucaktı ve onun hakkında saatlerce düşünmek olucaktı

"peki.." diyerek bu korkunç salondan çıktım ve odama doğru yürümeye başladım. Evin duvarları lekelere doluydu benim şu son ayların ne kadar boktan geçtiği her yerden belli olabilirdi.

Arkamdan adım sesleri duyunca avukata döndüm, "Şey odama gidiyorum... Biraz dağınık o yüzden çok takılmayın olur mu?" aslında sadece dağınık değildi fakat tam bir şey hatırlamıyordum aylarım kafamdan silinmiş gibiydi ve silinenler yavaş yavaş geri döndüğünde kafamın ağrısı artıyordu.

"Sorun yok..." diye mırıldandığını duydum avukatın.

Üst kata çıkmıştım, babam odamı en üst kattan seçmişti çünkü ben hep Heidi'deki gibi bir oda isterdim küçükken. Babamda bunu bildiği için özel olarak çatı katına bana bir oda döşetmişti.

Not: heidi'nin odası aslında çatı katında eski püskü bir yer ama gerçekten ev gibi hissettiren bir yerdi.

Odama çıkan üstten indirmeli merdivenlerin zaten indirilmiş olduğunu görünce kaşlarım çatıldı, tam hatırlamasam bile kapatmışımdır diye hatırlıyordum çünkü babam burasının hep gizli kalmasını isterdi.

Umarım odama biri girmemiştir. O sırada aklımda çakan şimşekler ile arkamdaki avukata döndüm, o ise bana bakıyordu.
"Burayı siz mi açtınız?" dediğimde kaşları havalandı.

"Nasıl yani? Hayır, hayır ben açmadım." dediğinde büyük bir şekilde iç çekip, ofladım.

Dikkatimi merdivene verince orada kanlı el izlerini gördüm.

Kan, kan vardı her yerim kan olmuştu. Babam yoktu yaramı kapatabilecek tek kişi de gitmişti.

Babam yoktu.

Ellerime baktım, her yeri kandı. Kıyafetimi açıp karnıma baktım, derin bir bıçak izi, kendimi kanatmış mıydım? Kim yapmıştı bunu?

"kan!"

"Kan, kan..." bağırışımla avukat belimden tutup kendisine çektiğinde ellerime bakıyordum.

"Ne oldu? Ne kanı?" diye sorduğunda ellerimi gösterdim, "Ellerim, kanlıydı!"

Avukat belimi tutan ellerini sıkılaştırıp, "Hayır, hayır orada kan yok. Sadece bir hayal." dediğinde kafamı kaldırıp ona baktım.

Sonra tekrar elime baktım. Yoktu. Fakat aklıma gelen şeyle üstümdeki kıyafeti tekte üstümden çıkarttım,
"N'apıyorsunuz?" diye bağıran avukata bakıp umursamadan karnıma baktım.

"Karnım... Gerçekmiş!"

"Ne gerçekmiş?" diye soran avukat arkasını dönmüştü.

"Bana dön avukat," dediğimde utana sıkıla bana dönmüştü. Amacım sapıkça şeyler değildi, zaten üstümde sporcu sütyeni vardı.

Bir şeyler hatırlamıştım.

"Bir şey hatırladım, bakın" deyip karnımdaki derin bıçak izini gösterdim.

"Bu, ne zamandan kalma?" dediğinde dudaklarımı büzdüm.

"Hatırlamadığım son 4-5 ayda olması gerek. Tek hatırladığım şey-" gözlerim kararıp başım dönünce inledim.

Kamera, kamera vardı. Biri kamera takmıştı evime!

Elimdeki bıçakla gördüğüm gizli böcek kamerayı deştiğimde dışarıdan sesler geliyordu. Koşarak gizli odamın olduğu yöne doğru gittim kapatmam lazımdı orayı kimsenin görmemesi lazımdı.

Elimdeki bıçağı sıkıca tutuyordum, buralarda bir şeyler oluyordu. Hatırlıyordum ama hafızam kendini yok etmiş gibiydi.

Hızlıca gizli odama çıkan merdiveni yukarıya çekip kapattım.

Kimse göremeyecekti artık.

Kamera, kameralar vardı, belki de görmüştü beni!

Korkuyla etrafıma baktım, bir şey görünmüyordu fakat dışarıdan gelen büyük bir 'Tak!' sesiyle hızlıca yandaki benim diğer herkesin bildiği odaya adımladım, odaya girip kapıyı kilitledim etrafıma baktım korkuyordum fakat neyden korkuyordum?

