7. ÖLÜMÜ SEVMEK, İNTİHARA AŞIK OLMAK.

•|Şebnem Ferah - Çakıl Taşları
•|Skapova - Uyu

𓅗

Liyan Mehru Birgen anlatımı ile...

Her insan nefsine uyup ölümü düşünmüştür, birçok kişi ölümü çıkış noktası görmüştür lakin kimse ölümü sevmemiştir. Ölümü sevmek, intihara aşık olmaktır. İntiharın ipleri sizin elinizdedir, sevgin aşka dönüşür hayata karşı nefret kazanırsın ve en sonunda ölürsün.

Ben ölüme aşık olmuştum.

Hayatımın dönüm noktası babamın ölümü sanıyordum, değilmiş. Dönüm noktam bugünmüş intihar ettiğim gün. Ölmek benim için kurtuluştu ve biri benim kurtuluşumu engelleyerek hayatının hatasını yapmıştı.

İçimde sızı vardı, bu nedendi bilmiyordum. Muhtemelen o kadar hapın bir kısmı etki etmişti o yüzden iğrenç bir şekilde acı çekiyordum. En acısız ölüm istemiştim fakat kendimi gerçekten öldürmek için haplar gerekiyordu ve ben Ölmemiştim. Ölmemiştim!

Ruhum, Ölüm ve yaşam arasındaki arafta kalmıştı.

Ölmek isteyip zorla yaşamak acıtıyordu, belkide içimdeki sızı bu yüzdendi.

Gözlerimi açtığımda hastanedeydim, ellerim birsürü kabloya bağlıydı. İşte o zaman anlamıştım, ölmemiştim. O gördüğüm adam ölmeden önce gördüğüm bir hayal değildi, beni kurtaran bir aptaldı.

Bu aptallığın ona yedirtmek istiyordum, ölmek isteyen birini kurtarmak nedir?

Kablolarla bakışıyordum bir saattir, sadece birkaç doktor ve hemşire gelmiş bir şeyler sormuştu onlara cevap bile vermemiştim. Hiçbiri sikimde bile değildi, onlarında sikinde değildim. Sadece görevleri için yapıyorlardı.

İçeriye yine biri geldiğini gösteren kapı gıcırtısına karşı tepki göstermedim, aklımda sadece ölüm ve babam vardı. Ha birde o aptal adam, onu bu yaptığına pişman edecektim. Tabii görebilirsem.

Başımda iğrenç bir ağrı vardı ve uyandığımdan beridir daha da şiddetleniyordu, acıtıyordu fakat acım bile umrumda değildi.

"Liyan?" diye tanıdık ses geldiğinde gözlerimi odaklandığım kablodan çekmedim.

"Mehru'm?" bu iğrenç tanıdık sesi duyunca gözlerim yavaşca onlara doğru kaydı. Nasıl bakıyordum bilmiyorum ama sözde annem olan kadın o aptal kocasının dibine kadar gitti. Korkmuştu benden, korksun artık benden.

Yine cevap vermedim, sinirden köpürüyordum yine onu görünce. Bana zorla dokunuyordu, o ellerini ona sokmak istiyordum fakat o an, o kadar güçsüz hissediyordum ki elimi kaldırmak bile işkenceydi benim için.

Gözlerinde parıltılar vardı, bende bulup annemde olmayan ne vardı orospu çocuğu?

İğrenç bir hissiyat içindeydim, sözde annem olan kadında kocasına bakıp onun kollarını tuttu. O adam sonunda gözlerini benden çekip karısına bakınca gözlerindeki ifade tamamen kayboldu ve sanki yabancıya bakıyormuş gibi baktı. Aptal kadında bunu fark etmedi, yazık. Acıyordum onun bu haline.

Sessizliği bozan annem denilen o kadındı, "Liyan, nasılsın?" dediğinde sakindim. Hislerim tamamen beni bırakmıştı, bir nesne gibiydim. Tek diyebildiğim şey, "Çık." oldu.

Sözde annem, kaşlarını çattı. "Ergen değilsin! Kendine gel, ben senin annenim!" diye bağırdığında sakinliğim hâlâ devam ediyordu, "Çıkın dışarı!" diye bağırdığım ikiside irkilerek, şaşkınlıkla bana baktılar. Gözlerimi kapattım.

Tabii ki beni dinlemiyecek kadar sinirlenmişlerdi, "Ben senin annenim kendine gel!" dediğinde sakinliğimi koruyordum hâlâ.

"Çıkın dışarıya! Defolun!" diye bağırdım, gözlerimi sinirle onlara çevirerek.

Sonunda sözümü dinlemek aklına gelmiş olucak ki hızlıca kocasının koluna yapışarak dışarıya çıktılar. Sabırla ilk başta odaklandığım yere odaklandım.

Baş kaldırıyordum, onlara karşı bağırıyor, onları kovuyordum. Bu onlar için de şaşırtıcıydı çünkü ben hiçbir zaman bağırmazdım. Hep sakindim, ölücekken bile sakindim.

