Seni Göremesem kitap kapağı

4. bölüm / 5

4.Bölüm : On Karşılaşmanın İlki

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: 4.Bölüm : On Karşılaşmanın İlki

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM: ON KARŞILAŞMANIN İLKİ
Ela, Japon konağında yaşamaya başlayalı birkaç gün olmuştu. İlk geldiğinde hayranlıkla izlediği bahçe artık sabahları işe giderken geçtiği bir yol, akşamları dinlenmek için uğradığı huzurlu bir yer hâline gelmişti. Yine de her defasında yeni bir ayrıntı keşfediyordu.
Konağın ahşap koridorlarında yürürken zeminden gelen hafif sesleri, sürgülü kapıların açılıp kapanışını, bahçedeki bambuların rüzgârla birbirine dokunuşunu seviyordu. Odasının penceresinden görünen gölet, sabah güneşinde gümüş gibi parlıyor; akşamları taş fenerlerin ışığı suyun üzerine düşüyordu.
Kütüphane ise artık ikinci evi olmuştu. Yüksek rafların arasında saatlerin nasıl geçtiğini fark etmiyordu. Türkçe ve Japonca kitapların yan yana durması ona iki farklı dünyanın aynı çatı altında buluştuğunu hatırlatıyordu.
Diğer çalışanlar da konağın yaşam düzenine alışmaya başlamıştı. Kimi sabah erkenden bahçede yürüyüş yapıyor, kimi ortak salonda kahvaltı ediyor, kimi de iş çıkışında küçük dinlenme odasında vakit geçiriyordu.
Ela için her şey yeniydi. Yeni ev, yeni iş, yeni insanlar…
Ve Kaito Sato.
Onu sık sık görüyordu. Fakat Kaito’yla her karşılaşmaları birbirinden farklı oluyordu.
Birinci karşılaşma
Ela, kütüphaneye götürmek üzere kucağına aldığı kitaplarla koridordan geçerken köşeyi döndü. Tam karşısından Kaito geliyordu.
“Günaydın, Ela Hanım.”
“Günaydın, Bay Sato.”
Kaito elindeki kitaplara baktı.
“Yardım edeyim mi?”
“Teşekkür ederim, taşıyabilirim.”
Tam bunu söylediği sırada en üstteki kitap kaydı. Kaito hızlıca uzanıp kitabı tuttu.
Ela kitaba, sonra Kaito’ya baktı.
“Sanırım kitaplarım sizinle aynı fikirde değil.”
Kaito kitabı ona uzattı.
“Belki de biraz yardıma ihtiyacınız olduğunu anlatmaya çalışıyorlardır.”
“Kitaplarımın bana karşı birleşmesini beklemiyordum.”
Kaito’nun dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“İyi günler, Ela Hanım.”
Ela arkasından bakarken gülümsedi. Adamın ciddi görünüşünün altında beklenmedik bir mizah vardı.
İkinci karşılaşma
Ertesi gün bahçenin taş yolunda karşılaştılar. Ela elindeki not defterine bahçedeki ağaçların isimlerini yazıyordu.
Kaito yanına yaklaştı.
“Yeni bir kitap mı hazırlıyorsunuz?”
“Henüz değil. Önce buradaki ağaçları tanımam gerekiyor.”
“Bunlar Japon akçaağaçları. Şu taraftakiler ise sakura.”
Ela başını kaldırıp dallara baktı.
“İsimlerini biliyorum ama bu kadar yakından görmek başka bir şeymiş.”
Kaito bir süre onun baktığı yöne baktı.
“Burada güzel bir hikâye yazabilirsiniz.”
Ela gülümsedi.
“Romantik bir hikâye mi?”
Kaito hiç düşünmeden cevap verdi:
“Bence komedi yazmalısınız.”
Ela şaşkınlıkla ona döndü.
“Yine mi komedi?”
“Evet. İnsanları güldürmek de güzel bir şey.”
“Ben zaten komedi yazıyorum.”
Kaito ilk kez gerçekten şaşırmış gibi göründü.
“Öyle mi?”
“Evet. Sadece romantik kitaplar yazdığımı düşünmeyin.”
“Öyleyse bir gün komedilerinizden birini okumak isterim.”
“Önce siz gülmeyi öğrenin. Sonra karar veririm.”
Kaito kısa bir kahkaha attı.