O sırada yatağımın kenarında dağınık olarak duran fotoğraflara baktım, hepsini titreyen ellerimle sıkıca tutup oyuncu koltuğumun gizlice açılan yerine koymuştum, neydi bu?

Sonra koşarak tekrar yatağımın yanına varıp yastığımın altında duran baltaya bakmıştım.

O sırada yaklaşan 'Tak!' sesleriyle ellerim iyice titremeye başlamıştı.

"Burada olduğunu tahmin bile edemezler." dediğimde odamın kapısı birden büyük bir sesle tekmelenmişti.

"Hayır, hayır... Yaşamak istiyorum, adalet istiyorum hayır. Babam için istiyorum, ölmemek istiyorum. Hayır..." diye mırıldanarak ağladığımda kapı kırılmıştı siyah bir siluet karşımdaydı, konuşuyordu fakat hatırlamıyordum.

Ve ben o bama yaklaştıkca geriye doğru kaçıyordum."yapma n'olursun! Öldürme beni, yaşamak istiyorum!" diye yalvaran sesim vardı. Adamın elinde balta vardı, bıçak değildi.

Ve beni öldürecekti!

"Yapma n'olursun öldürme beni... Yaşamak istiyorum. Babamı istiyorum... Baba... BABA!" nefes nefese bağırışımla avukat korkuyla bana baktı.

"ne oluyor Liyan.." sözünü elimi ağzına koyarak kestim.

Ellerimle ensesini tutup onu kendime çekip sarıldım ve sessizce kulağına, "Evde kamera var, dışarıya çıkmamız gerek. Lütfen..." diye mırıldandığımda
Avukat başını sallayarak ayağa kalktı ve birden beklemediğim bir hareket yaparak beni kucağına aldı.

"a-avukat?" dediğimde ciddi bir şekilde bana baktı ve daha da hızlanarak aşağı kata ineceğinde durup geri döndü.

"bugün veya birkaç gün bende kalırsın. O yüzden birkaç kıyafet al kendine, odan neresiydi gösterir misin?" dediğinde titreyen ellerimle odamın olduğu kırılmış kapıyı gösterdim.

Kırılmış kapı. Rüya değildi.

Hepsi gerçekti.

"Kırılmış kapı... Gerçekmiş..." diye mırıldandığımda avukat bana anlamayarak baktı.

Odaya adım atar atmaz iğrenç bir koku sarmıştı etrafı. Normalde odam tertemiz olurdu ve mis gibi korkardı fakat çok kötü kokuyordu!

Avukat beni yatağımın üzerine koyunca etrafa biraz göz gezdirdiğimde kanlı el izleri görünce korkarak çığlık attım, "Siktir bu ne!" diye bağırdığımda avukatta baktığım yere baktı.

Yerde resmen kurumuş bir kan göleti vardı, kan olduğuna kesinlikle emindim çünkü gördüğüm rüya gibi şeylerden sonra hepsinin gerçek olduğu kanaatine varmıştım.

Avukat gözleri tamamen açık bir şekilde beni hızlıca kucağına alarak koşar adımlarla aşağıya doğru ilerlemeye başladı, merdivenlere gelince yine beni indirmeden aşağıya indik beraber.

Hızlıca beni dışarıya çıkartıp kenarıdaki bankın üstüne oturttu ve tekrardan içeriye girdi.

Her şey çok hızlı gelişiyordu ve kafam çok karışıyordu, ne yani aslında babasının ölümüyle yıkılan masum bir kızın dayanamayıp intihar etmesi olan bir konulu kitap değil miydi bu? Daha fazlası mı vardı?

Çok daha fazlası vardı, derin bir çizik ile oluşan yaraların üstünün kapatılması gibiydi. Aslında daha fazlası vardı fakat zihnim kabul etmiyordu bunları.

Zihnimin bile kabul etmediği ne vardı bu kadar? Korkuyordum. Tekrar aynı şeylerin yaşanması beni korkutuyordu.

Avukat hızlıca yanıma geldiğine elinde olan çantaya ve telefona baktım, o da bana baktı.

"Kıyafet isterseniz ben size alırım. Oraya girmeyelim." diye çekingen bir sesle konuşunca kafamı salladım.

Yine bir çekingenlikle bana bakarken gözlerinin içine bakıp, "Ne oldu?" diye sorduğumda kararsız ifadesi vardı.

"Benim... Evime geçelim mi? Burası şimdilik kalınacak gibi değil ve bu olanları konuşmamız gerek"

"Peki, gidelim." titreyen sesim beni iyice kötü hissetirmişti.

