6. AĞLAMA DUYMAZ ARTIK

Tiktok: maviamanormalolmayan
Spotify: use.rr123
Playlist: Sevginin İntiharı

•|maNga - Dünyanın sonuna doğmuşum
•|maNga - Dursun Zaman

Not: normalde benim için kısa fakat kitap için ortalama bir uzunlukta bu bölüm iyi okumalar mehrularımm.

Not2: Bu kitapta diğer kitabımdan -Sessiz İzgiler- karakterler olucak, arada onları da işin içine katıcam. Özellikle izgiyi çok görücez diyebilirim.

(Anormal) yazar anlatımı ile...

Son olacaktı, Liyan Mehru öyle düşünüyordu. Sonu bugün olacaktı. Kesin kararı vermişti, intihar edecekti.

Sadece düşünmek ile kalacaktı çünkü Eris Göktuğ çoktan polise gitmişti, polis kadının telefon numarasından yerini tesbit edip ambulansla oraya gideceklerdi. Şansa bak ki Eris ile aynı şehirdeydiler, Eris bunu öğrendiğinde ne kadar çok şaşırsa da bir kadının hayatı söz konusu olduğu için şaşkınlıklarını kenara atarak polislerle o da eve gitmişti, kapının önünde ambulansta gelmişti.

Eris karşıdaki kocaman lüks villaya baktı, kadın zengindi demek ki.

Ünlü bir Avukatın kızı olarak zengin olması doğaldı

Zenginliği sadece bir villadan da ibaret olabilirdi, Eris birçok şeyle karşılaşmıştı ve artık tahmin edebiliyordu. Öz annesi miras kızına kalmasına rağmen kendi üstüne almış olabilirdi, bunu düzeltmek için dava ile uğraşmak gerekiyordu ve muhtemelen bu kızda dava ile uğraşmak için parası yoktu veya uğraşmak istemedi. Diye düşündü Eris.

Polisler kapıyı zorlamaya başlamıştı, içeriden bir ses bile gelmiyordu. Eris ilk mesajları attığında zaten polise gitmişti, diğer mesajlar kızı oyalamak içindi aslında.

Kapı açıldığında içeriden çok sesli bir müzik geliyordu Eris hemen müziği tanımıştı. maNga - Dünyanın sonuna doğmuşum şarkısıydı. Çok severek dinlediği bir şarkıydı, çok şey anlatıyordu aslında şarkılar. Bu kadın şarkılarla konuşuyordu.

Bazen üzülünce bile fark etmezdin, moralim yok bugün derdin. Oysaki kırılmıştın, bütün kırgınlığında aynı gün yaşardın. Liyan'da birden ölmek istemişti, bütün kırgınlıklarını aynı günde yaşamıştı ve bu onun ölümü dilemesine neden olmuştu.

Ya da artık bütün zihnindeki karanlık geçmişin silüetlerinş silmek istemişti.

Eris polislerden önce hızlıca ilerleyerek bilmediği yolu ustaca geçerek direkt Liyan'ın olduğu odayı bulmuştu, odaya biraz bakındığında kocaman koltukların orada bir beden gördü. Koltuğa yayılmış bir şekilde oturan kadını görünce cidden korkmuştu, bu korkusu birinin intiharına canlı canlı şahit olmak yüzündendi ve eğer bir şey yapamamışsa yıllarca vicdan azabı çekerdi. Hızlıca kadının yanına gidip kadına baktı, küçücük kalmıştı kadının bedeni, kendine işkenceler etmişti. Eris bunu anladığında daha çok üzüldü, bütün kadınlara yardım etmek için avukat olmuştu, kadınların asla böyle durumda olmalarını istemezdi. İçi yandı.

"Burada, buraya gelin!" diye bağırarak bütün dikkatleri kendine çekti ve hemen ambulanstaki görevliler hızlıca sedye getirneye gittiğinde Liyan gözlerini zorlukla açıp karşısındaki adama, belkide onun hayatı olucak adam, baktı. Liyan adamı tanımasa bilr hissetmişti sanki. Liyan zorla ağzını hafifce aralayıp bir şarkı mırıldanmıştı, "Gülünce ışık saçan o gözler yaşla doldu," gücü gittikce tükeniyordu.

"Ağlama duymaz artık.. Bi varmış bi yok oldu..." diye mırıldandı. Eris kucağındaki kadına baktı, pürüzsüz yüzü solmuş bir gül gibi soluyordu.

Liyan bu şarkıyı kendisine söylemişti, Ağlama duymaz artık diyordu. Annesi duymuyordu onu, annesi bir ateşle kül olup uçmuştu, babasından sonra annesi sağır olmuştu kızına. Bi varmış bi yok oldu diyerek babasına atıfta bulunuyordu. Babası yok olmuştu.

Sonunda sedyeyi getirdiklerinde Liyan'ı hızlıca bindirip evden çıkmışlardı, o sırada şarkı değişmişti ve şarkı yine maNga'nın şarkısıydı.