Ela, bu cevabından memnun olmuş gibi not defterine yeniden döndü.
Üçüncü karşılaşma
Öğle yemeğinde yemek salonunda karşılaştılar. Ela, önündeki Japon yemeğini inceliyordu.
Kaito karşısındaki sandalyeyi gösterdi.
“Boş mu?”
“Elbette.”
Bir süre sessizce yemek yediler. Sonra Ela, Kaito’nun tabağına baktı.
“Buradaki yemeklere alışmak biraz zaman alacak sanırım.”
“Beğenmediniz mi?”
“Beğendim. Ama bazen annemin yaptığı yemekleri özlüyorum.”
Ela bu sözleri söyledikten sonra kısa bir an sustu. Ailesini düşünmek istemediği zamanlar oluyordu. Kaito da bunu fark etmiş gibi konuyu değiştirdi.
“Türk yemeklerinden en çok hangisini seviyorsunuz?”
“Birini seçmemi mi istiyorsunuz? Bu çok zor.”
“Deneyin.”
“İyi yapılmış bir mantı.”
Kaito başını salladı.
“Ben de mantıyı seviyorum.”
Ela şaşırdı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Öyleyse bir gün size güzel bir mantı bulmamız gerekiyor.”
“Bunu unutmayacağım.”
Ela gülümsedi.
“Unutmayın. Çünkü ben de unutmayacağım.”
Dördüncü karşılaşma
Ela, kütüphanenin önündeki masada belgeleri düzenlerken Kaito içeri girdi. Güvenlik kontrolü için kütüphanenin giriş bölümünü inceliyordu.
“Kolay gelsin,” dedi.
“Teşekkür ederim. Size de.”
Kaito masanın üzerindeki notlara göz gezdirdi.
“Çok çalışıyorsunuz.”
“İşimi seviyorum.”
“Belli oluyor.”
Ela kalemini bıraktı.
“Peki siz işinizi seviyor musunuz?”
“Evet.”
“Hiç sıkılmıyor musunuz?”
Kaito kısa bir süre düşündü.
“Bazen.”
“Demek ki insansınız.”
Kaito ona baktı.
“Bundan şüphe mi ediyordunuz?”
Ela kahkaha attı.
“Biraz. İlk gördüğümde bir güvenlik robotu olduğunuzu düşünmüştüm.”
Kaito başını hafifçe eğdi.
“Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.”
“Nasıl isterseniz.”
Beşinci karşılaşma
Bir akşamüstü Ela, bahçedeki göletin yanında oturmuş kitap okuyordu. Rüzgâr hafifçe esiyor, sakura ağaçlarından birkaç taç yaprağı suya düşüyordu.
Kaito görev kontrolünden dönerken onu gördü.
“Burada çalışıyor musunuz, dinleniyor musunuz?”
Ela kitabından başını kaldırdı.
“İkisini aynı anda yapamaz mıyım?”
“Yapabilirsiniz. Ama kitap okumak için oldukça güzel bir yer seçmişsiniz.”
“Bence de. İnsan burada kötü bir şey düşünemiyor.”
Kaito gölete baktı.
“Bazen sessizlik iyi gelir.”
Ela kitabını kapattı.
“Peki siz sessizliği sever misiniz?”
“Genellikle.”
“Ben de severim ama bazen fazla sessiz olunca insan kendi düşüncelerini çok fazla duymaya başlıyor.”
Kaito ona baktı. Bu kez cevap vermek için acele etmedi.
“Belki de bazı düşünceleri dinlemek gerekir.”
Ela hafifçe gülümsedi.
“Belki.”
Altıncı karşılaşma
Ertesi sabah Ela, kütüphaneye giderken bahçenin girişinde Kaito’yla karşılaştı. Elinde kahve vardı.
“Günaydın.”
“Günaydın. Kahve mi içiyorsunuz?”
“Evet.”
“Japon çayı içeceğinizi düşünmüştüm.”
Kaito bardağına baktı.
“Her Japon her sabah çay içmek zorunda değil.”
Ela gülerek başını salladı.
“Doğru. Ben de her Türk gibi her sabah kahve içmek zorunda değilim.”
“Peki içiyor musunuz?”
“Evet.”
Kaito ona kahvesini gösterdi.
“Öyleyse ortak bir noktamız var.”
Ela kahvesinden küçük bir yudum aldı.