Titreme diyemiyordum.

Avukat bana baktı, "Başınız dönmüyor değil mi? Yanlış anlamayın motor üstünde giderken bayılmanızı istemem." dediğinde başımı 'hayır' anlamında salladım.

"Başım dönmüyor gidelim artık lütfen" çaresizce yakınışım üzerine kafasını sallayıp motora bindiğinde arkasından baktım. Benim de binmem gerekiyordu bu düşünce ile oflayarak motorun arkasına bindim.

"hiç, bir artçımın kadın olucağını ve müvekkilim olucağını düşünmezdim. Garip geliyor..." diye mırıldandığında duymamış gibi yapmayı tercih ettim.

O kan görüntüsünden sonra her şeyi duymamış olmayı, görmemiş olmayı isterdim.

Avukat motoru çalıştırdığında hızdan korktuğumu hatırlayıp hızlıca sıkıca ona sarışında sırtının gerildiğini hissettim. Yüzümü de sırtına yaslayınca sırt kaslarını hissedebiliyordum.

Daha da hızlanınca daha sıkı sarılınca kasıldığını hissediyordum.

Ne kadar rahatsız olsa bile korkum ilkkez kendini bu kadar belli ettiği için yapışmıştım.

Bir süre sonra avukat yavaşlamaya başlayıp en son tamamen durunca etrafa bakındım. Karşıda kocaman bir site vardı.

"Eviniz burada mı?" dediğimde ifadesizce başını sallayıp motordan inince benim de inmem gerektiğini anlayıp hızlıca indim.

"B blok, en üst katın tamamı." dediğinde kaşlarımı kaldırıp tekrardan siteye baktım.

"Gelin takip edin beni." deyip elindeki anahtarı valeye verip birkaç bir şey söyleyip yola devam etmişti.

"evim biraz dağınık olabilir dün yeni gelen dava için çalışıp toplamayı unuttum."

"En fazla ne olabilir ki? Sanki benim evim hiç dağınık değildi..." diye mırıldandım.

evimde kurumuş kan göleti vardı!

Ve ben bunu sanki normal bir şeymiş gibi hiç sorgulamadan sakince söylüyordum! Gariptim, baya bi' garip.

Avukat B bloğu olduğunu düşündüğüm yere girip ilerlemeye başlayınca ne kadar lüks bir yerde yaşadığını düşünüp kendi kendime mırıldanıyordum.

"Aptal mısın? Sen daha lüks bir yerde yaşıyorsun..." mırıldanmam asansörün önüne gelince bitmişti.

Avukat en üst kata basıp bekledi.

Daralıyordum bu alanlardan. Çok daralıyordum ve sanki bir şeyler hatırlar gibi oluyordum fakat aklıma bir şey gelmiyordu.

Aklımdaki her şeyi toparlamam gerekiyordu!

Sonunda asansör durunca geldiğimizi anlayıp tuttuğum nefesi verip, kapının açılmasını bekledim. Asansörün kapısı sonunda açılınca kendimi hızlıca dışarısına attım ve hızlı nefesler almaya
başladım.

"daralıyorum." kendi kendime mırıltım avukatın kulağına gitmiş olacak ki bana bakıp evini
işaret etti, "balkonda oturmak için yerler var isterseniz hızlıca oraya geçelim." dediğinde kafamı rastgele salladım.

Kendimi yıkılmış bir enkaz gibi hissediyorum.

Toparlanmam uzun sürmezdi, toparladım ben kendimi. Babamdan öğrenmiştim ben bunu.

Avukatın hareketlerini takip ederek kapıyı açmasını bekledim, açıp ayakkabılarını çıkarıp yerine ev terliği giyince, bana baktı. "hadi, gelin"

Demesi kolaydı tabii! Evdeki gördüklerimden sonra, bütün evlere karşı bakış açım değişti!

Bu gidişle delirmem yakındır, a dostlar.

Yakındır mı? Biz direkt deliyiz Liyan!

Off!

Avukatın boğaz temizleme sesi geldiğimde içimdeki küçük mücadeleye bir son verip
terliklerimi çıkardım. Evet, terlik. Evden çıkarken bu lanet adam kucağında taşıdığı için ev
terliği ile kalmıştım! Söylemek ise hiç aklıma gelmemişti

O haldeyken aklına terlik mi gelecekti?

Sessizce kendi susmayan iç sesime inleyip çıplak ayaklarımla avukatın evine adım atmıştım.

Aklım karmakarışık bir şekilde sadece önüme bakıyorum. "balkon nerede?" avukat bana bakıp eliyle mutfak gibi bir yeri işaret ettiğinde oraya ilerledim.

