10. İLK ADIM✵

•|Rota- Belki Başka Zaman
•|No.1- Dünya Gül Bana
•|Hayko Cepkin- Dans Et

Tiktok: maviamanormalolmayan
Spotify: use.rr123
Playlist: Sevginin İntiharı

Okumaya başlamadan Spotify'a girin ve şarkıları listeden açın anormal okurlar.

Hayatın gerçekleri ile yüzleşmem uzun sürdü bilmiyorum belki de hâlâ tam olarak hayatı anlamamışımdır fakat şunu biliyorum, ben yaşam ile ters orantılıyım.

Yakışmıyorum yaşamak güzel gelse bile günlerim beni boğuyor bunu kimseye anlatamıyorum, çaresiz geliyor ve belki de korkuyorum anlaşılmayacağım diye korkum bütün özgüvenimi yok ediyor. Hayatta ilk içimi dökmek istediğim kişi annem olmuştu fakat umursanmadım aksine annem tarafından hor görüldüm ve bana dediği şey, "diğerleri duymasın." Oldu ve ondan sonra, "sen daha küçüksün ne derdin olabilir"

Küçüktüm, bana hayatı öğrettikleri zamanda küçüktüm. Küçüktüm, herkesin beni dışladığı zamanda küçüktüm.
Küçüktüm, 5-6 yaşlarındaki daha okula bile başlamadan zorla bir şeyler yaptırdıklarında küçücüktüm.

Kırdılar beni anne, bunu ilk yapan senin kocandı ama sen ona söz geçiremeyecek kadar korkaktın onların beni kırmalarına benliğimi öldürmelerine izin verecek kadar korkaktın.

Unutamıyorum anne bir gün ölecek gibi hastayken bir şey demiştin acıyla, "ben ölürsem kızımı da öldürürler" o zaman ben bunu fiziken ölüm sanıyordum anne ama şimdi anladım sen ölmeden bile beni öldürdüler anne, benliğimi öldürdüler, kendimi kaybettim. sen bunu gördün. Özür dilerim anne affedemiyorum seni ne kadardır hakkın büyük olsa bile özür dilerim anne benliğimi onlar değil sen öldürdün onlara izin vererek sen öldürdün. Özür dilerim anne seni hep seviyorum.

Bütün benliğimi annem yüzünden yitirip babam sayesinde kazanmış küçük bir çocuktum, sürekli bu oluyordu. Annem kırar, döker, acıtır. Babam temizler, kapatırdı yarayı.

Babam ile annem anlaşamazdı ama çok aşıklardı birbirlerine bu yüzden ayrılamazlardı da onların bütün yüklerini ben çekerdim, bir köle gibi.

Şimdi ise oturmuştum masada bir şeyler yapmam gerekiyordu fakat ben sanki elim kolum bağlıymışcasına sadece duruyordum.

Karşımda avukat vardı, Eris.

Ne güzel ismi vardı.

Bana tekrar bakıp derin bir nefes aldıktan sonra konuşmaya başladı, "başlayayım mı?"

"Buyurun dinliyorum sizi, ilk adım ne olacak?" Dediğimde benim aklımda birkaç şey olsa bile kesinlikle doğru düzgün düşünebilen bir kişinin bu kararı vermesini istiyordum çünkü benim düşüncelerim birbirine dolanmıştı. Açılmayan kördüğüm misali.

"Polise gidemeyiz dediniz o yüzden ilk yapmamız gereken bir polis gibi olmak. Cinayet büroya gidersek ilk ne yaparlar onu düşünmek ve ona göre adımlamak" dediğinde mantıklı bulmuştum. Çünkü gerçek polis yoksa polis gibi düşünerek bizde hareketlerimizi şekillendirir dik.

"İlk olarak babanızın mezarına gidelim, olur mu?"

"İlk olarak eve gitmek daha iyi olmaz mı?" Dediğimde avuktan başını yana doğru salladı.

"İlk olarak babanızın mezarına gitmeliyiz, belki siz yine bir şeyler hatırlarsınız ve babanız hakkında bilgi edinmemiz lazım." Dediklerini yine mantıklı bulduğum için sessizce başımı salladım.

Kızarmış gözlerimin ağrıması yüzünden gözlerimi açmakta zorlanıyordum, annem olacak o kadın yine hayatımı mahvediyordu.

Küçücük bir yaptığı bile beni en derinden etkilemişti, o hatırlamadığım 6 ayı hatırlasam ne olacaktı kim bilir?

