Seni Göremesem kitap kapağı

3. bölüm / 5

4. Bölüm : Japonya’ya Açılan Kapı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: 4. Bölüm : Japonya’ya Açılan Kapı

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM: JAPONYA’YA AÇILAN KAPI
Sabahın ilk ışıkları şehrin üzerine yayılırken Ela, aynanın karşısında son kez kendisine baktı.
Omuzlarına dökülen kestane rengi saçlarını hafifçe düzeltti. Açık renk bluzunun üzerine giydiği zarif ceketini ilikledi, çantasını aldı. Bugün sıradan bir iş günü değildi. Uzun zamandır hayalini kurduğu projenin kapıları açılacaktı.
Biraz heyecanlıydı.
Hatta heyecanından dolayı kahvaltısını bile doğru düzgün yapamamıştı.
“Umarım ilk gün saçma bir şey yapmam,” diye mırıldandı.
Ardından kendi kendine güldü.
“Ela, sen kitapların arasında büyüdün. Birkaç Japonla tanışacaksın diye neden bu kadar heyecanlanıyorsun?”
Kapıyı kapatıp evinden çıktı.
Proje alanına yaklaştıkça etrafındaki manzara değişmeye başladı. Şehrin kalabalığı geride kalıyor, yolun iki yanında uzanan ağaçlar ve özenle düzenlenmiş bahçe duvarları dikkatini çekiyordu.
Aracından indiğinde ilk gördüğü şey, geleneksel Japon mimarisinden esinlenerek yapılmış büyük ahşap kapı oldu.
Kapının koyu renkli ahşap kirişleri yukarı doğru zarifçe yükseliyor, geniş çatısının kenarları hafifçe kıvrılıyordu. Girişin iki yanında taş fenerler bulunuyordu. Kapının önüne yerleştirilen çiçek düzenlemeleri, Japon kültürünün inceliğini yansıtıyordu.
Ela birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
“Gerçekten burası mı?” diye fısıldadı.
İçeri adım attığında kendisini bambaşka bir dünyanın içinde buldu.
Geniş bahçenin ortasından kıvrılarak ilerleyen taş yollar, küçük bir gölete ulaşıyordu. Göletin üzerinde kırmızı renkli ahşap bir köprü uzanıyordu. Suyun yüzeyinde birkaç nilüfer yaprağı vardı.
Bahçenin farklı noktalarına yerleştirilmiş taş fenerler, çevrelerindeki bitkilerle bütünleşmişti. Japon siyah çamları, budanmış dallarıyla bahçeye güçlü ve zarif bir görünüm kazandırıyordu. Bazı ağaçların dalları suya doğru eğilmişti.
Sakura ağaçları ise bahçenin en dikkat çekici bölümünü oluşturuyordu. Pembe ve beyaz çiçekleri dalların üzerinde kümelenmiş, hafif rüzgârla birkaç taç yaprağı taş yolun üzerine düşmüştü.
Biraz ileride Japon akçaağaçlarının ince dalları ve zarif yaprakları görülüyordu. Bahçenin bir başka köşesinde bambular yükseliyor, rüzgâr estikçe birbirlerine hafifçe dokunuyorlardı.
Ela’nın gözleri parlıyordu.
Burası yalnızca bir bahçe değildi. Sanki Japonya’dan bir parça alınıp Türkiye’nin ortasına yerleştirilmişti.
Konağın kendisi de en az bahçesi kadar etkileyiciydi. Geleneksel Japon ahşap mimarisiyle inşa edilen yapı, geniş çatısı, sürgülü kapıları ve ahşap verandasıyla bahçeye hâkim bir noktada duruyordu. Büyük pencerelerden içerideki sıcak ışıklar görünüyordu.
Ela çantasından telefonunu çıkardı ve birkaç fotoğraf çekti.
Tam o sırada arkasından bir ses duydu.
“Ela Hanım?”
Dönüp baktığında proje ekibinden bir kadın ona doğru yaklaşıyordu.
“Hoş geldiniz. Sizi bekliyorduk.”
“Merhaba. Burası gerçekten muhteşem.”
Kadın gülümsedi.
“Henüz tamamını görmediniz. Kütüphaneyi gördüğünüzde daha da sevineceğinizi düşünüyorum.”
Ela’nın yüzü aydınlandı.
“Artık onu görmek için sabırsızlanıyorum.”
Açılış töreni için bahçenin büyük bölümü hazırlanmıştı.