“Bir ortak nokta daha bulduk. Böyle giderse arkadaş olacağız.”
Kaito sakin bir sesle cevap verdi:
“Buna itirazım yok.”
Yedinci karşılaşma
Ela, kütüphanede bir kitabın Japonca bölümünü incelerken Kaito yanına geldi. Kitabın kapağına baktı.
“Japonca mı öğreniyorsunuz?”
“Biraz. En azından bazı kelimeleri tanımak istiyorum.”
“İsterseniz yardımcı olabilirim.”
Ela’nın gözleri parladı.
“Gerçekten mi?”
“Elbette.”
Kaito ona birkaç basit kelime öğretti. Ela kelimeleri tekrar ederken telaffuzunu düzeltmeye çalışıyordu.
Bir kelimeyi yanlış söyleyince Kaito gülümsedi.
“Biraz farklı oldu.”
“Ben de öyle hissettim.”
“Bir daha deneyin.”
Ela tekrar etti. Bu kez daha doğru söylemişti.
“Oldu mu?”
“Evet.”
Ela gururla arkasına yaslandı.
“Harika. Yakında Japonca kitaplarınızı da okuyacağım.”
Kaito hafifçe gülümsedi.
“Önce alfabeyi öğrenelim.”
Sekizinci karşılaşma
Konağın ortak salonunda birkaç çalışan sohbet ediyordu. Ela da onlara katılmıştı. Kaito içeri girdiğinde konuşmalar kısa bir an duruldu. Çünkü Kaito genellikle kalabalık sohbetlere katılmazdı.
Ela onu görünce elini kaldırdı.
“Bay Sato, tam da sizi konuşuyorduk.”
Kaito kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Umarım iyi şeyler söylüyordunuz.”
“Henüz karar vermedik.”
Masadakiler güldü.
Kaito da Ela’nın karşısındaki koltuğa oturdu.
Bir çalışan, Ela’nın yazarlığından söz etti. Kaito hemen araya girdi:
“Bence yeni kitabında komediye ağırlık vermeli.”
Ela ona döndü.
“Yine başladınız!”
“Bence iyi bir fikir.”
“Peki siz ne yazardınız?”
Kaito düşündü.
“Güvenlik görevlisinin günlükleri.”
Ela kahkaha attı.
“Her sayfada biri kapıdan mı geçiyor?”
“En azından kimsenin izinsiz girmediğinden emin olurum.”
“Bu kitap çok satanlar listesine girerse şaşırırım.”
Kaito gülümsedi.
“Belki de sizinle ortak yazmalıyız.”
Dokuzuncu karşılaşma
Bir gün Ela, bahçenin arka bölümünde daha önce görmediği küçük bir yapının önünde durdu. İçeride Japon kültürüne ait çeşitli eşyalar sergileniyordu.
Kaito onu orada buldu.
“Burası ilginizi çekti mi?”
“Çok. Ama bazı eşyaların ne işe yaradığını bilmiyorum.”
Kaito içerideki birkaç nesneyi göstererek açıklamaya başladı. Ela dikkatle dinliyordu. Bir köşede, geleneksel Japon müzik ve ses kültüründe kullanılan bir çalgı duruyordu. Kaito onun hakkında da kısa bir bilgi verdi.
Ela merakla baktı.
“Bunun sesini duyabilir miyim?”
“Bir gün bahçede gösterebilirim.”
“Gerçekten mi?”
“Evet. Ama önce güvenli şekilde nasıl kullanıldığını anlatmam gerekir.”
Ela gülümsedi.
“Şimdi daha da merak ettim.”
Kaito onun merakını görünce başını hafifçe salladı.
“Her şeyi hemen öğrenmek istiyorsunuz.”
“Mesleğim bu. Merak etmezsem nasıl yazar olabilirim?”
Kaito cevap vermedi ama yüzünde yine o küçük gülümseme belirdi.
Onuncu karşılaşma
Öğleden sonra hava güzeldi. Ela, sabah giydiği beyaz elbisesinin üzerine ince bir hırka almış, saçlarını dalgalı hâlde bırakmıştı. Saçlarının bir yanına çiçek biçiminde küçük bir toka takmıştı.
Bahçeye çıktığında Kaito’yla karşılaştı.
“Bugün bahçeyi biraz daha keşfetmek istiyorum,” dedi Ela.
Kaito başını salladı.