Şimdi de sakinim.

Yine odanın kapısı açılınca, "Çıkın dışarı dedim! Nasıl bir yüzsüzlükle yine gelirsiniz..." sözümü sakince kafamı kaldırdığımda gördüğüm yüz beni dumura uğramıştı. Bekle o adam? Onun burada ne işi vardı!

𓅇

(Anormal) yazar anlatımı ile...

Eris sabaha kadar uyuyamamıştı, bu kadını araştırmıştı. Kadın hakkında bilgi çok azdı fakat babası hakkında bilgi çoktu, hatta bir ara o kızın babasının şirketi onunla çalışmıştı.

Eris aslında adamı biliyordu, çok saygın bir adamdı kızın babası.

Şimdi ise hazırlanıp kadının en son hangi hastaneye gittiyse oraya gedecekti, ambulans görevlileri ile önceden konuşmuştu. Hangi hastanede olduklarını biliyorlardı.

Eris'in motoru vardı, araba ona göre değildi fakat arabası da vardı.

Motorunun gazına basarak evinin yanından ayrıldığında hedefi hastaneydi. Üstünde beyaz gömleği vardı, ilk birkaç düğme açıktı bunun sebebi ise motoru sürerken daralıyordu, daralmamak için düğmeleri yerine takmıyordu.

Boynunda kravatı vardı onu da tam takmamıştı, hastaneye vardığında kendine çeki düzen vericekti.

Motoru hızlıca sürüyordu, hastanenin konumunu zaten biliyordu. Yanına belgeleri almıştı ve motorun koltuğunun altına koymuştu.

İlk o kadının ailesiyle tanışıp sonra da onları çözüp öyle plan yapıcaktı, komutan İzgi ile akşam konuşucaktı. Açıkcası biraz tırsıyordu çünkü garip bir kadındı komutan, acımasızdı fakat birçok kadına yardım ettiğini biliyordu. Bu yüzden ondan yardım istemekten çekinmiyordu, bir kadının hayatı söz konusuydu.

Düşüncelerle yol bitmişti, hastanenin otoparkına geldiğinde motoru yavaşlatıp durdurdu ve anahtarını alarak motordan indi, kaskını çıkardığında dağınık uzun saçları alnına dökülmüştü, gömleğinin yakasını ilikleyip gömleğinin kollarını dirseklerine kadar katladı.

Ciddiyetsiz biri gibi görünmek istiyordu, asıl amacı buydu fakat rahat olduğu için böyle daha iyiydi.

Derin bir nefes alıp koltuğun altındaki dosyaları alıp hızlıca yürümeye başladı, o an kadının yakını olmadığını hatırladı fakat girmesi için bir bahanesi daha vardı.

Hastanenin önünde küçük bir kalabalık vardı, bu kalabalık meşhur Avukat, Savaş Birgen'in kızını merak ettiği için buradaydı. Kalabalık arasında sessizce geçti.

Hastanenin güvenlikleri ona baktı, sessizce yoluna devam ettiğinde girişteki görevlinin yanına yaklaştı.

"Liyan Mehru Birgen, hangi odada?" dedi biraz kaba bir şekilde.

Görevli kadın gülümseyip, "Akrabası mısınız?" dediğinde Eris ciddiyetini bozmadan, "Avukatıyım." dediğinde kadın başını salladı. Hızlıca oda numarasını ve kat numarasını söylediğinde Eris oyalanmadan hızlıca yürümeye devam etti.

Sonunda kata geldiğinde kadının tarif ettiği yere doğru yürümeye başladığında odayı görmüştü ve önünde bir kadın ve bir adam görünce kaşlarını çattı, ailesiyle tanışma zamanı gelmişti fakat Liyan'ın arkadaşı olarak tanışıcaktı.

Çekingen bir maske taktı yüzüne, yalan konusunda iyiydi bir zamanlar ailesine çokca yalan söylerdi her şeyi yüzündeki maskelerle yönetirdi.

"Merhaba... Siz Liy'in ailesi misiniz?" dediğinde karşıdaki kadın kaşlarını çattı, "Liy? Liyan'ın annesiyim ben!" diye kızgınlıkla bağırdığında şaşırmıştı ama yüzündeki maske sağlamdı kimse kıramazdı.

"Çok Özür dilerim ben Liyan'ın arkadaşı Eris. Hastanede olduğunu söylediler, hemen geldim Liyan nasıl?" dediğinde Liyan'ın annesinin yüzü garip bir şekil almıştı ve hemen yüzüne tatlı bir maske takınıp kibarca konuşmaya başladı,

"Liyan içeride dinleniyor canım, istersen geç yanına" Eris Liyan'ın yanına geçecekti elbette fakat ailesinin nasıl iyi oynadığını gördü, bu bir tiyatro oyunuydu Eris yönetmendi ve Liyan'ın ailesi oyunun içerisinde dans ediyorlardı.