Türk ve Japon bayrakları yan yana asılmış, konukların oturacağı alan düzenlenmişti. Protokol üyeleri, kültür temsilcileri, akademisyenler, gazeteciler ve proje çalışanları bir araya geliyordu.
Japon misafirler kendi aralarında konuşurken bazı Türk çalışanlar da onlara eşlik ediyordu.
Ela kalabalığın arasında dolaşırken birkaç kişinin Japonca konuştuğunu duydu. Söylenenleri anlamasa da konuşmanın melodisi hoşuna gitmişti.
Bir süre sonra dikkatini bahçenin diğer tarafındaki küçük bir grup çekti.
Orada duran genç bir adam, çevresindeki insanlardan oldukça farklı görünüyordu.
Uzundu. Siyah saçları alnına doğru hafifçe düşüyordu. Koyu renk takım elbisesinin içinde oldukça ciddi duruyordu. Yüzünde neredeyse hiç ifade yoktu.
Yanına gelen insanlar ona bir şeyler söylüyor, o da kısa cevaplarla karşılık veriyordu.
Gülümsemiyordu.
Hatta kendisiyle konuşmaya çalışan bir görevliye başını hafifçe eğmekle yetinmişti.
Ela istemeden onu izledi.
“Ne kadar soğuk biri,” diye düşündü.
Adamın duruşu, yüzündeki ifadesizlik ve insanlarla arasına koyduğu mesafe ona Uğur’u hatırlatmıştı. Elbette ikisini kıyaslamıyordu ama benzer bir soğukluk hissetmişti.
Bakışlarını başka tarafa çevirdi.
“Umarım birlikte çalışmak zorunda kalmam,” diye geçirdi içinden.
O sırada genç adam başını kaldırdı.
Bakışları kalabalığın üzerinden geçerken Ela’da durdu.
Önce birkaç saniye öylece baktı.
Sonra yüzündeki ifade değişti.
Dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı.
Gülümsedi.
Bu, büyük ve gösterişli bir gülümseme değildi. Ama yüzündeki o ciddi ifadeyi bir anda değiştirmeye yetmişti.
Genç adam, yanındaki kişiye kısa bir şey söyleyerek gruptan ayrıldı.
Ela ise onun kendisine baktığını fark etmemişti. Bahçedeki çiçekleri inceliyordu.
Adam yanındaki Japon görevliye dönüp alçak sesle konuştu.
“あの女性は、なんて美しいんだろう。”
(Ne kadar güzel bir kadın…)
Yanındaki görevli şaşkınlıkla ona baktı. Çünkü bu genç adamın bir kadın hakkında böyle bir yorum yaptığını daha önce duymamıştı.
Genç adam yürümeye devam etti.
Ela arkasından gelen ayak seslerini duyunca döndü.
Karşısında az önce uzaktan gördüğü adam duruyordu.
“Merhaba,” dedi adam, Türkçe.
Ela hafifçe şaşırdı.
“Merhaba.”
Adam gözlerinin içine baktı.
“Ben Kaito Sato.”
Ela nazikçe gülümsedi.
“Ela Türkan. Tanıştığımıza memnun oldum.”
Kaito başını hafifçe eğdi.
“Ben de memnun oldum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Kaito konuştu.
“Ben sizin hayranınızım.”
Ela’nın yüzündeki şaşkınlık bu kez daha belirgindi.
“Benim mi?”
“Evet. Yazdığınız kitapları okudum. Özellikle son kitabınızı çok beğendim.”
Ela bir an ne söyleyeceğini bilemedi.
“Gerçekten mi? Kitaplarımın Japonya’da da okunduğunu bilmiyordum.”
Kaito hafifçe gülümsedi.
“Ben Japonya’da doğdum ama uzun zamandır Türkiye’de de yaşıyorum. Türkçeyi çok iyi biliyorum. Birkaç dil daha konuşabiliyorum.”
“Ne güzel. Türkçeniz gerçekten çok iyi.”
“Teşekkür ederim.”
Ela merakla sordu:
“Peki kitaplarımı nasıl buldunuz?”
Kaito hiç düşünmeden cevap verdi.
“İnsanların söyleyemedikleri şeyleri yazıyorsunuz. Karakterleriniz bazen konuşmuyor ama okur onların ne hissettiğini anlayabiliyor. Bence bu kolay bir şey değil.”
Ela bu söz karşısında gerçekten etkilendi.
Çünkü insanlar genellikle kitaplarının konusunu anlatır, karakterlerini över ya da hikâyenin sonunu konuşurdu. Kaito ise yazdıklarının arkasındaki duyguyu fark etmişti.