Bilemiyordum bana ne olacağını kestiremiyordum kim bilir intihar etmeden önce neler hatırlamıştımda kendimi öldürmeye çalışmıştım.

Bu arada şimdi fark ediyorum da ben sürekli kendi içimde bile intihar etme olayından bahsediyordum, belki de unutmak istemiyordum bunu.

Düşüncelerim içinde yüzerken birinin koluma dokunması ile irkilerek geri çekildiğimde avukat olduğunu anlayıp rahatlayarak nefes verdim. Avukat beni korkuttuğunu anlayıp hızla, "Özür dilerim daldığın için yine bir şey hatırlıyorsun sandım kendine getirmek için dokunmuştum kusura bakma korkuttuysam."

"Sorun değil, aslında bir şey hatırlamıyorum sadece düşünüyorum."

"Anladım... Benim birkaç işim var sizi istediğiniz yere bırakabilirim isterseniz ya da benimle gelebilirsiniz?" Avukat tekrar konuşunca dediklerini gözden geçirdiğimde nereye gidebileceğimi düşündüm.

Nereye gidebileceğimi bilmediğim için en son yine evime gitmeyi mantıklı buldum.

"Beni evime bırakır mısınız?" Avukata bu cümleme kaşlarını çatıp bana tekrar baktı.

"Emin misiniz? Yani eviniz pek güvenli bir alan değil gibi... Ve yine bayılma ihtimaliniz var" başımı olumsuz anlamda sallayıp.

"Bayılma ihtimalim var fakat evin içinde çok durmayacağım birkaç malzeme alıp başka bir yere gideceğim. Hem sizin evinizde daha fazla durmamam gerek siz avukatsınız bir sürü müvekkilinizin dosyasını evinizde barındırıyorsunuz herhangi bir olayda şüpheli ilk ben olacağım ve bunu istemiyorum..." En son nefesim tükenince susup avukata baktım, avukat başını salladı sonra sessizce mutfaktan ayrıldı.

Bende hızlıca birkaç bulaşığı yıkayıp kapının önünde durdum, üstümü değiştirebileceğim malzemeler var mıydı hatırlamıyordum.

Yine mi unuttuk? Siktir

Avukat hızlıca yanıma gelip bana baktığında başını sallayarak kapıyı açtı, o sırada sadece ev terliği ile geldiğimi fark ettiğimde utançla avukata baktığımda fark etmemişti bile. Çok fazla takılmayarak hızlıca terlikleri giyerek dışarı çıktım ve avukatı bekledim, avukat yanıma geldiğinde aşağıya inmek için asansöre doğru yürüdük.

Asansöre bindiğimizde avukat başını bana doğru döndürüp, "Eve bırakayım mı? Bakın ben cidden o ev konusunda gerginim çok sıkıntılı bir yer..." Sanki devam edecekde edemiyormuş gibi olduğunda gözlerimi diktiğim yerden kaldırıp avukata baktım.

"Hayır, eve gideceğim dediğim gibi eşyalarım ve para o evde hem zaten o ev benim evim orayı terk edemem, babam istemez." Avukat kaşlarını çatarak bana baktı, "Babanız niye istemesin ki?" Bende kaşlarımı çattığım da başımı yere çevirip konuştum,

"Babamı bırakıp başka yere gidemem ki..." Diye mırıldandığım da avukat tekrar bana baktı, "anlamadım?"

"Ben, eve gideceğim."

"Tamam."

Daha fazla uzatmadan binadan çıktık..

*

Sonunda evime geldiğimizde avukata baktım, o ise kararsız bir şekilde bana bakıyordu. "Emin misiniz?"

Kafamı sallayıp aşağıya indiğimde kapının kilitli olup olmadığını hatırlamadığım için geri avukata baktım, "kapı kilitli mi? Anahtar nerede?" Dediğimde cebinden anahtarı çıkartıp bana uzattı.

"Kendinize dikkat ediniz, ha bu arada telefonunuz yanınızda mı?" Sorduğu soruya karşı kafamı olumsuz anlamda salladım.

"Evde kalmıştı telefon taşımayı sevmiyorum. Ben şimdi eve gireyim sizi ararım" avukat bir şey demeden başını salladığında kapıyı kapattım Eris Bey'de arabayla gaza basarak gitti.

Eris Bey? Garip oluyormuş biraz... Ama ömrümün sonunda kadar avukat diyecek halim yok Eris Bey'de çok ciddi oluyor ama neyse banane!