Mutfak kocamandı, aslında kocaman olma sebebi Amerikan tarzı bir mutfak olmasıydı çünkü salonla birleşikti.

Karşımda ise açık bir kapı duruyordu, balkon olduğunu düşündüğü yere adımlayıp, etrafa biraz göz gezdirdim.

Geniş bir mutfaktı, en olarak geniş boy olarak orta boydaydı.

Güzel ve tatlı bir yerdi, etrafıma bakınca birçok bitki görüyordum hepsi bakımlıydı.

Benimkilerin aksine.

Çok tatlı bir yerdi, balkonun bir köşesinde kitaplık görünce gözlerim orada takıldı çünkü en sevdiğim kitaplar vardı.

Okurken aşkımdan ölüp bittiğim kitaplara boş gözlerle bakıyordum. Bunu anlayınca içimdeki hüzünle bakışlarımı kitaplıkta kaçırıp başımı çevirdim

Utanmıştım, eski, enerjik, canlı olan halimi hatırlayıp utanmıştım. Ölü halim bile eski beni istiyordu. Şarkılarda can bulan, kitaplarda nefes bulan ben ve boş gözlerim.

"geçecektir belki..." küçük mırıldanışımla bakışlarım bir kez daha turladı balkon çok güzel görünüyordu sanki yaşam var burada der gibiydi.

"geçer mi ki?"

Tam düşüncelerim karanlık denizlere gömülecek gibi olduğunda arkadan çok tanıdık bir şarkının giriş müziği çalmaya başlamıştı.

Cevapsız sorular.

maNga'nın şarkısıydı, çok severdim eskiden.

Kafamdaki bütün soruları kenara itip kendimi ritme bıraktım, avukatın nerede olduğunu umursamadan bu güzel manzaralı balkonun kitaplıklarının köşesine oturdum. Dinledim.

Birden ay ışığını kesti
Birde sen çok değiştin
Yaşananlar hiç yaşanmamış gibi
Söylenenler hiç söylenmemiş gibi

Sessizdim. Lakin söylemek istiyordum, içimdeki bu isteği bastırmadan söylemeye başladım,

"Birde sen karşıma geçtin
Başka biri var biri var dedin
İnanamadım gittiğine
İnanamadım bittiğine"

Yavaşca ayapa kalkıp yukarıdaki hilal şeklinde olan Ay'a baktım.

"Ne sen baktın ardına ne ben
Hep ayrı yollarda yürüdük...."

"Sustu bu gece karardı yine ay
Kaldı geriye cevapsız sorular
Uyandığımda onu ilk kim görecek
Bıraktığım düşü kim büyütecek"

"Her sabah kaybolup giden
Bir rüya gibi oldun artık
Geceleri beni bekleyen
Gündüzlerimi zehir eden"

Hatırlamadıklarım geldi aklıma. Hayatımın dönüm noktaları geldi, gece gündüz hayatımı zehir eden hatırlamadıklarım.

Şarkı devam ederken benim sesime bir ses daha eklendi, kalın erkeksi ses şarkıya hoş bir hava katmıştı.

"Ne sen baktın ardına ne ben
Hep ayrı yollarda yürüdük
Sustu bu gece karardı yine ay
Kaldı geriye cevapsız sorular..."

Şarkı devam ederken ben sadece Ay'a bakıyordum. Parlak hilal şeklinde olan ay ve bana yine bir şeyler hatırlatan ay. Korkutucu geliyordu, hatırlamadıklarım artık çok korkutucu geliyordu. Hatırlarsam kaldıramazmışım gibi geliyordu çünkü hatırlayan ben kaldıramamıştı.

Düşüncelerimin akışı durmak bilmiyordu, o yüzden son kez derin bir nefes alıp avukata döndüm. "Size anlatmam gerekenler var."

Bana bakıp, "şimdi mi?" diye sorduğunda kafamı salladım.

"çok garip olaylar dönüyor. Bakın bu sadece benim intihar meselem değil. Ben, babam... aslında biz. Ben hiçbir şeyi hatırlamıyorum ve.." cümlemi tamamlayamıyordum çünkü garip geliyordu.

Avukat kafamın karıştığını anlayarak konuştu, "evinizde gördüğümüz o kurumuş kan göleti.. Neydi?" konuşmasından tek tek bütün olanları soracağını anladım.

"bakın o, o kanlar bana ait. Biliyorum saçma ve korkunç geliyor lakin ben hiçbir şey hatırlamıyorum, yani neredeyse son altı ay aklımda yok. Sıfırlanmış gibiyim."