“Arka tarafta daha sakin bir bölüm var. İsterseniz gösterebilirim.”
Birlikte taş yoldan ilerlediler. Ağaçların gölgesi yolun üzerine düşüyor, çiçeklerin arasından hafif bir rüzgâr geçiyordu. Kaito, dokuzuncu karşılaşmada sözünü ettiği geleneksel Japon çalgısını da yanında getirmişti.
“Bu, Japonya’da kullanılan geleneksel bir ses aracıdır,” diye açıkladı. “Hareket ettirildiğinde vızıltıya benzeyen bir ses çıkarır.”
Ela merakla baktı.
“Arı sesi gibi mi?”
“Evet, ona benzetebilirsiniz.”
Kaito nasıl tutulacağını ve nasıl hareket ettirileceğini gösterdi. Ela dikkatle izledi.
“Ben de deneyebilir miyim?”
“Tabii. Ama dikkatli olun.”
Ela aracı eline aldı. Kaito’nun gösterdiği şekilde hareket ettirince bahçede ince, titreşimli bir ses yayıldı.
Ela’nın yüzü aydınlandı.
“Çok güzel!”
Kaito gülümsedi.
“İsterseniz biraz ileride deneyebilirsiniz. Orada daha sessiz.”
Ela beyaz elbisesiyle çiçeklerin arasındaki taş yola doğru yürüdü. Dalgalı saçları omuzlarının üzerinde hareket ediyor, çiçek tokası güneş ışığında parlıyordu.
“Gözlerinizi kapatıp sesi dinleyebilirsiniz,” dedi Kaito. “Yalnızca düz yolda kalın, göletin olduğu tarafa yaklaşmayın.”
Ela başını salladı.
“Merak etmeyin.”
Gözlerini kapattı. Aracı hafifçe hareket ettirdi.
Vızıltıya benzeyen ses bahçeye yayıldı. Bambu yaprakları hışırdıyor, uzaktan suyun sesi duyuluyordu. Ela birkaç adım attı.
Sonra gerçek bir arının vızıltısını duydu.
Önce bunun elindeki aracın çıkardığı ses olduğunu düşündü. Ancak ses giderek yaklaşıyordu.
Gözlerini açtığında çiçeklerin üzerinde uçuşan birkaç arı gördü.
Bir adım geriye çekildi.
“Ah…”
Bir tane daha yaklaştı. Ardından birkaç arı daha…
Ela’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Bunlar gerçekten arı mı?
Elindeki aracı indirdi.
Arılar çevresinde dolaşmaya başladı. Ela önce yavaşça uzaklaşmaya çalıştı ama hareket ettikçe daha fazlası çevresine geldi.
“Hayır, hayır… Lütfen…”
Bir anda arkasını dönüp koşmaya başladı.
“Kaito!”
Kaito sesini duyar duymaz başını çevirdi. Ela’nın arılarla birlikte kendisine doğru koştuğunu görünce ne olduğunu hemen anladı.
“Ela Hanım! Buraya!”
Ela koşarken arkasına bakmaya çalıştı.
“Bunlar neden peşimden geliyor?”
“Koşmaya devam edin!”
Kaito üzerindeki gömleği hızla çıkardı. Ela yanına ulaştığında gömleği onun başının üzerine örterek yüzünü ve saçlarını korumaya çalıştı.
“Başınızı kapatın. Benimle gelin!”
Ela ne olduğunu anlamadan Kaito’nun peşinden koşmaya başladı. Gömleğin altından yalnızca ayaklarının önündeki yolu görebiliyordu.
Birlikte bahçenin daha açık olan bölümüne, göletin yanına doğru uzaklaştılar.
Bir süre sonra arıların sesi geride kaldı.
Kaito yavaşlayınca Ela da durdu. Gömleği başından indirdi. Saçları dağılmış, çiçek tokası yana kaymıştı. Nefes nefese kalmıştı.
“Gittiler mi?”
Kaito çevreyi kontrol etti.
“Sanırım evet.”
Ela derin bir nefes aldı. Sonra Kaito’ya baktı.
Adamın gömleği artık kendi omuzlarındaydı. Üzerinde yalnızca tişörtü kalmıştı.
Ela’nın bakışları gömleğe kaydı.
“Bu sizin gömleğiniz.”
“Evet.”
“Neden çıkardınız?”