Hızlıca evin kapısına doğru yürüdüğümde içimde kötü bir his vardı, sanki biri beni görüyormuş gibi.

Bu tedirgin halimi sürekli rüyalar görmemle bağdaştırarak kafamı rastgele sallayıp eve girdim. Ev soğuktu niye olduğunu düşünürken zaman algımı yitirdiğini fark ettim.

"İçimdeki bu his tamamen son günlerde yaşanılanlar yüzünden, kendini kaptırma Liyan."

Kendimi ne kadar teselli etmeye çalışsam da korkarak eve girip kapıyı sıkıca kilitledim.

Kapıya bakarken gözlerim bir anda kapkaranlık oda ile karşılaşınca ellerim birbirine dolanmış bir şekilde etrafıma baktım.

Ne oluyordu?

Tam o sırada kendimi bu karanlık oda da ne aradığımı sorgulasamda aradığım şey anahtardı!

"Nerede bu anahtar, ah omzum... Bıçak yarası cidden çok kötüymüş" diye mırıldandım. Başımı çevirip etrafıma baktığımda heryer karanlıktı sadece küçük bir masa, sandalye ve yerde halat vardı, elimde olan bıçağa baktığımda beni bağladıklarını ve bıçakla o kalın halatı kesmiştim. Eklemlerim deki morluklara bakılırsa kesinlikle öyleydi. Kollarım acıyordu fakat hâlâ anahtarı bulamamıştım.

"Baba, neredesin yardım et..." Yalvarıyordum, canım o kadar çok yanıyordu ki gözlerimde acıdan kalan yaşlar vardı. İstemsiz damla damla akıyorlardı.

Babam yoktu, o ölmüştü.

Bunu fark etmem ile başımı sağa sola sallayarak reddetmeye çalışıyordum lakin gerçek buydu, babam ölmüştü.

"Babam için bunun intikamını alacağım. Babam için!" Dediğimde hâlâ anahtarı bulamamıştım, odaya baktığımda pencere vardı pencereye doğru adımlayıp hızlıca pencereyi açtığımda dağlık bir alandaydık. Hava soğuktu lakin kar yoktu, sonbahardaydık çevre ful ağaçlarla doluydu ve sararmış yapraklar görünüyordu.

Hızlıca çevreye bakındığımda kimse yoktu, pencereden atlayarak evden uzaklaştım.

Hızla boğuluyormuş gibi nefes nefese gözümü açtığımda kapının oradaydım, ayakta duruyordum.

İyice kafayı yemiştim ama bu olanların hayal olmadığını da biliyordum, bunların hepsi gerçekti! Kaçırılmıştım ve intikam almak için söz vermiştim. Bu sözümü tutmadan ölmeye karar verdiğimi hatırladığımda gerçekten rezalet bir şeydi. Babam için o sözü gerçekleştirecektim!

Daha fazla kapının önünde oyalanmadan hızlıca evin içine girdiğimde çok dağınıktı lakin bu dağınıklığa alıştığımı fark etmiştim, ne kadar garipti.

Hızlıca yukarıya çıktığımda nefesim düzensizleşmişti, daralıyordum. Buna takmadan babamın odasına gidip iki tane bavul almıştım etrafıma bakınmadan neredeyse gözlerim kapalı biçimde girmiştim, çünkü bir günde o kadar şeyi hatırlamak bana iyi gelmiyordu.

Hızlıca odamın kapısına baktığımda korkuyla titrediğimi fark ettim, Allah'ım bu içimdeki korkuyu al lütfen rabbim.

"Elem neşrah leke sadrek, Ve vada'na 'anke vizreke, Elleziy enkada zahreke" seslice nefes alıp devam ettim,

"Ve refa'na leke zikreke, Feinne me'al'usri yüsren, İnne me'al'usri yüsren, Feiza ferağte fensab, Ve ila rabbike ferğab.... Amin."

İnşirah suresi'ni okuyordum bu bana babamdan kalan bir alışkanlıktı, sürekli bana Allah'a sığınmam gerektiğini söylerdi. Mutlulukta, hüzünde. Rabbim her zaman yanımdaydı.

Bunu intihar eden birinin söylemesi garip olsa bile.

Daha fazla oyalanmadan odama girdiğimde, iğrenç kokuyordu. Koku dün gecede vardı lakin bu derece kötü değildi. Eğer bu ev bana tehlikeli gelmese tamamen evi yenileme kararındaydım ancak ben artık bu evde kalmayacaktım. Hem çok tenha bir yerdeydi hem de kimse uğramıyordu. Yapayalnız kalmıştım aylarca ve cidden korkuyu iliklerime kadar hissediyordum. Şu an bile çok korkuyordum çünkü eve girerken izleniyor gibi hissediyordum.