Dursun zaman.

Eris donup kaldı, evden çıkamadı. Hatta o odadan bile çıkamadı. Şarkıyı dinledi, o ağır ilaç kokusuna rağmen şarkıyı dinledi.

*Her sabah doğan güneş
Bir sabah doğmaz oldu
Elleri ellerimden
Kayıp giden yıldız oldu

Gülünce ışık saçan
O gözler yaşla doldu

Ağlama, duymaz artık
Bi' varmış, bi' yok oldu

Giderken bıraktığı
Bütün renkler siyah oldu
Üzülme, anla artık
Belki de huzur buldu...

Dursun zaman
"Dursun", diyorsun da

Oyun değil ki yaşamak..
Sen inanmasan da
Bi' son var, anla

Herkese inat

Her sabah doğan güneş
Bir sabah doğmaz oldu
Elleri ellerimden
Kayıp giden yıldız oldu

Gülünce ışık saçan
O gözler yaşla doldu

Ağlama, dönmez artık
Bi' varmış, bi' yok oldu

Giderken bıraktığı
Bütün renkler siyah oldu

Üzülme, anla artık
Belki de huzur buldu

Dursun zaman
"Dursun", diyorsun da
Oyun değil ki yaşamak

Sen inanmasan da
Bi' son var, anla
Herkese inat...

Dursun zaman
"Dursun", diyorsun da

Oyun değil ki yaşamak
Sen inanmasan da
Bi' son var, anla
Herkese inat

Duysun seni
"Dönsün", diyorsun da
Oyun değil ki yaşamak

Yok bi' çaren, anla
Sakın uyanma
Yıllara inat

Şarkı bittiğinde Eris bir şeyin etkisi altındaydı, bir şey hissediyordu ama ne hissettiğini anlamıyordu. Bu kadına acıyor muydu? Bilmiyordu.

Eris artık evden çıkmaya karar verip hızlıca kendini dışarıya attığında üzerindeki kıyafetlere baktı, üstüne siyah t-shirt ve gri eşofman vardı. Ev haliyle gelmişti, o aceleyle üstüne ceket almayı bile unutmuştu. Arkadaki evden bir ceket alamazdı, bu hırsızlık olurdu. Neyseki havalar sıcaktı, motoruda yanında yoktu mecburen arkadaşını arıyacaktı. Telefonunu çıkartıp liseden beridir arkadaşı olab Gökhan'ı aradı.

Gökhan çok geçmeden telefonu açıp cevap verdi,
"Alo, Ne oldu kardeşim gece gece aramazsın sen?" diye sorunca Eris sakince cevap verdi.

"Gökhan, başıma çok saçma bir olay geldi. Sana atacağım konumdan acil gelip al beni." dediğinde Gökhan uzatmadan tamam deyip kapattı telefonu.

Villlanın yakınlarında bir park vardı, oradaki bir banka oturdu. Başını göğe kaldırdı bu facia olayın peşini bırakmıyacaktı, düşündü.

Kadının piskolojisi bozulmuştu, buna emindi. Yoksa mesaj attığında kendisinin babası olmadığını kabul ederdi lakin kadın hâlâ babasına yazıyormuş gibi yazıyordu. Kişilik bozukluğu olabileceğini düşündü, emin de değildi kafasındaki bu facia ile hemen bir karar vermek istemiyordu.

Kadına sonuna kadar yardım edicek, kadının yanında olucaktı. Gerekirse tanıdığı bir asker vardı ona danışırdı, o kadın asker öyle bir feministti ki baya şaşırıyordu. Bunu Gökhan geldiğinde ona danışacaktı çünkü Gökhan o kadının timinden biriyle yakın arkadaştı yıllardır onlarlaydı kadının ne diyeceğini belki söyleyebilirdi.

Kadının solmuş bedenini götürdüklerinde sonradan fark ettiği bir şey vardı, ev çok kötü kokuyordu. Kokunun üstüne bu intihar vakası için hiç bir polis evi araştırmamıştı.

Eris bunları düşünürken bir korna sesi duyduğunda oraya baktı Gökhan gelmişti bile.

Hızlıca gidip arkadaşının yanına oturduğunda Gökhan ona baktı, "Artık bir şeyler söylemeye ne dersin Göktuğ?" dediğinde Eris ona baktı.

"Bir kadın..." diye cümleye başladığında Gökhan hemen yanlış anlayıp sesindeki heyecanla konuştu, "Lan AŞIK MI OLDUN SENN??" diye ciddiyetsizce bağırınca Eris kaşlarını çatıp hemen konuştu,
"Alakası yok Gökhan. Bekle de anlatayım." dediğinde Gökhan kaşlarını çatıp yüzünü düşürünce sessizce kafasını salladı.

