1. İNTİHARIN SESİ

𓅇
☾ Skapova- Ölmek İstedim

𓅇

"İnsan acıyı dışarı atamazsa, içeride bir yerde birikir. Birikir, birikir… en sonunda da patlar."

– Ateş Hekimoğlu

Kimse bir sabah uyanıp intihar etmeye karar vermez. Bu, anlık bir karar değil; yılların sessizliğinde büyüyen, içe işleyen bir yok oluşun sonucudur. İnsan zamanla duygularını gömer, kelimelerini yutar, gülüşlerini susturur. Sonra bir sabah, aynada gözlerine bakarken artık orada bir 'kendisi' olmadığını fark eder.

Liyan Mehru Birgen’in düşüşü de böyle başladı. Sessizlikle. Gözlerinde karanlığın tortusu, kalbinde babasının kaybıyla açılmış dolmayan bir boşluk vardı. O, sadece babasını değil, adaleti, güveni ve kendine olan inancını da kaybetmişti. Yaşamak, onun için sadece alışkanlıktı artık; nefes almak ise içgüdü.

İzmir’in gri sokakları gibi pusluydu zihni. Günler birbirini takip ediyor, saatler akıp gidiyor ama o yerinde sayıyordu. Anıları, geceleri zihnine hücum ediyor; her biri bir başka suçun, bir başka cevapsız sorunun yankısı oluyordu. Ve bir gece, sessizliğin bile ürktüğü bir anda, kararını verdi. Hayatla ölüm arasındaki o ince çizgiye adım atmaya hazırlanırken, kader devreye girdi. Bazen bir yabancı, hiç beklemediğin anda elini uzatır. Eris Göktuğ da böyle çıkageldi. Soğukkanlı bir avukat, geçmişi sessizlikle yoğrulmuş bir adam… ama Liyan’ın karanlığında kendi yarım kalmışlığını gören bir tanık belki de.

O an, sadece bir hayat kurtarılmadı. Aynı zamanda iki farklı çöküş birbirine dokundu. Ve her dokunuş, gerçeğin daha da acıttığı bir yüzeye dönüştü. Her bir gerçek birbirine temas etti ve artık unutulmuş geçmiş geri dönüyordu. İki tane fail, bir cinayet için yanyana geldi, gerçek kıyamet başlıyordu.

Güven, sadece bir kelimeden ibaret kalacaktı. Kimse gerçek değildi, kimse güvenilir değildi.

***

Telefonu tutan eli titriyordu, herkes gibi korkuyordu. Ölüm onu korkutuyordu.

Telefonunu eline aldığından beridir değişik hissediyordu. Babasının yüzünü özlemişti, babasının kokusunu özlemişti.

O çok güzel kokuyordu, babası sevgi kokuyordu.

Sevgi... Babasının ölümünden sonra görmediği bir şeydi, ne bir arkadaş çevresi olmuştu ne de bir sevgilisi.

Son kez gülümsedi, babasına gülümsüyormuş gibi düşündü. Yazmaya başladı, elinin değdiği her harf ölüme bir adımdı ona göre, hızlı hızlı yazıyordu o yüzden. Babasına hızlıca kavuşmak istiyordu belki de.

Her harf, her kelime, her cümle bir ölümdü, bir sevgiydi. Liyan Mehru ölümü istiyor, seviyordu.
Sevdiği birinden korkabilir mi insan? Oluyormuş demekki. Diye düşündü.

Ve mesajları yazdıktan sonra telefonu kapattı, yukarıdaki avizeye baktı masasının üzerindekileri haplara baktı. İki seçenek sunmuştu kendine, kesin ölüm hangisindeyse onu seçicekti.

Baktı, düşündü. Haplar mı daha hızlı öldürür yoksa kendini asması mı?

Kendini asmayı seçti, yıllara inat kendini idam ettiricekti. Yapmadığı şeyler için idam ediyordu kendisini, sevgisizliğine idam cezası verdi.

İpleri önceden ayarlamıştı babasının kocaman evinde, bir avizeye asıcaktı kendisini. Ne acınası... Diye düşündü. Haklıydı, ne acınası..

Bir tabure vardı çıktı üstüne, yavaş adımlarla gidiyordu çünkü babası en güzel işler yavaş yavaş olur demişti.

Kafasını o çemberin içine doğru soktu, aynı normal idamlarda olduğu gibi ipe en sevdiği kokuyu sıkmıştı, annesinin ve babasının birlikteyken ortak kullandıkları parfüm.

"Kokusu hiç değişmemiş hâlâ aile kokuyor..." diye güçsüzce mırıldandı. Şimdi ise vakti gelmişti, son olarak konuştu,
"Rabbim affet, dayanamıyorum. Emanetine sahip çıkamadım, kendimden utandım sen benden utanma.." diye mırıldandı uykulu sesiyle.

Sonsuz uyku için uyumamıştı, rahat uyuyacağım artık. Diye düşündü ve parmak uçlarına kalktı tabureyi yavaşca istiyordu. Ölümle oynuyordu, ve bunu sevmişti.

Tabure tam düşecekken bildirim sesi geldi, bu ses ne alaka? diye düşündü. Kimsesi yoktu sadece üniversitesindeki birkaç kızlar sınav haftası ondan notlarını almak için yalvarırlar o yüzden mesaj atarlardı. Fakat sınav haftası daha gelmemişti.

Merakına yenik düşmek istemedi, fakat dayanamayıp ölümünden vazgeçti. Kafasını sıkan ipten yavaşca kurtuldu, tabureden indi.

Telefonu eline aldığında ise babam diye kaydettş numardan mesaj geldiğini gördüğünde gözleri kocaman açıldı.

"Tövbe... Tövbe estağfurullah." deyip gelen mesaja baktı.

1. Bölüm-Tanım- sonu.

Yorumlarınızı bekliyorum lütfen eleştiri yapın ki bende düzeltebileyim.

Liyan Mehru?

İntihar?

Ölmüş bir baba?

Parlaklığı solmuş mehrular için not:
Kimse yüzünden kendinize kıymayın, hiç sevilmemiş olun, yapayalnız olun, kendinizi asla bırakmayın. Elinizde daima hayatın ince pamuktan yapılmış ipini tutun ve bırakmayın. Kendinizi her koşulda sevin, bu hayatı kendiniz için yaşayın Mehrularım. ⏳

- Anormal yazardan bir not.

Mehru: Ay yüzlü güzel.
Liyan: Parlak.
Birgen: yalnız, yalnızlığa alışkın.

Mehrularım.









Tiktok: maviamanormalolmayan
Spotify: use.rr123
Playlist: Sevginin İntiharı