Eris fark etmişti, bu tiyatro oyununun içine Liyan'ı sokmaya çalışıyorlardı, buna izin vermiyecekti o kızın daha çok yıpranmasın istemiyordu.

Eris'de yüzündeki maskeyi öyle bir taşıyordu ki kimse fark etmiyordu, sakince gülümsedi.
"Pekii efendim, teşekkürler." deyip hızlıca Liyan'ın kapısını açıp içeriye girdi.

Liyan'ın annesi ise bu tanıdık yüzü düşünüyordu, bu adamı daha önce Liyan'ın yanında görmese bile tanıyordu.

Liyan donmuş bir şekilde elindeki serumun kablosuna bakıyordu, Eris ona baktı garip bir şekilde içinde hareketlenme oldu. Aklına gece evindeki Liyan'ın hali geldi, mesaj attığındaki söylediği şarkı geldi. Sesine bayılmıştı, sesindeki zariflik hüzünle birleşince ayrı bir mükemmel olmuştu. Belki de etkilenmişti Eris.

Asla, diye içinden geçirdi, ölmek isteyen bir kadından etkilenmek nedir? Saçmalamaya başladım, diye düşündü.

Liyan başını kaldırmadan bağırdı, "Çıkın dışarı dedim! Nasıl bir yüzsüzlükle yine gelirsiniz..." dediğinde sesi gittikce kısıldı karşısında o adamı görmüştü yine, ona sinirliydi.

LMB anlatımı ile....

Hayatımda birçok noktada ikilem içinde kalmıştım, birincisini bir hakim bana sunmuştu,

Annen mi? Baban mı?

Susmak istedim, hayatımda o zamanlar annem de önemliydi onu da seviyordum fakat babamı seçmiştim, her zaman onu seçecektim o benim her zaman tercihim olacaktı.

Şimdi de bir ikilem içinde kalacak gibi hissediyordum, ölmek mi? intikam mı? Bu zor sorunun cevabını vermem için babamın olması gerekiyordu, eğer babam olsaydı,

"intikam gereksizdir kızım. İntikam almak istiyorsan sadece sus, suskunluk en büyük intikamdır." diyecekti biliyordum fakat babam ölümü de seçmezdi onun yerine,

"Ölüm, bu hayatı yaşamamaktır kızım. Gençliğini yaşamadan ölmek mi istiyorsun? Ben sana böyle mi öğrettim." derdi, ölümle intikam arasında hangisini seçeceğimi kestireyordum.

Onun için intikam hiç tercihi olmazdı ama o, benim için intikam derdi.

Eğer tercih sunulucak olursa ne diyeceğimi bilemiyordum.

𓅇

Karşımda gördüğüm adam kafamı karıştırıyor ona karşı sinirimin büyümesine neden oluyordu. O benim ölümümü engellemişti ona çok kinliydim.

Gerçi, bu kimdi ki ben bu adamda kinliydim?

Bu kimdi? Benim evimde ne işi vardı? Sağlık çalışanı mıydı? Olamazdı ki tam hatırlamasam da üstünde çalışan kıyafetleri yoktu, şimdi de karşımda sivil bir şekildeydi.

Serumların kabloları daha çekici geldiği için kafamı yine onlara çevirdim, derin bir nefes alıp verdim. Güzel ölümü düşündüm, ölseydim her şey daha iyi olacaktı.

Ölümün arafı bile güzeldi, yaşamak ise korkunçtu. Fikrimden vazgeçmek istemiyordum, ben ölmeden önce rüya görmüştüm.

Rüyam güzeldi lakin karşımda rüyamda gördüğüm adamı görmek ölüme biraz daha aşık olmamı sağlıyordu.

Bilinçsizce bakıyordum etrafa, ne yapacaktım? Artık yapayalnız kalmış biri olarak kalbimdeki sızıyı nasıl giderecektim.

Karşıdmaki tanıdık sima biraz daha bana baktıktan sonra sonunda konuşmaya karar vermişti sanırım,

"Merhaba," dediğinde kafamı kaldırmıyordum.

"İlk önce kendimi tanıtmalıyım, ben Eris Göktuğ Efken." sonra diyeceği şeyi biraz düşünüyormuş gibi durdu,

Aklındaki teraziyi düşündüm, ya direkt söyleyecekti ya da düşünüp yavaş yavaş söyleyecekti. Hangisini seçtiğini söyleyeceği şeyden anlayacaktım.

"Dün gece, babanız yerine bana yazdınız, aslında babanız değik bendim." dediğinde kaşlarımı çattım,

"Hayır, ben babama yazdım. O babamdı. Sen kimsin ki sana yazıyım?!" sinirle fevri hareket edicek biri değildim fakat bu aptal adamın dediğine sinirlenmiştim. Ben dün babama yazmıştım!

Yazmamıştım.

Ama yazdığıma emindim, o babamdı.

Babamız öldü Liyan, babamız öldü...

Ölmedi! Benim babam hâlâ yaşıyor!