"peki, o kameraları nasıl hatırladınız? Yoksa gördünüz mü?"

"bakın ben bütün olanları, kesik kesik hatırlıyorum. Yani şu ana kadar hatırladığım çok az şey var..."

Kaşlarını çatıp bana baktı, "neler hatırlıyorsunsunuz?"

Derin bir nefes alıp konuşmaya başladım, "babam ölmedi, öldürüldü. O kanlar bana ait, ben intihar ettiğimde bütün her şey silinmiş beynimde. Bir şeyler oluyor."

Avukat kaşlarını çatıp, "bu gerçek olabilir mi?"

"ne yani ben olmayan şeyleri mi hayal ediyorum? Öyle mi düşünüyorsunuz? Şizofren miyim ben?" sinirle sorduğum sorulara hemen cevap verdi, "Hayır, hayır. Anlatmak istediğim o değildi ama neyse... Siz bana şu olayı, hatırladıklarınızı anlatır mısınız? Sanki kendiniz o anı şimdi yaşıyormuş gibi. Rüyanızın aynısını anlatın."

Kafamı sallayıp birkaç saniye bekledim.

"Elimde bir bıçak vardı, elimdeki bıçakla gördüğüm gizli böcek kamerayı parçalıyordum. dışarıdan sesler geliyordu. Koşarak gizli odamın olduğu yöne doğru gidiyordum, o an tek isteğim odamın merdivenini kapatıp gizlemekti. Bir şey vardı belkide ama bilmiyorum lakin ben kendimi iyi tanırım bir şey olsa bile kameraların olduğunu bildiğim evde gizli bir şeyim kalmaz. Yani o, odanın varlığı bilindiği için orada her ne varsa onları kolay bir yere saklamışımdır."

avukat sakince dinliyor ve not alıyordu. Telefonunu da çıkartıp sesimi kaydediyordu.

"pekii, neden? Neden öyle bir şey yaparsınız."

"ben hep, eğer çok gizli bir sırrın varsa onu en kolay yere sakla, derim. Kimsenin aklına gelmez çünkü çok gizli bir şeydir değil mi? Sonuçta kolay bir yere saklanmaması gerekir. Bunu desteklerim. Babamda benim bu düşüncemi hep desteklerdi. Birçok kişi zaman kaybetmemek için kolay yerleri geçer"

Şu zamana kadar hep farklı bakış açıları ile bakmak, herkesin bir olaya nasıl baktığını hesaplamak beni insan sarrafı yapmıştı.
En az 3 dakika konuştuğum kişinin beden dili, konuşma tarzı ve düşünme biçimini kolayca anlardım.

Avukat başını sallayıp yine birkaç not alıp, "devam edin" dedi.

"kapatmam lazımdı orayı kimsenin görmemesi lazımdı. Neden bilmiyorum lakin ben asla önemli şeylerimi artık bilinen bir yere koymam, bir şeyi veya birini kandırmaya çalışıyordum." tekrar nefes aldım, bütün nefeslerim boğazıma diziliyordu ve boğazımdaki yumru büyüyordu.

"Elimdeki bıçağı sıkıca tutuyordum, bir şeyler oluyordu. Hatırlıyordum ama hafızam kendini yok etmişti yani hafızam sürekli gidip geliyordu. Korkuyla etrafıma baktım, bir şey görünmüyordu fakat dışarıdan gelen büyük bir 'Tak!' sesi gelmişti."

"hızlıca yandaki benim diğer herkesin bildiği odaya gittim. Sizinle gittiğimiz oda. odaya girip kapıyı kilitledim etrafıma baktım korkuyordum fakat neyden korkuyordum, hatırlamıyorum! Ben ölmekten korksam bile hatırladığım o korku ölüm korkusu olamaz. Ben asla ölümden o derece korkmam" dediğimde avukat kafasını eğdiğinde sırıttığını gördüm,

"bunu biliyoruz, malesef." kaşlarımı çattım ve takmadan devam ettim.

"O sırada yatağımın kenarında dağınık olarak duran fotoğraflara baktığımı hatırlıyorum , hepsini titreyen ellerimle sıkıca tutup oyuncu koltuğumun gizlice açılan yerine koydum" ellerimin titrediğini anladığımda masanın üstünden alıp aşağı indirdim.

"Sonra koşarak tekrar yatağımın yanına varıp yastığımın altında duran baltaya baktım" avukat tam bu anda,

"Balta? Ne baltası? Yastığınızın altında balt