Odamda giyisi dolabını açtığımda soluk renkli kıyafetlerim karşıladı beni, siyah ve gri tonlar ağırlıklı olsa bile lacivert ve mavinin karışımı renkler de vardı.

Onlardan rastgele bir şeyler kattığımda bavulun yarısının hâlâ boş olduğunu görünce dün gece hatırladıklarım aklıma geldi. Odaya baktığımda perdeler kapalıydı, kapıyı da kapatmıştım.

Hızlıca oyuncu koltuğumun o gizli yerini açıp gördüğüm fotoğrafların hepsini incelemeden rastgele bavula doldurdum, onun üstünü de birkaç kıyafet ile kapattığımda hâlâ tam hissetmiyordum. Bu oda da gizli bir şeyler vardı, birçok şey vardı lakin hatırlamıyordum sadece hissediyordum.

Çalışma masamın üstündeki bilgisayarımı gördüğümde onu da çantasıyla beraber katmıştım yanına kalemliğimi de eklemiştim.

Bu bavul dolduğuna diğer bavula geçtim, dolabımın diğer tarafını açtığımda iç çamaşırları ve elbiseler gördüğümde aradan sadece bir tane elbise özellikle dikkatimi çekmişti, çok fazla oyalanmadan elbiseye bakmadan sadece onu bavula koyup iç çamaşırlarımdan koymaya başlamıştım, çoğunluğu setler halinde olduğu için birkaç tane set koyup etrafıma bakındım. Yatağımı görünce gözlerimi kapattım, o baltayı almalı mıyım? Evet, almalıyım çünkü burada güvende değil. Şu anlık tek kanıtımız o!

Ayağa kalkıp yatağa doğru ilerlediğinde baltaya hiç bakmadan yastık ile beraber almıştım, dokunmamıştım baltaya çünkü iki yastığın arasına sıkıştırarak almıştım.

Yastıklarla beraber baltayı da koyduğumda rahat bir nefes verdim.

"Daha ne almam gerekiyor?"

"hah, şarj aletim ve telefonum"

Telefonumu yere düşürmüştüm bu oda da bir yerdeydi biraz etrafıma bakındığında hemen şarj aletim ve telefonumu görmüştüm. Telefonumu cebime şarj aletinş bavula koyup artık çıkma zamanım gelmişti.

Bir şeyler vardı, hissediyordum ve zihnim sanki beni o hiç açmadığım küçük dolaba yönlendiriyordu. Yapmak istemiyordum bunu çünkü bir şeyler hatırlayacaktım.

Yine de bu riski alarak o küçük dolaba yönlendiğimde şifreli olduğunu gördüm, ne vardı onun içinde de şifreliydi?

Hızlı nefeslerim, içinde bir savaş varmış gibi ağrıyan kafamla birleştiğinde hızlıca odama girerek küçük dolaba yönlendiğimde altı haneli şifresini hızlıca girmiştim.

*170523* girdiğim şifre ile hızlıca açılan dolaba baktım.

Zihnimde canlanan sahnenin bu kadar kısa sürmesine şaşırırken yine boğuluyormuş gibi nefes nefese kaldığımda daha fazla oyalanmadan şifreyi hızlıca girip dolabın kapağını açtığımda bir sürü bıçak ile karşılaşmayı beklemiyordum.

Dolabın içi bıçaklarla doluydu her çeşit küçüğünden büyüğüne bıçaklarla doluydu. Şaşkınlıkla dolaba bakarken zihnim sanki alarm vermek istiyormuş gibi birden başımı döndürdüğünde içinden rastgele dikkatimi çeken o süslü bıçağı ve düz normal bir muştayı alıp cebime koydum.



Bıçak temsili fotoğraf.

*Muşta için çokta abartmaya gerektok dedim rastgele bir muşta işte*

Sonradan bıçağı çıkartıp masanın üstüne koydum ve küçük dolabın kapağını kapattım.

Giyisi dolabından rastgele bir kargo pantolon ve boğazlı badi alıp üstümdeki kirlenmiş kıyafetleri çıkardım.