Öldü Liyan, babanın mezarına gittin.
Kabullen artık!

Mezarına gitmek öldüğünü göstermez!
Ölmedi!

Doğru ölmedi, öldürüldü!

İrkildiğimde başımı sağa sola salladım.

İstemiyordum, kabullenmek istemiyordum. Babamın öldüğünü düşünmek saçmalıktı, tamamen yalandı. Babam yaşıyordu değil mi?

Düşüncelerimi dile dökmüştüm, "Babam yaşıyor değil mi? Yaşıyor, yaşıyor. Liyan'ın babası onu bırakmaz ki!" dediğimde karşımdaki adamın yüzünden farklı hisler geçti. Bunu gördüm.

"Hayır, babanız öldü" kesin çıkan sesini duyunca karşımdaki adama baktım, ne kadar acımasızdı.

"Sen neredem bilebilirsin ki? Yabancısın sen!" sesim çok çıktığında derin bir nefes sesi duydum.

"Ben bundan sonra sizin avukatınız olmak istiyorum."

"Ne? Avukat mı? Saçmalamayın, avukata ihtiyacım yok ben öleceğim zaten. Hem avukatım neden oluyorsunuz?" dediğimde sesimdeki sakinlik adamı rahatlamıştı.

"Dün gece attığınız mesajlar..." dediğinde kaşlarımı çattım

Bana bakıp tekrar derin bir nefes aldı, "Bakın, dün attığınız mesajlarda üvey babanızın sizi taciz ettiğini söylediniz bana." dediğinde kendimi uzun bir uçurumdan aşşağı itilmiş gibi hissettim, "N-ne?" sesim titremişti, o nasıl biliyordu.

Düşüyordum, o uçurum korkunçtu gittikçe aşağıya çekiliyordum. Canım yanıyordu, iğneler batıyordu.

Bağıramadım, sesim çıkmadı sanki benim nefesimi birisi kesmişti. Tanıdık bir his.

Karşımdaki adam bunu anlamış gibi geldi ve yanımda durdu elindeki dosyadan birkaç şey çıkardığını görünce uçurumun hissiyatı kayboluyordu gerçek hayata geri dönüyordum çünkü.

Mavi kalın bir dosyayı bana gösterdi, içinden birtane daha dosya çıktı. O dosya da bir şeyler yazıyordu fakat aklım umurumdaydı.

Sonunda göstereceklerini çıkarmış gibi gülümsediğinde ona baktım. "İşte burada." dediğinde bakışımı elindekilerle çevirdim.

"Burada sizinle mesajlaşmalarımız var, bunlar bir kanıt. Bugünün hastane kayıtları da bir kanıt." dediğinde aklım karma karışıktı.

"O-o ne?" diye sesim dakikalar sonra çıktı.

"sizin dün gece konuştuğunuz kişinin ben olduğumun kanıtı." sonra birkaç şey daha çıkardı,

"Bu da avukat olduğumun kanıtı, sizin avukatınız olmak istiyorum. Kadınları sonuna kadar savunacağıma söz verdim sizi yalnız bırakamam." dediğinde inaanmak istemedim.

"Hayır, hayır."

"İnanmak istememenizi anlıyorum. Kalbiniz hissiz, aklınız sadece ölümle dolu anlayabiliyorum sizi." dediğinde adama baktım, gerçekten anlıyor muydu?

İstemiyordum.

"İstemiyorum, benim avukatım olmayın." dediğimde adam şaşırmıştı, "inatçı?" diye mırıldandı sonra derin bir iç çekti.

Sanki yüzünden maskesini çıkartıyormuş gibi birden ciddileşti, elinden birkaç sayfa değiştirdi.

"Bakın, bakın burada intikam istediğinizi yazmışsınız." dediğinde kağıda baktım. Mesajlarım oradaydı.

"Ben size bedava intikam şansı getiriyorum. İntikamınızı aldıktan sonra beni birdaha hiç görmezsiniz. Söz veriyorum" dediğinde yine güvenmedim fakat intikam için kabul edebilirdim.

"pekii, kabul ediyorum. İntikam istiyorum."

Bu adam benim bahsettiğim intikamın bu kadar kolay olmadığını anladığında ki yüz halini merak ediyorum.

Adamın yüzünde zafer dolu bir gülümseme olduğuna kaşlarımı çattım, inat mı etmişti?

"şimdi, bu birkaç belgeyi imzalayın. Ben sizin için kanıtlar bulmaya çalışacağım, siz de bana yardım ediceksiniz lakin ilk önce kendinizi toparlamanız gerek." dediğinde kafamı geçiştirmek için salladım ve titreyen elimi kaldırıp uzattığı kalemi aldım. Söylediği yerleri tek tek okuyarak imzaladım, gerçekten bir avukattı.

En sonunda bana gülümseyip bir kart uzattı, "beni aramanız için, gerçi dünden numaram vardır." dediğinde kaşlarım çok çattım.