“Başınızı korumak için.”
Ela birkaç saniye sustu. Sonra Kaito’nun koluna baktı. Kırmızılaşmış küçük bir bölge vardı. Biraz daha dikkatli bakınca başka bir yerde de şişlik fark etti.
“Kolunuz…”
Kaito kolunu geriye çekti.
“Bir şey yok.”
Ela yaklaştı.
“Sizi sokmuşlar!”
“Önemli değil.”
“Nasıl önemli değil? Birkaç yeriniz kızarmış.”
Kaito gömleğini ondan aldı.
“Önce sizin iyi olduğunuzdan emin olmak istedim.”
Ela’nın yüzündeki telaş biraz yumuşadı ama endişesi geçmedi.
“Neden böyle bir şey yaptınız? Kendinizi de korusaydınız.”
Kaito ona baktı.
“Çünkü arıların arasında siz vardınız.”
Ela cevap veremedi.
Biraz önce soğuk ve mesafeli bulduğu bu adam, hiç düşünmeden kendi gömleğini çıkarıp onu korumaya çalışmıştı.
“Yine de…” dedi Ela. “Bunu yapmak zorunda değildiniz.”
Kaito hafifçe gülümsedi.
“Bence artık komedi yazmayı düşünmelisiniz.”
Ela şaşkınlıkla ona baktı.
“Şimdi bunun sırası mı?”
“Arılarla ilk karşılaşmanız oldukça komikti.”
Ela önce ona kızacak gibi oldu. Sonra ikisinin de hâline bakıp gülmeye başladı.
“Ben az önce hayatımın sonuna geldiğimi düşündüm, siz hâlâ komedi diyorsunuz!”
Kaito da güldü.
Göletin kıyısında birkaç dakika öylece durdular. Ela hâlâ heyecanlıydı ama artık korkusu yerini gülmeye bırakmıştı.
Kaito’nun kolundaki kızarıklığı yeniden fark etti.
“Bunu sağlık birimine göstermelisiniz.”
“Göstereceğim.”
“Bana söz verin.”
Kaito başını hafifçe eğdi.
“Söz.”
Ela gömleği ona uzattı.
“Teşekkür ederim, Bay Sato.”
Kaito gömleğini aldı.
“Rica ederim, Ela Hanım.”
Ela bahçeye doğru baktı. Az önce huzurla yürüdüğü çiçeklerin arasından şimdi biraz uzak durmak istiyordu.
“Sanırım bir süre bahçede gözlerimi kapatarak yürümeyeceğim.”
Kaito gülümsedi.
“Bence bu iyi bir karar.”
Ela ona döndü.
“Bir de sizinle yürürken arılara dikkat etmem gerekiyor galiba.”
“Bundan sonra daha dikkatli olacağım.”
“Ben de.”
Birlikte konağa doğru yürümeye başladılar.
Ela o gün Kaito’yla onuncu kez karşılaşmıştı. Henüz onun hakkında çok az şey biliyordu. Kaito da Ela’nın geçmişini, korkularını ve içinde sakladığı kırgınlıkları bilmiyordu.
Ama artık aralarında yalnızca selamlaşmalardan ibaret olmayan küçük bir anı vardı.
Kaito’nun gömleği, Ela’nın başına örtülmüş; Ela’nın korkusu, ikisinin birlikte güldüğü bir hatıraya dönüşmüştü.
Bahçenin diğer ucunda onları gören Aiko, abisinin çıplak kalan kollarına ve elindeki gömleğe baktı.
“Abiii! Gömleğine ne oldu?”
Kaito gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Ela ise gülmemek için dudaklarını ısırdı.
“Uzun hikâye,” dedi Kaito.
Aiko merakla Ela’ya döndü.
“Arılar mı?”
Ela şaşkınlıkla baktı.
“Sen nereden bildin?”
Aiko kahkaha attı.
“Çünkü abim ilk kez birini arılardan kurtarmak için gömleğini çıkarmış!”
Kaito kardeşine sertçe baktı.
“Aiko…”
Ama Ela artık gülüyordu.
Ve Kaito, onun gülüşünü duyunca kendisi de gülümsemekten kendini alamadı.
O gün, Japon konağının bahçesinde on karşılaşmanın ilki değil, belki de ikisinin uzun süre hatırlayacağı ilk gerçek yakınlık başlamıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

6okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…