12. HATA

Tiktok: maviamanormalolmayan
Spotify: use.rr123
Playlist: Sevginin İntiharı

•|Ceza - Gelsin Hayat Bildiği Gibi
•|Fatma Turgut - Hata

Not: Birkaç bölüm sonra kitap karakterleri için bölüm yayınlayacağım💋

Acının hüküm sürdüğü dünyada mutlu olmaya çalışan acınası varlıklardık, biz insanlar acıya baş kaldırıp mutlu olmaya çalışırken birden bütün her şey düzelmiş gibi gardımızı indirip lakin en sonda yine yaralanırız. Dersimizi aldığımızı düşünürüz ancak kimse dersini almayıp yaptığı bütün hataları tekrar eder.

Hatalar birbirini yuvarlar ve en son yine bir ölüm ile ceza alırdı. Ne çeşit bir ölüm olduğu ise yaptığı hataya bağlıydı.

Ben bu hatayı babamın ölümü ile başlatmıştım, arkasına düştüğüm ölüm, 'bir hastalık yüzünden miydi?' yoksa 'bir cinayet miydi?' sorusuna cevap arıyordum. Bugün belirleniyordu aslında aklımda hiçbir şey yerine oturmasa bile bugün en azından yapbozun köşe kısımlarını birleştireceğimi düşünüyordum. İşte bu benim ölümünün başlangıcı gibiydi.

Babamın mezarı burada değildi.

Evet, burada değildi. Olsaydı hissederdim fakat benim hissettiğim tek şey yabancılıktı. Burası babamın mezarı olarak geçiyordu, buraya daha önce geldiğimi hatırlamıyorum fakat annem denen o kadından aldığım konum burayı gösteriyordu.

Geçmişte yaşadığım, sürekli halisülasyon halinde gördüğüm anılar şimdi yoktu ama yine de çok tanıdık bir yerdi. Avukat bana anlamayarak bakıyordu kafası çok karışmış görünüyordu haklıydı zaten kimin böyle ironik durumda o kafası karışmazdı ki? Babamın gerçek mezarı neredeydi bilmiyordum.

Hatırlamıyorum, derin bir nefes alıp suladığım mezarın başından kalkıp avukata baktım, "Burası değil, garip gelebilir ama bu mezarda yabancılık hissi var" biraz duraksayıp devam ettim,

"gelirken bile yanlış yolda hissettim, ben babamı hissederim fakat babam o an hissedemedim babama gerçekten sevgiyle bağlı biriydim ve o nerede olursa olsun onu bulurdum fakat babamı bu sefer hissedemediğim için bir gariplik olduğunu anlamıştım"

Yürümeye başladığımda Eris'de benim arkamdan kalkıp yürümeye başladı, mezarlık büyük ağaçlarla doluydu garip bir şekilde buraları biliyormuşum gibi ağaçların arkasına doğru yürümeye başladığında içlerinden bile dikkatimi çektiği için kavuklarında izler bunun ağacın yanına gittim ağaç izlerini izlediğimde izlerle detaylıca baktım.

Garip bir yazı vardı, kavuğa yazıldığı için yamuk yazılmış, anlamsız gibi görünse de iyice baktığımda güzel bir cümle çıkıyordu.

*En sessiz insan, unutan insandır.*

Bu cümleyi görünce duraksadım, sesli okuduğum cümleyle etrafıma baktığımda elimde bir kalem vardı.

Ne oluyordu?

Ağacın arkasından çıkıp tekrar mezarın olduğu yöne bakınca, havanın karanlık olduğunu idrak ettim. Mezarın başında adamlar vardı, ellerinde siyah bir torba ve kürekler vardı. Kaşlarımı çatıp biraz daha iyi görmek için bilinçsizce bir adım attığımda ayağım ağaca takılınca yanlışlıkla ses çıkartıp başımı hızlıca kaldırdım, adamlar varlığımı fark edip bu tarafa baktıp seslendiğinde ilk başta sessizce durdum fakat adamlar daha fazla ses çıkarttığında seslice nefes alıp arkamı döndüm.

Koşmaya başladığımda nefesim kesilse bile arkama bakmadan koşuyordum, korku bedenimde adrenalin yaratmıştı ve ben daha hızlı koşuyordum.

"Hey! Gel lan buraya?!" Ses yakından gelince daha hızlı koşmaya başladım, bu adamlar kimdi? Babamın mezarında ne yapıyordu?

Korku bütün beyin nöronlarıma etki yaptığı için uyuşan beynimi sakinleştirmek için mezarın çıkışına doğru koşmak yerine diğer mezarların arasında koşturup diğer ağaçlık alana geldim ve uzun bir ağaca aynı bir yırtıcı gibi hızlıca tırmandığımda arkamdan koşan adım sesleri geliyordu hâlâ. Nerede olduğumu göremedikleri için duraksayıp etraflarına bakınsalarda, ben kuş misali ağacın dallarına tüneyip nefesimi düzenlemeye çalışırken onları dinledim.

