Bölümler 5Şu an: 5. Bölüm : Tesadüf mü , Alışkanlık mı ?
SENİ GÖREMESEM
Dolunay’ın Kızı
Beşinci Bölüm: Tesadüf mü, Alışkanlık mı?
Ela, sabah konağın büyük ahşap kapısından içeri girdiğinde bahçenin üzerine henüz yeni doğan güneşin yumuşak ışığı düşüyordu. Gece yağan hafif yağmur, taş yolları parlatmış; sakuraların dallarındaki su damlaları çiçeklerin arasında küçük inciler gibi asılı kalmıştı.
Bir önceki gün yaşanan arı olayından sonra Kaito’yla karşılaşmamıştı. Aslında karşılaşmamış demek de doğru değildi. Akşam bahçeden ayrılırken onu uzaktan görmüş, fakat yanına gitmeye fırsat bulamamıştı.
Ela, kendi kendine gülümsedi.
“İnsan birini görmeye bu kadar alışır mı?” diye mırıldandı.
Sonra başını iki yana salladı.
“Saçmalama Ela. Daha kaç kez karşılaştınız ki?”
Tam o sırada arkasından bir ses duyuldu.
“Günaydın! Siz Ela Türkan olmalısınız!”
Ela döndüğünde karşısında elinde üç dosya, kolunun altında iki kitap, omzunda büyük bir çanta taşıyan genç bir adam gördü. Saçları dağınıktı. Gözlüğü burnunun ucuna kadar inmişti. Bir yandan dosyaları düşürmemeye çalışıyor, bir yandan da heyecanla konuşuyordu.
“Ben sizin yeni asistanınızım. Adım Aras. Aras Demir. Yazarım, aynı zamanda biraz araştırmacıyım. Biraz da arşiv meraklısıyım. Aslında biraz değil, fazlasıyla. Hatta bazen kendi yazdığım kitabın karakterleriyle tartışıyorum.”
Ela şaşkınlıkla gülümsedi.
“Memnun oldum Aras. Ama önce şu dosyaları kurtaralım isterseniz.”
Aras’ın elindeki dosyalardan biri yere düştü. Ela eğilip almak istediğinde genç adam ondan önce davranmaya çalıştı ve neredeyse diğer kitapları da yere düşürdü.
“Ben hallederim! İlk günümde asistanlık görevimden alınmak istemiyorum.”
Ela kahkaha attı.
“Merak etmeyin, henüz kimseyi kovmuyorum.”
Aras rahatlamış gibi derin bir nefes aldı.
“Harika! Çünkü sizinle çalışmayı uzun zamandır istiyordum. Kitaplarınızı okudum. Hatta bir tanesini üç kez okudum. İkinci okuyuşumda sonunu değiştirmek istedim, üçüncü okuyuşumda da sizin haklı olduğunuzu kabul ettim.”
Ela gülerek başını eğdi.
“Bu oldukça güzel bir iltifat.”
“İltifat değil, edebî bir itiraf.”
Ela, yeni asistanının biraz sıra dışı biri olduğunu daha ilk dakikadan anlamıştı. Fakat bu tuhaf enerjinin arşivdeki yoğun çalışmayı biraz olsun renklendirebileceğini düşünüyordu.
Kaito, güvenlik odasındaki ekranlardan bahçeyi kontrol ederken Ela’yı gördü. Onun yanında konuşan genç adam dikkatini çekti.
Önce ekrana biraz daha yaklaştı.
Ela gülüyordu.
Genç adam da bir şeyler anlatıyor, ellerini havada sallayarak konuşuyordu. Bir ara Ela’nın elindeki dosyayı aldı ve birlikte konağın arşiv bölümüne doğru yürüdüler.
Kaito’nun yüzündeki ifade değişti.
“Bu kim?” diye sordu yanındaki görevliye.
“Yeni asistan efendim. Bugün göreve başladı.”
“Asistanı mı?”
“Evet. Arşiv çalışmalarında kendisine yardımcı olacakmış.”
Kaito gözlerini ekrandan ayırmadı.
“Anladım.”
Görevli başka bir ekrana dönerken Kaito da önündeki dosyayı açtı. Ancak birkaç saniye sonra yeniden bahçeye baktı.
Ela artık görünmüyordu.
Kaito kendi kendine söylendi.
“İşine bak, Sato.”
Arşivde Aras’ın sesi kısa sürede duyulmaya başlamıştı.