"Peki.." kuru bir peki ile geçiştirdiğim için kaşları hafif havalandı sonra başını sallayıp, "Sonra görüşürüz o zaman efendim." dediğinde ona baktım.

"Görüşürüz garip adam." dediğimde kaşlarını kaldırdı.

"Görüşürüz sesi güzel olan Hanımefendi."

𓅗

Sesler içimi bulandırıyor, yaşam kalbimi yavaşlatıyor ölüm ise hızlandırıyordu.

Bıkmıştım, ölsem de gitsem artık seviyesindeydim.

Bu güçsüzlüktü, hayatım boyunca güçlü kadın olmaya yemin etmiş olmama rağmen böyle olmam beni iyice yoruyordu. Ben bu değildim, ben güçsüz değildim fakat güçlü duracak kadar da iyi değildim, artık tek bir şey yapıcaktım.

Gülmek. Evet, gülmek. Ben güçsüzlüğümü gülerek örtecektim.

Lakin şu an bile gülecek halim yoktu, sırıtacaktım canımı acıtanlara acıyarak bakıp sırıtacaktım. Bedenimde elleri hissetmeden sırıtacaktım, her yeri yakıp yıkacaktım fakat gülümsemem sönmeyecekti. Bu benim maskemdi.

Maskem tertemiz, lekesiz bir maskeydi. Kimse anlamayacaktı, gülecektim iyi olduğumu sanacaklardı. Amacım buydu.

Gücüme güç katacaktım, sessizce yapacaktım. Ben bunu birinden öğrenmiştim, çok güçlü birinden.

Ünü her yere yayılmış, yıllar önce onu örnek almaya başlamıştım. Hâlâ hayrandım fakat ben onun kadar güçlü olamazdım. Babam.

Lakin güçlü olmak için çabalayacak ve birdaha asla pes etmeyecektim, intihara aşık olsam bile mi? Evet, intihara, ölüme aşık olsam bile.

Odaklandığım yerden kapının sesiyle ayrıldığımda gelene baktım, bugün 2. Gündü taburcu olacaktım.

Ne o sözde annem olan kadınla konuştum ne de başkasıyla, dünkü avukatsa hâlâ yoktu.

Kendi piskolojimi yavaş yavaş düzeltmeye çalışıyordum fakat birden aklıma babam ve intihar ettiğim an geliyordu ve çıldıracak dereceye geliyordum.

Piskolojimi düzelttiğimde o iğrenç adamdan intikam alacaktım. Avukat beni nasıl ikna etmişti bilmiyorum ama baya etkilenmiştim, kararımdan dönmeyecektim.

Gelen kişi sürekli gelip kontrol eden doktordu. Bana baktı ve hafifce gülümsedi, bu gülümsemenin içinde acımak vardı gördüm. Halime acıyordu, intihara meyilli biri olduğum için bana acıyordu. Ne yaşadığımı sorguluyordu belki kendi içinde ama asla onlarla konuşmuyordum.

Yüzünü bana çevirip, "Liyan hanım, nasılsınız?" dediğinde hissiz yüzümle ona baktım,

"Hm... Anladım, yine konuşmayacaksınız. Bugün sizin taburcu olacağınız gün eşyalarınız varsa hazırlayabilecrğinizi düşünüyorum. Ailenize haber verilecek.." dediğinde kaşlarımı çatarak,

"Asla. Benim bir ailem yok, onlara haber vermenize gerek yok ben kendim giderim. Çıkışımı yapın ben yarım saate veya bir saate çıkarım." diye kesin konuştum.

Doktorsa şaşkındı, ilk kez onunla konuşuyordum. Bu güne kadar hastane görevlisi kimseyle konuşmamıştım haliyle o da şaşkındı.

Şaşkınlığı geçtiğinde ise bana tekrardan baktı, sorguluyordu bu sefer. Ne kadar sorgularsan sorgulasın intihar etmemin sebebini anlatamıycaktı.

"Pekii, Liyan hanım. Çıkmadan önce bana haber verirsiniz diye umuyorum." dediğinde onu umursamadım.

Kafamı geçiltirmek için salladığımda o'da odadan çıktı. Etrafıma bakındığımda telefonumu aradım, o kadın telefonumu da getirmişti. O eve ne zaman uğradı ne ara telefonumu getirdi hatırlamıyordum ama o yine bir sinsilik yapmıştı hissediyordum. O eve asıl gitme amacı farklıydı biliyordum belki de o eve kendisi değil de o adam gitmişti. Bilmiyordum.

O ev kanıt deposu Liyan.

Aklım bulanmıştı, kendimi hiç iyi hissetmiyordum fakat yüzüme maskemi takınmanın sırası gelmişti.

Elimdeki telefonla o avukatın bana verdiği kartla numarasını yazdım ve kayıtlı değildi.
Kartla oynarken arkasını çevirdiğimde dolma kalemle yazılmış yazıları görünce döndürüp ona baktım, yazan şeye baktım.