Her şey dağınık duruyordu lakin çok takılmadan birkaç toka daha alıp bavula yerleştirdim ve fermuarını çektim. Üzerimdeki kargo pantolonun kemer kısmındaki boşluğa görünmeyecek bir şekilde bıçağı koyup muştayı hala cebimde taşıyordum.

Daha fazla bu evin içinde kalmak istemiyor gibi ağır bavullarla birlikte aşağıya indiğimde kapıya doğru yürüdüm. Tek başıma çıkmak istemiyordum çünkü çok tedirgin hissediyordum.

Dışarı çıktığımda anında tekrar izleniyormuş gibi bir his oluşunca sertçe yutkunup telefonumu çıkartın ve hâlâ Babam şekilde kayıtlı olan avukatı aradım.

Birkaç çalışta açtığında kapıyı tamamen kilitleyip bavullarla birlikte arkamı dönmeden telefonumu kulağıma yerleştirdim.

"Alo? Liyan Hanım, ne oldu?" Dediğinde başımı suçlulukla eğdim.

"Şey, Er- Avukat işiniz bitti mi?" Diye sorduğumda birkaç hışırtı geldikten sonra avukat konuştu.

"Evet, az önce bitirdim bir şey mi oldu?"

"Bilmiyorum, ben... Ben iyi hissetmiyorum gelir misiniz beni almaya?" Yine onu aramıştım çünkü kimsem kalmamıştı ve ben avukatı sürekli rahatsız ediyordum. Bu cidden iğrenç bir duyguydu.

"Pekii, gelirim tabii ki beş dakikaya oradayım bende aslında sizi almaya gelecektim o yüzden yolun yarısını geçtim." Dediğinde rahatlama oluşmuştu içimde.

"Ah, t-teşekkürle-" tam konuşacakken kapının camından gördüğüm yansıma ile donup kaldığımda elim hemen belime gitti.

"Liyan Hanım?" Sesi aldırmadan telefonu sakince cebime koyduğumda biri boğazımdan tutmuştu bile.

"Sen hâlâ ölmedin mi küçük fare?!" Boğuk ve gırtlaktan gelen bir sesle konuşan adamı tanımıyordum lakin ses aşırı tanıdıktı. Olaylar karşısında bağırarak, "Sen kimsin?!" Sesim mahallede yankılansa bile kimse umursamazdı.

Boğazımı daha fazla sıkan adama karşı sakince nefes almaya çalışsam bile öleceğimi hissediyordum. Nedensizce korkmuyordum ve aşırı sakindim.

Elimi hızla cebime atıp muştayı sağ elime bıçağı da sol elime aldığımda bıçağı hızlı bir şekilde adamın rastgele bir yerine sapladığımda inleyerek geri çekildi.
"Hâlâ aynısın küçük fare, hatta şu an daha vahşi olmuş birisin" diyerek güldüğünde yüzünü görmeye çalıştım lakin yüzünde maske vardı. Bunu umursamadan muşta olan elimle karnına hızlıca yumruk attığım da, geri çekilerek cebinden o da bıçak çıkardığını bana doğru sallamıştı, hızlıca geri çekilerek elimdeki bıçakla ona tekrar saldırdığımda onun bıçağı koluma denk gelmişti benim hamlem daha iyiydi çünkü boğazında yara bırakmıştım. Küfür ederek sinirli gözlerle geri çekildiğinde tam üstüme atlayacaktı ki korna basarak gelen araba beni kurtarmıştı.

Karşımdaki adını dahi hatırlamadığım adam koşarak uzaklaşırken başım döndüğünde yere çöktüm. Bu neydi böyle, az önce ne yaşanmıştı?

Gelen arabaya baktığımda, içinden avukat telaşla aşağıya inip bana doğru koştuğunda içimde hiç bilmediğim bir şeyler hareketlendi. Beni kurtarmıştı. Yine.

Artık cidden minnettardım avukata, hayatımı iki kez kurtarmıştı.

Gözlerim dolduğunda başımı eğip gözlerimi sakladım.

"Liyan!" Endişeli sesine karşı sadece donuk bir şekilde baktığımda elimdeki bıçağa baktım. Hislerim gerçekten kuvvetliydi ve bunu bugün anlamıştım. Kendi kendime oluşturduğum kuruntular değildi, hissetmiştim ve belki hissetmeseydim dövüşemeden ölüp gidecektim. Hayata kafa tutuyordum, Azrail'e karşı savaş açıyordum resmen.

Psikolojik sorunlarımız var ciddili.

"Liyan Hanım, iyi misiniz?" Bana sorduğu soruya karşılık başımı salladığımda beni ayağa kaldırmak için eliyle kolumu tuttuğunda inlemiştim.