“Bu kitabın hangi yılda basıldığını biliyor musunuz? Bence 1920’lerden önce. Ama kapağındaki işçilik daha eski bir dönemi düşündürüyor. Bir de şuradaki yazıya bakın. Bunu çözersek…”
Ela başını kaldırmadan cevap verdi.
“Önce eldivenlerinizi takın. Sonra kitabı birlikte inceleyelim.”
Aras hemen eldivenlerini giydi.
“Biliyor musunuz, sizinle çalışmak benim için büyük şans. Ben aslında sürekli dip dibe çalışmaktan rahatsız olan insanlardanım ama sizinle arşivde günlerce kalabilirim.”
Ela kaşlarını kaldırdı.
“Daha ilk günümüz. Biraz yavaş ilerleyelim.”
“Tamam. Yarın günlerce kalabileceğimizi konuşuruz.”
Ela yeniden güldü.
Kapının önünden geçen Kaito bu kahkahayı duydu. İçeri baktığında Aras’ın Ela’nın sandalyesinin hemen yanında durduğunu gördü. İkisi aynı eski el yazmasını inceliyordu. Aras eğilmiş, Ela’ya sayfanın bir köşesini gösteriyordu.
Kaito kapıyı tıklattı.
“Rahatsız ediyor muyum?”
Ela başını kaldırdı.
“Kaito! Hayır, buyurun.”
Kaito içeri girdi. Bakışları kısa bir an Aras’ın üzerinde durdu.
“Yeni çalışma arkadaşınız sanırım.”
Ela gülümsedi.
“Evet. Aras Demir. Bugün başladı.”
Aras ayağa kalktı.
“Memnun oldum. Sizin hakkınızda da çok şey duydum.”
Kaito elini uzattı.
“Umarım iyi şeylerdir.”
“Şimdilik iyi şeyler. Ama sizi daha tanımıyorum. Araştırma yapmam gerekecek.”
Ela gülmesini tutamadı.
Kaito ise hafifçe gülümsedi ama bakışları Aras’ın elini hâlâ Ela’nın masasının üzerinde tuttuğunu fark etmişti.
“Ela Hanım’ın arşiv çalışmaları oldukça yoğun. Onu gereğinden fazla meşgul etmemeniz iyi olur.”
Aras şaşkınlıkla ona baktı.
“Ben zaten işini kolaylaştırmak için buradayım.”
“Güzel.”
Kaito’nun kısa cevabından sonra odada küçük bir sessizlik oluştu.
Ela araya girdi.
“Bir sorun mu vardı Kaito?”
“Hayır. Sadece öğleden sonraki güvenlik düzenlemeleri hakkında bilgi vermek istemiştim. Bahçenin kuzey tarafında bazı bölümler ziyaretçilere kapatılacak.”
“Tamam, dikkat ederiz.”
Kaito başını sallayıp odadan çıktı.
Aras, kapı kapandıktan sonra Ela’ya döndü.
“Biraz ciddi biri.”
Ela omuz silkti.
“İlk tanıştığımızda ben de öyle düşünmüştüm. Ama aslında göründüğünden daha farklı.”
“Bunu anlamak için biraz daha gözlem yapmam gerekecek.”
Öğleye doğru Ela, bahçeye açılan koridordan geçerken konağın bekçisiyle karşılaştı. Adamın bir bacağı diğerinden daha kısa görünüyordu. Yürürken belirgin biçimde aksıyor, elindeki bastondan destek alıyordu.
“Günaydın hanımefendi.”
Ela nazikçe başını eğdi.
“Günaydın.”
Adamın bakışları Ela’nın üzerinde gereğinden uzun süre kaldı. Önce yüzüne, sonra yürüyüşüne, ardından yeniden yüzüne baktı. Ela, bu bakışların içinde açıklayamadığı bir huzursuzluk hissetti.
“Burada çalışmaya alıştınız mı?” diye sordu adam.
“Evet, teşekkür ederim.”
“Güzel. Sizi sık sık bahçede görüyorum.”
Ela cevap vermeden yürümeye devam etti.
Adam arkasından bakmayı sürdürdü.
O sırada koridorun diğer ucundan Aiko geldi. Ela’yı görünce koşarak yanına yaklaştı.
“Ela!”
“Merhaba Aiko.”
Aiko önce arkasına, sonra Ela’ya baktı.
“Az önce bekçiyle mi konuştun?”
“Evet. Sadece selamlaştık.”