"Benim kendi kişisel numaram: 053***" yazıyordu. Kafamı sallayıp telefona o numarayı yazdığımda kayıtlı olduğunu görünce kaşlarım çatıldı,

*Babam*

Kafamı salladım, "Olamaz, olmaz. O değildi o benim babamdı o değildi."

O benim babamdı, o avukat değildi. Değildi!

Ellerim titremeye başladığında kendime hakim olmaya çalışıyordum fakat çok zordu.

Sonunda kabullenmem gerekiyordu zaten, illaki kabullenecektim. Telefonda babam diye kayıtlı numarayı tuşlayıp aradım.

Birden başım döndü fakat nedeni neydi bilmiyordum geri hastane yatağına oturduğumda hâlâ başım dönüyordu. Evime gitmem gerekiyordu.

Sanrılar geri gelecek...

Ne kadar sağlıklı bir karak bilmiyordum fakat avukatı aramaya karar vermiştim.

Telefon kısa süre sonra açıldığında o tanıdık ses geldi, "Alo? Buyurun?" dediğinde sesi yeni uyanmış gibi geliyordu.

O sırada saate hiç bakmadığım aklıma geldi, saate baktığımda şaşırmıştım çünkü saat, 06.13'tü.

Baya erkenmiş aslında, keşke adamı rahatsız etmeseydim.

Moralim birden düştüğünde hafif kısık sesle cevap verdim,

"şey.. Kusura bakmayın rahatsız ettim, ben en iyisi kapatıyım." deyip kapattığımda sürekli değişen kararlarımla yine baş başaydım.

Derin bir nefes aldığımda telefonun melodisi çalmaya başlayınca telefona baktım, Babam yazıyordu.

Babam...?

Avukat arıyordu.

Birkaç saniye sonra aramaya cevap verdiğimde hışırtılı bir ses geldi sonra onun sesi geldi,

"Liyan hanım, buyurun ne oldu?"

Sessizliğimi bozup,

"Kusura bakmayın, ben aslında beni hastaneden alır mısınız diyecektim..." dediğimde ne kadar saçma bir düşünce içinde olduğumu fark ettim.

Beni neden alsındı ki? Adamla daha yeni tanışmıştık ama ben biraz abartmışım... Ah... Salak kafam.

"Hatta, boş verin özür dilerim gereksizdi uykunuzdan kaldırdım.." diyerek telefonu hızlıca kapattım.

Aptallıkta bugün.

Başımın dönmesine rağmen hızlıca kalkıp birkaç eşyamı toplamaya koyuldum. Telefon birkaç defa çaldı ama bakmadım.

Sonunda odadan elimde küçük bir sırt çantasıyla odadan çıktığımda doktorun dediğini hatırladım, kim haber verecekti şimdi.

Hızlıca aşağıya inip kimsenin yüzüne bakmadan hastanenin bahçesine çıktım. Kafamı kaldırıp gökyüzüne baktım,

"Bak baba.. Ölmedim ama ölmek istiyorum. Bende yanına gelmek istiyorum." dediğimde kafamı yana salladım.

"Ölmek istiyorum baba, neredesin?" dediğimde bir ses geldi,
diye bir ses gelince şaşırdım.

Kafamı eğip karşıya baktığımda onu gördüm, Eris...

Şaşırdım, şaşkınlığım yüzüme yansımış olacak ki avukat gülümsedi.

Ve en sonunda dediği cümle aklıma geldi, ölmek için sesin çok güzel, Liyan hanım.

Yüzüm yanmaya başladı, garipti. Baya garip.

Kafamı başka yöne çevirdim, "Sizin burada ne işiniz var avukat?" dediğimde ileriye doğru yürümeye başladım.

Ben çağırdım ama sonradan gelmemesi gerektiğini söyledim!

Hemen arkamdan sesi geldi, "Dur... Durun!"
Biraz duraksayıp devam etti,
"O kadar yolu sizi almaya geldim bekleyin de beraber gidelim." dediğinde durdum fakat durmamın sebebi o değil başımın dönmesiydi.

Hızlıca eğilip ellerimi bacağıma yasladım. Derin bir nefes aldım.

"İyi misiniz?" diye ses geldiğinde umursamadım ve kendimi hızlıca toparladım.

"Evet, iyiyim."
"sanırım..." sesim oldukça kısık çıkmıştı.

Eris avukat bana baktı, kaşlarını sorgularcasına çattı fakat sonra düzeltti.

"Gelin, motor seviyorsunuzdur umarım çünkü motorumla geldim." dediğinde motoruna baktım. Motorunu incelediğimde yeni model gibi görünüyordu kaliteliydi.

Aylardır veya yıllardır yaşıyordum fakat yaşayan bir ölü olduğum için hiçbir şey bilmiyordum.