İnlediğimde elini kora değmiş gibi geri çeken adama baktığımda o eline bakıyordu, eli kan içindeydi.

"Size ne oldu böyle?" Dehşete kapılmış bir şekilde sorduğu soruya karşılık başımı salladım.

Bilmiyordum, o adam kimdi? Neyin nesiydi, niye beni öldürmek istiyordu?

Yoksa babamın katillerinden biri miydi?

Düşüncelerimin arasında avukat hızlıca telefonunu çıkartıp, birini aradığında polisi aradığını sanarak hızlıca elinden telefonu aldığımda bana baktı, "Napıyorsunuz?"

"Polis olmaz!" Dediğimde telefonun ekranına baktım. Gökhan yazısını görünce utanarak telefonu geri verdiğimde kısacık gülümsediğini gördüm.

"Gökhan, acil buraya gel! Ben geçen ki konum attığım yerdeyim yine." Dediği şeyi dinleyince şunu anlamıştım. Gökhan denen adama çok güveniyordu, ona her şeyini anlatıyordu. Avukat güveniyorsa benim de güvenmem lazımdı lakin hislerim yüzünden kimseye güvenemiyordum.

Her şey o kadar hızlı oluşmuştu ki kafam karmakarışık olmuştu, o adam niye birden ortaya çıkmıştı? Hislerim nasıl bu kadar kuvvetliydi? Bilemiyordum!

Tek bildiğim tek şey görünenler o kadar basit değildi. Çok kötü şeyler yaşamıştım ve bunları hatırlamadan bile hissediyordum. Tehlike gelmeden hissedecek kadar kuvvetli hislerim oluşmuş olduğuydu.

Avukat bana baktığında bende ona baktım, gözleriyle beni yokladığını anladığımda "iyiyim, merak etmeyin"

Yalandı, iyi falan değildim kolum aşırı derecede acıyordu lakin bunu acındırır gibi söyleyecek değildim.

En olmayacak yerlerde ve zamanlarda aptal gibi gurur yap zaten.

Ne kadar haklı olsam da, şu an cidden gurur yapacak zaman değildi.

Kendi düşüncelerimi umursamadan sessizce avukata baktım, o koluma bakıyordu. Bakışları üzerimde garip bir etki yaratınca, kaşlarımı çatarak elimle kolumu tutunca istemsizce bastırmıştım.

O kadar maldım ki canımı feci şekilde yakmıştım, inleyerek elimi geri çektiğimde elim küçük bir kan göleti olmuştu.

Yok kardeşim illaki biz bu mallığı yapacağız, iradesiz gibi takılıyoruz.

İnlediğimde avukat hızlıca elimi tutup koluma baktı, üzerimdeki rastgele giydiğim kapüşonlu ceketi yavaşca çıkartıp boğazlı, sıfır kollu badim sayesinde rahatca yaraya bakabilecekti lakin ben yine rahatsız oluyordum. İnsanların bakışları çok korkutucu geliyordu ve bir yerden sonra tedirginlik içimde kötü bir hissiyat yaratıyordu.

Son günlerde yaşanılanlar da bunu tetikliyor.

"Kesinlikle bir şeyiniz yokmuş!" Avukat mırıldandığında kaşlarımı acı ile daha fazla çatarak ona baktım.

"Tabii ki, olsa bile bu sizi ne kadar ilgilendirir?" Biliyorum çok iğrenç bir davranıştı lakin bakışlarından kurtulmam lazımdı.

Kendimiz gidip adamı aradık?

"Çok ilgilendirir, Liyan hanım. Bu olanların bizzat canlı şahidiyim lakin bunları ileri zamanda onların lehine kullanabileceğimiz kanıtlar. Muhtemelem vücudunuzdaki birçok yara izi kanıttır ama bu daha önemli çünkü yeri ve zamanı belirli burada bir yerlerde illaki sizin evinizin kamerası vardır değil mi? Bu görüntüler sildirilmeden, hepsini toplayıp sessizce saman altından su yürütür gibi yapıp en son zaman geldiğinde... Gelirse tabii, kullanırız." Aşırı mantıklı gelen cümleleri mükemmel İstanbul ağızı ile söylediğinde çok ikna edici olmuştu.

Demek ki, avukatlar gerçekten işini biliyor.

"Peki, şimdi ne yapacağız?" Pes eder gibi konuşmama karşılık derin bir nefes alıp kan