Aiko’nun yüzündeki neşeli ifade kayboldu.
“Onunla fazla konuşma.”
Ela şaşırdı.
“Neden?”
“Bilmiyorum. Sadece ondan hoşlanmıyorum. Bazen insanlara çok tuhaf bakıyor. Kaito da onun yanında dikkatli olmam gerektiğini söylemişti.”
Ela hafifçe gülümsedi.
“Merak etme. Zaten pek konuşmadık.”
Aiko, Ela’nın elini tuttu.
“Yine de yalnızken onun olduğu tarafa gitme olur mu?”
Ela bu kez çocuğun yüzüne dikkatle baktı.
“Peki. Dikkat ederim.”
Aiko’nun sözleri Ela’nın aklında kaldı. Adamın bakışlarından zaten rahatsız olmuştu. Şimdi bu uyarı, içindeki huzursuzluğu biraz daha artırmıştı.
Konağın kimsenin bilmediği bir başka yüzü vardı. Bekçi, dışarıdan bakıldığında yalnızca işini yapan, sessiz ve kendi hâlinde bir adam gibi görünüyordu. Oysa içinde sakladığı karanlık niyetler, henüz kimsenin fark etmediği bir tehlikeydi.
Öğleden sonra Masato Sato, Ela’yı odasına davet etti.
“Ela Hanım, bugün benimle öğle yemeği yemek ister misiniz? Sizinle biraz sohbet etmek istiyorum.”
Ela daveti nazikçe kabul etti.
Masato’nun odasının yanındaki özel yemek salonu oldukça zarifti. Ahşap masanın üzerinde Japon yemekleri hazırlanmış, pencereden bahçenin göletine bakan güzel bir manzara açılmıştı.
Masato, Ela’ya yer gösterdi.
“Umarım Japon yemeklerine alışabilirsiniz.”
“Japon mutfağını çok merak ediyorum. Denemekten mutluluk duyarım.”
Yemek boyunca önce arşivden, kütüphaneden ve kültür projesinden konuştular. Masato, Ela’nın işine gösterdiği özeni takdir ettiğini söyledi.
“Böylesine önemli bir arşivin sorumluluğunu üstlenmek kolay değildir. Sizin gibi birinin burada olması bizi mutlu ediyor.”
“Bana güvendiğiniz için teşekkür ederim. Ben de burada olmaktan çok mutluyum.”
Masato bir süre sustu. Ardından daha kişisel bir konuya geçti.
“Size özel bir soru sorabilir miyim?”
“Elbette.”
“Evli misiniz? Ya da hayatınızda biri var mı?”
Ela, sorunun beklemediği bir anda gelmesiyle hafifçe şaşırdı.
“Hayır. Evli değilim. Şu anda hayatımda biri de yok.”
Masato başını hafifçe salladı.
“Anlıyorum. Umarım bu soruyu sormam sizi rahatsız etmemiştir.”
“Hayır, hiç rahatsız olmadım.”
Masato bir an pencereden bahçeye baktı.
“Aslında sizi oğlum için yakıştırıyorum.”
Ela elindeki çatalı yavaşça bıraktı.
“Beni… Kaito için mi?”
Masato gülümsedi.
“Evet. Elbette böyle bir konuda karar verecek olan sizlersiniz. Ben yalnızca bir baba olarak düşüncemi söylüyorum.”
Ela ne söyleyeceğini bilemedi.
Masato devam etti.
“Kaito çocukluğundan beri içine kapanık bir çocuk değildi. Annesini kaybettikten sonra çok değişti. O günden beri kendisini işine verdi. Gülümsemesi bile eskisi kadar kolay değildi.”
Ela’nın yüzündeki ifade yumuşadı.
“Başınız sağ olsun.”
“Teşekkür ederim. Annesi çok iyi bir kadındı. Kaito ona çok bağlıydı. Kaybından sonra oğlumun içinde kimsenin ulaşamadığı bir yer oluştu. Zamanla alıştığını düşündüm ama aslında yalnızca acısını saklamayı öğrenmişti.”
Masato, Ela’ya döndü.
“Sonra siz geldiniz.”
Ela şaşkınlıkla ona baktı.
“Ben mi?”
“Evet. Sizi gördüğünde yüzündeki ifadeyi fark ettim. Uzun zamandır oğlumun böyle gülümsediğini görmemiştim. Sizinle konuşurken başka biri oluyor. Bunu bir baba olarak fark etmemem mümkün değil.”