"Kimdi o?" Kalın ve yaşlı erkek sesi geldiğinde, tanıdık sese karşı kulak kabarttım.

"Bilmiyoruz abi, kapüşonlu giyiyordu, muhtemelen bir erkektir."

"Ulan erkek olduğunu nereden kararlaştırdınız?! Ya o adamın kızıysa?"

Başka bir erkek sesi geldi, "Abi o kız korkağın teki, tek başına buraya gece vakti gelmeye yüreği yetmez. Hem babası daha yeni öldü, onun arkasından yas tutuyordur bu kız"

Bahsettikleri kişi bendim!

Kaşlarımı çatıp nefesimi tamamen düzene soktuğumda iyice dala sokulup rahat pozisyon alıp dinleyene devam ettim.

"Doğru, o kız babasının daha iki gün önce öldüğünü bile idrak edemeyecek kadar aptal. Sevgisi ve korkusu onu mezara getirmeye bile yetmez." O kalın erkek sesine gıcık olmuştum. O yaşlı buruşuk adam kimse onu öldürmek için kendime yeminler saydırdım.

Arkadan tanımadık bir erkek sesi daha geldi, "Abi, yenge bekliyor iş tamam gitmemiz lazım."

Herkes hep bir ağızdan 'tamam' diyerek gittiğinde düzgünce düşündüm.

Orada ellerinde kocaman bir torba ile ve kazma küreklerle babamın mezarını açıyorlardı! O tanıdık adam kimdi? Sesi aşırı tanıdık geliyordu, hem de aşırı tanıdık...

Ağaçtan inecekken başım döndüğünde dengemi kaybedip yere düşmeye başladım.

"Baba-" nefes nefese başımı kaldırıp, etrafıma bakındım. Işıklı bir yerde olduğum için gözlerim kamaşınca, kırpıştırıp tekrar baktığımda loş bir odadaydım.

Sonunda idrak ettiğimde burasının avukatık evi olduğunu anladım, Eris beni buraya getirmişti.

Eris demek aşırı garip geliyordu, içimden bahsederken bile garip geliyordu.

Çok garip bir hissiyattı.

Olduğum odanın kapısı açılınca başımı çevirip kapıya baktım, tabii ki avukat gelmişti.

"Yine bayıldım?"

"Yine bayıldınız."

Derin nefes alıp ellerimle kafamı tuttum ve kendi kendime söylendim.

Kalbimin ritimleri düzenini kaybediyordu, zaten intihar ettiğim günden beridir her şey düzenini bozuyordu. Ben niye intihar ettiğimi bile hatırlamıyordum!

Avukat bana döndü, ellerini uzattı. "Gelin sizi mutfağa götüreyim, sabahtan beridir açsınız" dediğinde tedirginlikle ellerine baktım. Kabul edemezdim ama reddedersem çok mu kaba olurdum?

Sanki beni anlamış gibi avukat kaşlarını kaldırarak ellerini geri çekti, bende kalkarak avukatın peşinden gittim.

Mutfağa girdiğimizde loş bir ışık ile hazırlanmış küçük bir sofra vardı, masaya oturup tabağın üstündeki kapağı kaldırdım. Et yemeği vardı, çok güzel görünüyordu.

Avukatı beklemeden açlıkla yemeği yemeye başladığımda aklımda sonradan avukatın yanımda olduğu geldiği için ona baktım, utanmıştım diyeceğim ama bir günde yaşadığım ve hatırladığım şeylerin beni nasıl yorduğunu hatırlayınca bütün utanç gitti.

Avukat bana bakıyordu, ciddi ifadesi bozulmamıştı ama gözlerinde bir şey vardı. Umursamadan onun tabağına baktım, hiç dokunmamıştı. Dayanamayıp konuşacağım sırada, "Ben yemeyeceğim zaten sizin için çağırdığım doktor geldiğinde birkaç şey yemiştim."

"Teşekkürler" ardından yine yemeye devam.

Sonunda yemeğimi bitirdiğimde mutlulukla karnımı elleyip avukata baktım, o da pür dikkat bana bakıyordu.

"Yemek yerken birini böyle izlememenizi tavsiye ederim." Dayanamayıp konuştuğuma avukat kaşlarını çattı.

"Anlamadım?"

"Birini yemek yerken böyle diziklemeyin diyorum, rahatsız edici. Burada ben değilde başkası olsa şimdiye okkalı bir tokat yemiştiniz!"

Avukat dediğimi dalgaya aldı, "kimse bir avukata vuracak kadar kendini unutmamıştır." Egosuna alayla baktım.

"Her şey böyle ilerlemez avukat." Daha sonra sustuk.