“Bunu duymak beni çok mutlu etti. Teşekkür ederim.”
Kaito başını hafifçe eğdi.
“Rica ederim, Ela Hanım.”
Ela onun adını yeniden hatırladı.
Kaito Sato…
Biraz önce uzaktan gördüğü soğuk adamla şimdi karşısında duran kişi aynı mıydı?
Bahçenin diğer ucunda bütün bu konuşmayı izleyen biri vardı.
Konağın ve bahçenin işletmesinden sorumlu şirketin CEO’su, aynı zamanda Kaito’nun babası olan Masato Sato, oğlunun yüzündeki ifadeyi dikkatle inceliyordu.
Yanında duran Türk proje yöneticisine doğru eğildi.
“Az önce oğlum mu gülümsedi?”
Adam şaşkınlıkla ona baktı.
“Evet, efendim.”
Masato yeniden oğluna döndü.
Kaito hâlâ Ela’yla konuşuyordu.
Masato’nun kaşları hafifçe çatıldı.
“İnanılır gibi değil…”
Yıllardır oğlunu tanıyordu. Kaito görevinde son derece başarılı, disiplinli ve dikkatliydi. İnsanlara karşı saygısız değildi ama mesafesini korurdu. Özel hayatını işinden ayrı tutar, kolay kolay kimseyle yakınlık kurmazdı.
Babası onu birçok kez gülümsetmeye çalışmış, hatta küçük kız kardeşi bile zaman zaman bunu başaramamıştı.
Şimdiyse oğlunun yüzünde daha önce görmediği bir ifade vardı.
Masato, sanki dünyanın sonunu görmüş gibi oğluna bakıyordu.
“Bu kız kim?” diye sordu.
Yanındaki görevli cevap verdi:
“Ela Türkan. Kütüphane ve arşiv çalışmalarının başına getirilen yazar.”
Masato bir kez daha oğluna baktı.
“Demek Ela Türkan…”
İsmi zihnine yerleştirdi.
Ela ve Kaito konuşmaya devam ederken küçük bir kız çocuğu koşarak yanlarına geldi.
“Kaito!”
Kaito başını çevirdi.
“Yavaş, Aiko.”
Küçük kız abisinin yanına geldi ve elini tuttu. Dokuz yaşlarındaydı. Uzun koyu saçları iki yandan bağlanmış, üzerinde açık pembe bir elbise vardı.
Ela’ya merakla baktı.
“Bu kim?”
Kaito kardeşine döndü.
“Bu Ela Hanım. Yeni çalışma arkadaşımız.”
Aiko başını yana eğdi.
“Merhaba, Ela.”
Ela gülümsedi.
“Merhaba. Sen de Kaito’nun kardeşi olmalısın.”
“Evet. Ben Aiko.”
“Tanıştığıma memnun oldum, Aiko.”
Aiko bir süre Ela’yı inceledi. Sonra abisine baktı.
“Sen onunla mı konuşuyordun?”
Kaito kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Evet. Bir sorun mu var?”
“Hayır.”
Küçük kızın yüzünde yaramaz bir gülümseme belirdi.
“Abim senin kitaplarını evde tutuyor.”
Ela şaşkınlıkla Kaito’ya baktı.
“Öyle mi?”
Kaito boğazını hafifçe temizledi.
“Aiko…”
Ama küçük kız devam etti.
“Hatta bazen okuyor. Ben de merak ettim. Abim normalde kitaplarını kimseye göstermez.”
Ela gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
“Demek kitaplarım evinize kadar gelmiş.”
Aiko başını salladı.
“Evet. Hem de birkaç tane!”
Kaito kardeşinin omzuna hafifçe dokundu.
“Yeterince konuştun.”
Aiko kıkırdadı.
“Tamam, tamam.”
Sonra Ela’ya yaklaşıp biraz daha alçak sesle konuştu.
“Abim biraz soğuktur. Ama aslında kötü biri değil.”
Ela gülümsedi.
“Ben de öyle olduğunu düşünmüştüm.”
Aiko abisine baktı.
“Bir de abim seni beğenmiş olabilir.”
Kaito’nun yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Aiko!”
Küçük kız kahkaha atarak birkaç adım geriye çekildi.
Ela’nın yanakları hafifçe kızarmıştı.
“Çocuklar bazen çok açık sözlü oluyor,” dedi.