"Bir kadın bana yazdı ama müvekkilim olmak için değil. Kadın intihar etmeden sanırım ölmüş babasına mesaj yazmak isterken bana yazdı. Ah.. Bilmiyorum. Öyle sanırım, intihar mesajları atıyordu. Çok kötüydü, heleki ilk başta yazdığı şeyler..." devamını getirmemişti. Birinin özel hayatını böyle şak diye söyleyemezdi, bu bir kadını aşşağılamak olurdu. O taciz olayını nasıl söylerdi ki?

"ee?" diye soru sorarcasına sordu Gökhan.

"İşte kadının kişilik bozukluğu olduğunu düşünüyorum, ha birde üvey babasına dava açmayı düşünüyorum. Kadının yanında durmayı düşünüyorum." dediğinde Gökhan kafasını salladı.

Çok üstünde durmamıştı çünkü Eris yapıyorsa haklıdır diyerek geçmişti, Eris biraz susup devam etti.

" Şu senin arkadaşının komutanı varya.."dediğinde Gökhan,
" Hangisi kadın olan mı erkek olan mı?"

" Kadın olan." dediğinde Gökhan kaşlarını çattı,
"Ha Nihan İzgi komutan, ne yapıcaksın onu sen?"
"Bu bana mesaj atan kadın hakkında bir şeyler soracağım. Sen onların çok önemli insanlar olduğunu hatta o kadının rütbeli olduğunu söylüyorsun. Ona birkaç sorum olucak ve yardım isteğeceğim." dediğinde Gökhan kafasını salladı,

"Tamam, ben Barbar ve Memoya sorarım fakat görevde olabilirler veya kadın tek görevde olabilir."

"Tek?"

"Özel görev kardeşim, tam bilmiyorum ama laf arasındayken duymuştum kadın özel eğitimli. İlk timi Özel eğitimli olan kişilerleymiş, diğerleri eğitilirken bu kadın görevlere gidip uğraşıyormuş." dediğinde Eris şaşırmıştı fakat o kadından da o beklenirdi erkeklerin kasları gibi kasları vardı kadının. Ciddiyeti bile onun özel eğitimli olduğunu destekler nitelikteydi.

"O kadınla konuşmamı sağlayabilir misin?"

"Kardeşim, Nihan İzgi kadınlara aşırı çok değer verir durumu anlatsam direkt gelir muhtemelen." dediğinde Eris kafasını sallamıştı.

Tek sorun şuydu ki, Eris Liyan Mehru'nun her şeyini biliyordu ve önceden onu tanıyordu ancak Liyan onu ilk kez görecekti. Bunu kendi arkadaşından bile bir sır gibi saklayacaktı...

Sonunda eve vardıklarında eris kapıyı açıp çıktı, bir şey demeden sitedeki evinin bloğuna doğru ilerlediğinde sonunda en üst kata çıkıp, evine girip kapıyı kapattı ve işe koyuldu.

LİYAN MEHRU BİRGEN ANLATIMI İLE...

Ölüm, ölüm. Ölüm istiyordum ben.

Ölüm düşüncesi ile bütün hapları atmış olduğun koltuğun kenarına uzanmıştım. Sessiz sakin bir ölüm istiyordum fakat bu acıtıyordu, içimdeki hareketlenmeler ve beynimin içindeki fırtına beni aşırı rahatsız ediyordu.

Ha birde dışarıdan gelen sesler vardı, bu iğrenç rahatsız edici seslere karşı sinirlenmiştim fakat ölümün kenarındayken onu düşünecek halim kalmamıştı.

Gözümü hafif araladığımda karşımda tanımadığım bir çehre görünce uzun süre ona bakmıştım, bu kimdi? Neyin nesiydi?

Annem neredeydi? Benim bir annem vardı, ağlasam duyar mıydı
Aklıma gelen şarkı sözüyle güçsüz dudaklarımı aralayıp şarkıyı mırıldandım,

"Ağlama duymaz artık," anne ağlıyorum niye duymuyorsun? Anne.
"bi' varmış bi' yok oldu" babacım neredesin, buradaydın. Yok mu oldun?

Giderken bıraktığın bütün renkler siyah oldu. Baba.

Karşımdaki adam kafasını eğip gözlerime baktığında hâlâ aklımda şarkı vardı. Babam yoktu, o neredeydi?

Babam ölmüş müydü? Ben niye ölmedim? Ölecektim, intihar etmiştim ama ölmemiştim. Ölecektim.

Beni bir şey havalandırdığında ne olduğunu anlamamıştım, neydi ruhum bedenimden ayrılıyor muydu? O yüzden mi böyle hissediyordum?

Bir melodi ile gelen sesler iyicene karmaşıklaştığında bağırmak istedim, Susun, susun artık! Ölmeden önce konuşmayın bari! Sakince ölmek isteyen birinin yanında niye bağırıyorsunuz! Susun, susun artık!

Susun, susun artık...

Ve etraf içimdeki karanlık gibi kararmıştı..

6. Bölüm sonu..

𓅇

Vote vermeyi unutmayınn

Yorumda bekliyorumm