Eskiden babamın motoruna binerdik, hatta bana da sürdürürdü. Çok severdim o motoru, motor kullanmayı biliyordum hatta ehliyetim bile vardı babam 16 yaşıma geldiğimde, anında motor ehliyeti almam için kursa göndermişti. Eskiden tek bir kişi değer verirdi ve bu bana bütün insanlık değer veriyormuş gibi hissettirirdi.

Şimdi ise sadece hiçlik vardı.

Olsun, bu da yeter. Dedi iç sesim.

Yanaklarım hâlâ yanıyordu fakat yüzümü ona çevirdim. Gözlerinin içine baktım.

"Motor... Severim" dediğimde şaşırdı fakat kısa sürdü.

"Gelin o zaman." dediğinde boş bulunup, "Gelelim o zaman" dediğimde hafif gülümsediğini gördüm fakat takmadım.

Kim derse ne diyecektim, ben ve ölüm. Gayet iç açıcı bir cevap.

Öyle yani.

Avukat motora bindiğinde ilk kez üstündekilere dikkat ettim.

Bir avutak gibiydi yine nasıl bu kadar hızlı bir şekilde güzel giyinebildi şaşırmıştım. Üstünde, Beyaz bir gömlek, yakasının oradaki birkaç düğmesi açık duruyordu. Altındaysa rahatsız edici duran bir pantolon vardı.

Motor sürerken rahatsız olmaz mıydı?

Çok incelediğimi fark edip hızlıca kaşlarımı çatıp yanına doğru ilerledim, çantayı sırtıma takıp motorun üstüne nasıl oturacağımı düşündüm. Eskiden babam beni kucağında kaldırarak oturturdu fakat şimdi o da yoktu. Avukata baktım, o bana baktı sonra birden motordan inince birkaç adım geri geldim.

Durdu ve bana baktı, "Sizi... Sizi kaldırıp oturtabilirim isterseniz?" çekingen sesi geldiğinde kafam karıştı.

Kimsenin bana dokunmasını istemiyordum fakat bir yanım yine eski anılara gidip babam yanımdaymış gibi hissedeceğimi söylüyordu.

O ellerin hissiyatını bile kaldırırdım babam için.

Çekingenlikle başımı kaldırıp ona baktım, "Peki..." sesim yine kısık çıkmıştı fakat avukat duymuştu.

Yavaşca belimden tuttu, ürkütmemeye çalışıyordu sanki. Belimden tutup kaldırdığında o hissiyat geldi, babamın sesini duydum.

"Liyan kızım? Hazır mısın wın wın yapmaya!" diye babamın sesi geldiğinde babama baktım, kanlı canlı karşımdaydı.

"b-baba?" sesim çocuksu çıkmıştı.

"Liyan'ım, çiçekli elbisen kirlenmesin kızım. Şu küçük ceketini al bakayım üşüme, hem sen niye mutsuzsun bakayım?" dediğinde gülümsedim.

Babam için gülümsedim, gözlerimin içinden bile kalp çıktığını düşünüyordum.

"Baba, elbisem kirlenmesin. Hem senin için gülümserim." dediğimde birden sarsıldım.

Başka bir ses geldi gülümsemem devam etti,
"Liyan?" bu ses avukatındı.

Kendime geldiğimde motorun üstündeydim ve avukat dibimdeydi, gözleri bana endişeyle bakıyordu. Niye öyle bakıyordu? Babam neredeydi?

Gözlerimi kırpıştırdım. Yoktu, o hayaldi. Babam ölmüştü...

Sanrılar

Belimde hissettiğim eller avukata aitti, sıkıca tutmuş bana bakıyordu. Yüzümde hâlâ babama baktığım gibi gülümsüyordum, avukatta şaşırmış gibi bana bakıyordu. Gerçek gülümsememi görüyordu şu an, bunu bende aylardır görmemiştim.

Gerçi aylarımı hatırlamaz olmuştum.

Babam, canım babam kalbimde izi hep olan babam. Mezarına gitmek istiyordum kendime gelmek için mezarına gitmek istiyordum.

Varsa.

Gülümsemem solduğunda avukat bana tekrar baktığında elimle belimi sıkıca tutan kollarını alıp kendimden ayırdım. Ne yaptığımı görünce gözlerinden bir duygu geçmiş sonra kendine gelip,
"Özür dilerdim, sizi öyle görünce şaşırdım. Gerçekten özür dilerim." dediğinde kafamı sorun yok manasında salladım.

O da derin bir nefes alıp iki tane kasktan birini bana uzattı, hemen elinden alıp taktığımda nasıl takılıcağını bildiğim için mutluydum. Babam öğretmişti.

Motoru çalıştırmadan önce, "Nereye gideceğiz?" dediğinde nefes alıp, "evime." dedim.

Düzeltip, "İntihar ettiğim evime" dediğimde sırtı kasıldı. Motoru çalıştırıp gaza bastığında arkaya tutundum, ona dokunmak istemiyordum.

Motoru hafif yavaşlattığına ellerimi kaldırıp derin bir nefes almıştım ta ki motorun gazına tekrar yüklenene kadar korkudan hızlıca avukata sarıldığımda sırtındaki kasların gerildiğini hissettim.