Sessizlik rahatsız edici gelince kalkıp bulaşıkları kaldırdığımda avukatta benimle kalktı, her şeyi hızlıca toparlayıp çay içmek için yeniden masaya oturduk. Avukat çayı alıp bardağıma döktü ve şekeri bardağın yanına koydu.

Sonunda oturup konuştu, "ne gördünüz?"

"He?"

"Bayıldınız ya hani, ne gördünüz?"

"Hee, sanırım... Babamın mezarını taşıyorlardı" normal bir şey gibi söylediğim cümleye güldüm. Havadan sudan konuşuyorduk sanki.

"Ne?" Kısa bir şokun ardından devam etti,
"Pardon, bir anlık şokla öyle tepki verdim"

"Ben bir ağacın arkasındaydım, o yanında bayıldığım ağaç işte. O ağacın arkasında onları izliyordum, yüzleri tam görünmüyordu karanlıktı. Muhtemelen gece vakti olduğu için," devam edecekken avukat beni eliyle susturup telefonundan ses kaydını açtı.

"Ağacın arkasında onlara bakıyordum. Ellerinde kazma, kürek ve siyah bir poşet vardı. Kocaman. Mezarı kazıyorlardı, çok kişiydiler ben daha iyi bakmak için tam adım atacaktım ki yanlışlıkla ses çıkartıp kendimi belli ettim, ilk başta görmediler ama sonra birden gelmeye başladılar. Bende onlardan kaçtım, bir ağaca tırmandığımda onlar beni bulamadılar. Konuşmalarını dinlediğimde babamdan bahsettiler işte, benden bahsettiler." Avukat kaşlarını çattı,

"Nasıl yani?"

"Bu mezara benim gelebilecek olmamdan bahsettiler, benim onları görüp kaçtığımdan bahsettiler. Sonra biri 'bu imkânsız o korkak kız gelemez gece vakti buraya' falan dedi ama gitmiştim işte." Avukata baktığımda hâlâ kaşları çatıktı.

"Kimler vardı, nasıl kişilerdi hatırlıyor musunuz?"

"Biri kilolu hafif göbekli, diğerleri stabil orta boylu insanlar." Sonra aklıma gelenle konuştum, "bir kadın! Patronları veya öyle bir şey, bir kadın. Sesini net hatırlıyorum"

Avukat bana baktı tekrar, "kadını tanıyor musunuz?"

"Ses tanıdık ama hatırlamıyorum kimin sesi olduğunu, duysam anlarım." Avukat ses kaydını kapattı sonunda.

"Çok kafa karıştırıcı!" Dediğinde kafamı salladım.

"Bence de,"

"Ben bu olayı sadece küçük bir aile vakasıdır sanıyordum ama çok büyük bir olay bu, belirli bir yerden sonra polis olmadan ilerleyemeyiz." Kafamı salladım.

Çayımı yudumlarken aklıma gelen şeyle kaşlarımı çatıp avukata döndüm, "Ben intihar ettiğimde, evime polisler geldi değil mi?"

"Evet?"

"O zaman illaki evi aramışlardır, delil aramışlardır?" Tam o sırada avukatın gözleri sonuna kadar açıldı.

"Hayır, aramadılar?"

Gözlerim sonuna kadar açıldı, "Nasıl?"

Ben hatırlamıyordum ama avukat canlı şahitti, nasıl aramazlardı?

"O sırada biri evi aramaya izin vermedi, olay yeri inceleme gelecekti ama daha savcı bile gelmeden olayı kapattılar, nasıl oldu bilmiyorum ama aramadılar. O an bunu düşünmemiştim ama şimdi mantıklı geldi, bu olay baya büyük. Babanızı öldürenlerin bağlantıları çok gibi." Gözlerimi kapattım.

Bu olay sadece intihar vakası değildi, ya da hastalıktan ölen yaşlı bir avukat değil. Kocaman bir vaka.

Küçük kısa aşk hikayesinden ibaret olan bir kitap değil, kocaman bir olayla büyüyen bir roman.

12. Bölüm sonu.

Fazla Behzat Ç seviyorum galiba widkwlrnwpr

Arkadaşlar dediğim gibi Küçük kısa aşk hikayesinden ibaret olan bir kitap değil, kocaman bir olayla büyüyen bir roman. Kitabımı ilk başta yazarken tatlı aşk romanı olur diyordum ama işte anormallik damarım çatlardı öyle yazarsam.

Size bomba bir bölüm daha verdim, gerçekten bomba.

Bile bile kısa bir bölüm oldu çünkü uzun yazarsam bu bölümün bitişine ne yazacağımı kestiremiyordum, fırından taze taze bölüm veriyorum size.

Vote, beğeni vermeyi unutmayın!

Lütfen eleştiri yorumu yapın, gerçekten ihtiyacım var. Mantık hatalarını düzeltmek için yazar dışı bir okurun veya okurların yorumları gerekli.

DİĞER BÖLÜMDE GÖRÜŞÜRÜZ MEHRULARIM🦫