Ela’nın yanakları hafifçe kızardı.
“Belki yalnızca arkadaşça davranıyordur.”
Masato gülümseyerek başını salladı.
“Belki. Ama bazen insanın hayatına biri girer ve farkında olmadan alışkanlıklarını değiştirir. Kaito’nun da böyle bir değişim yaşadığını düşünüyorum.”
Ela gözlerini masadan kaldırdı.
“Bilmiyorum. Kaito’yla henüz birbirimizi tanıyoruz.”
“Zaten acele etmenizi istemem. Sadece bilmenizi istedim. Oğlumun yeniden gülümsemesi benim için çok değerli.”
Ela bu sözlere karşılık yalnızca içten bir gülümseme verebildi.
Yemekten sonra bahçeye çıktığında Kaito’yu göletin yakınında gördü. Elinde telsizi vardı. Bir görevliyle konuşuyordu.
Ela yanına yaklaşınca Kaito konuşmasını bitirdi.
“Babamla öğle yemeği yemişsiniz.”
“Evet. Beni davet etti.”
“Umarım sıkılmamışsınızdır.”
“Hayır, çok güzel bir yemekti.”
Kaito başını salladı. Sonra Ela’nın yüzündeki hafif kızarıklığı fark etti.
“İyi misiniz?”
“Evet. Babanızla biraz sohbet ettik.”
“Ne konuştunuz?”
Ela bir an duraksadı.
“Arşivden, buradan… Biraz da sizden.”
Kaito’nun kaşları hafifçe kalktı.
“Benden mi?”
“Evet.”
“Ne söylemiş?”
Ela gülümseyerek başını iki yana salladı.
“Bunu size söylemem doğru olmaz.”
Kaito’nun yüzünde meraklı bir ifade belirdi.
“Demek arkamdan konuşmuşsunuz.”
“Ben konuşmadım. Babanız anlattı.”
Kaito kısa bir kahkaha attı.
Ela o sesi duyunca bir an durdu. Masato’nun sözleri aklına geldi. Kaito gerçekten gülüyordu. Hem de öyle kısa, zoraki bir gülümseme değil; yüzünü aydınlatan içten bir kahkahaydı.
Kaito onun kendisine baktığını fark etti.
“Ne oldu?”
“Hiç. Gülmeniz güzelmiş.”
Kaito’nun yüzündeki gülümseme yavaşça değişti. Birkaç saniye Ela’ya baktı.
“Bunu daha önce söyleyen olmamıştı.”
Ela hafifçe omuz silkti.
“Belki de yeterince gülmüyorsunuzdur.”
Kaito cevap vermedi. Ancak bu kez gözlerini kaçıran o oldu.
Tam o sırada arşiv kapısından Aras çıktı.
“Ela Hanım! Sizi buldum. Şu eski el yazmasının kenarındaki notları mutlaka görmelisiniz!”
Aras hızlı adımlarla yanlarına geldi. Elindeki dosyayı Ela’ya uzattı.
Kaito’nun yüzündeki sıcak ifade yeniden ciddileşti.
“Ela Hanım’ın dinlenmeye de ihtiyacı var.”
Aras şaşırdı.
“Tabii. Ama yalnızca beş dakika sürecek.”
“Beş dakika mı?”
“En fazla on.”
Ela gülmeye başladı.
“Aras, tamam. Birazdan geliyorum.”
Kaito başını hafifçe salladı.
“Ben görevime dönmeliyim.”
Arkasını dönüp uzaklaştı.
Aras, Kaito’nun ardından baktı.
“Sanırım benden pek hoşlanmadı.”
Ela gülümseyerek dosyayı aldı.
“Bence henüz seni tanımıyor.”
“Tanımasına gerek yok. Ben kendimi anlatmaya hazırım.”
Ela yeniden güldü.
Fakat Kaito, birkaç adım uzaklaştıktan sonra arkasına dönüp onlara baktı. Aras yine bir şeyler anlatıyor, Ela da onu dinleyerek gülümsüyordu.
Kaito kendi kendine sessizce söylendi:
“Tesadüf mü, alışkanlık mı?”
Belki de mesele, Ela’yla karşılaşmaya alışması değildi.
Belki de artık onu görmediği günlerde eksikliğini hissetmeye başlamıştı.
Ve Kaito Sato, bunun adını koymak için henüz hazır değildi.
Bölüm etkileşimi