Kalbim yerinden çıkacak gibiydi, nedenini bilmiyordum ama kesinlikle hızlandığı içindi.

Sonunda eve yaklaştığımızı tanıdık sokaklardan anladım. Yavaşlamıştı.

Sonunda evin önüne gelip durduğunda ona baktım, o da bana baktı. Motordan nasıl ineceğimi bilemediğim için avukata tutunup yere atladığımda o da arkamdan indi.

Evin kapısının anahtarı muhtemelen çantamdaydı çünkü o kadın çantama koymuş olması gerekiyordu. Onlardaki yedek anahtar olmalıydı bu. Ellerinde evin anahtarı kalmamıştı, bu beni mutlu etti çünkü evde özelim yoktu birden pat diye eve girdikleri oluyordu iğrençti özellikle o adamın birden gelmesi, bir yıldır böyleydi ve çok kötü hissettiriyordu. Birden banyo yaparken gelmişti ve iğrençti... İğrenç!

Anahtarı hızlıca kapının deliğine sokup kapıyı açtım ve ayakkabılarımı çıkarttım ev iğrenç kokuyordu, ilaç ve alkol kokusu vardı.

Alkol kokusu? Alkol içmediğimi biliyordum, kim içmişti alkolu? Yoksa o İğrenç adam mı içmişti?

Yüzümü buruşturup devam ettim arkamda duran avukata döndüm, çekingenlikle bana bakıyordu.

"Gelim içeriye, biraz iğrenç kokuyor ama olsun." dediğimde bana baktı ve kafasını salladı sessizce takıp etti beni.

Sonunda labirent gibi evin içinden salona ulaştığımda yerlerde hap kutuları doluydu, avize de kalın bir halat vardı, yerde tabure yamuk yere yatmış bir şekilde duruyordu, etraf dağılmıştı perdeler kapalı etraf karanlıktı.

Bu manzarayı görünce elim ayağım dolaştı, ellerim titremeye başlayınca yandan ona baktım, bana bakıyordu.

Ellerimi yumruk yaptım, titrediği belli olmasım diye.

Hızlıca yürüyüp perdeleri sonuna kadar açtım, yeni doğmuş güneşin ışığı yüzüme vurunca gülümsedim. İçime bir rahatlık geldiğinde gülümseyerek arkama döndüm, avukat gözlerini bana dikmişti. Gülüşüme baktığında yine şaşırdı ama sonra düzeltti kendini.

Kaşlarını kaldırıp, "Güneş ışığını seviyorsunuz herhalde?"

"Evet, çok seviyorum." çünkü babamı hatırlatıyordu.

Avukat başını salladı, sonra ciddileşti.
"Şu dava işi.." diye mırıldandığında ona baktım.

"Etrafı biraz toparlıyım öyle konuşalım olur mu?" diye sakince sordum.

Hafifce kafasını sallayıp, "Tamamdır, bana uyar teşekkürler." dediğinde hızlıca yürüyüp mutfağa ilerledim, mutfağa girdiğimde poşetlerin olduğu dolaba ilerleyip dolaptan poşetler aldım.

Hızlıca hap kutularını dolu ve boş olanlarını ayırıp poşetlete kattım. Avukatta bana bakıyordu, onu takmadan hızlıca işime devam ettim.

Başım öyle bir dönüyordu ki içim bulanmıştı, mutfağa tekrar gittiğimde orada da dağınıklık beni karşıladığında derin bir nefes verdim.

İnsan yavaş yavaş ölümünü zaten hazırlıyormuş. Brn kendi ölümümü günlerce hazırlamışım zaten, sadece birden verilen bir kararla yapmışım ama zaten ölmeyi planlamışım gibiydi.

Kilerden süpürgeyi alıp evi süpürecektim. Hızlıca kilere gittim ve süpürgeyi çıkarttım ama ilk önce yerleri silmem gerekiyordu o yüzden süpürgeyi kenarıya bırakıp mutfağa girdim, mutfaktaki karmaşaya rağmen kenarıdan bezleri çıkarıp bir tanesini ılık suyla ıslattım.

Tam mutfaktan çıkıcaktım ki başımdaki ağrı birden kesildi, bu ağrının kesilmesi ile bacağımı hissetmemeye başladım sonrası ise karanlık.

Her zaman içinde olucağım karanlık.

7. Bölüm sonu mehrularım

Bölüm nasıldı?

Vote vermeyi unutmayınız

Pes etmek kimseye yakışmaz, hayata karşı pes etmekse güçsüzlüğü değil, gücü bulamamayı gösterir. Herkesin içinde güç vardır, önemli olan bunu fark etmekte.

Gücünüzü fark etmenizi bekliyor olacağım Mehrularım.

Bir sonraki bölümde görüşürüz, seviliyorsunuz.

"Ölmek için sesin çok güzel, Liyan hanım"