Kaito gözlerini kısa bir an kapatıp derin bir nefes aldı.
“Bunu dikkate almayın. Dokuz yaşında ve konuşmayı çok seviyor.”
“Bence çok tatlı.”
Aiko bu sözü duyunca gururla gülümsedi.
Tören alanının diğer tarafında iki Japon kadın çalışan, Ela’yı uzaktan inceliyordu. İkisi de Türkçeyi iyi konuşuyordu.
Kadınlardan biri diğerine eğilerek fısıldadı:
“Bu mu yeni gelen yazar?”
“Evet. Türk kadınları genellikle daha ince olur diye düşünmüştüm.”
“Biraz kilolu değil mi?”
Ela bu konuşmayı duydu.
Bir an durdu. Ardından kadınlara döndü.
“Ben elli beş kiloyum,” dedi sakin bir sesle.
Kadınlardan biri şaşırdı.
“Biz sadece…”
Ela gülümseyerek sözünü tamamladı.
“Elli beş kiloyken şişko olmayı tercih ediyorum. Böyle daha rahatım.”
Sesi ne sertti ne de kırıcı. Ama söyledikleri yeterince açıktı.
Kadınlar birbirlerine bakıp sustular.
Aiko ise Ela’nın yanına sokuldu.
“Bence hiç şişko değilsin.”
Ela küçük kıza dönüp gülümsedi.
“Teşekkür ederim. Sen de çok tatlısın.”
Aiko, abisine doğru eğilerek fısıldadı:
“Ben onu sevdim.”
Kaito kardeşinin söylediklerini duydu ama cevap vermedi. Sadece Ela’ya baktı.
Onun kendisini savunma biçimi hoşuna gitmişti. Ne tartışmayı büyütmüş ne de kendisini açıklamak için uzun uzun konuşmuştu.
Masato ise uzaktan oğlunun yüzünü izlemeye devam ediyordu.
Bu sabah gerçekten tuhaf bir gün oluyordu.
Bir süre sonra törenin başlayacağı duyuruldu.
Konuklar bahçenin merkezindeki geniş alana yönlendirildi. Konağın ana cephesini ve giriş bölümünü kapatan büyük, koyu renkli bir örtü hazırlanmıştı. Örtünün üzerinde Türk ve Japon kültürünü temsil eden motifler bulunuyordu.
Ela başını kaldırıp yapıya baktı.
Bu örtünün arkasında ne olduğunu zaten fotoğraflardan görmüştü. Ama şimdi binanın bütün güzelliğinin herkesin önünde ortaya çıkacak olması onu yeniden heyecanlandırıyordu.
Sunucu önce Türkçe, ardından Japonca konuştu. Projenin iki ülke arasındaki kültürel bağları güçlendireceğini, tarihî eserlerin korunması ve gelecek kuşaklara aktarılması için önemli bir adım olduğunu anlattı.
Ardından Masato Sato sahneye çıktı.
Konuşmasını bitirdiğinde iki ülkenin temsilcileri yan yana durdu.
“Şimdi, Japonya’ya açılan bu kapının hepimiz için hayırlı olmasını diliyorum,” dedi Masato.
Bir işaret verdi.
Yukarıda bekleyen görevliler mekanizmayı çalıştırdı.
Büyük örtü önce hafifçe hareket etti. Ardından yukarıdan aşağıya doğru ağır ağır süzüldü.
Bir an sonra bütün cephe ortaya çıktı.
Ahşap konağın geniş çatısı, zarif pencereleri ve büyük giriş kapısı güneş ışığının altında parlıyordu. Bahçenin arka bölümündeki sakura ağaçları, pembe çiçekleriyle konağı çevreliyordu. Kırmızı köprü ve taş fenerler, manzarayı tamamlıyordu.
Kalabalıktan alkış sesleri yükseldi.
Ela ise birkaç saniye konuşamadı.
Gözlerini konağın üzerinde gezdirdi. Sonra bahçeye, ağaçlara ve suyun üzerindeki yansımaya baktı.
Gülümsedi.
Öyle içten, öyle çocukça bir heyecanla gülümsedi ki o an çevresindeki hiçbir şeyi fark etmedi.
Kaito ise onu izliyordu.
Ela’nın yüzündeki mutluluğu görünce kendisi de gülümsedi.
Masato bunu yine gördü.
Oğlunun yüzüne baktı, sonra Ela’ya…
İçinden, “Bu kız gerçekten kim?” diye geçirdi.
Ela heyecanla Kaito’ya döndü.
“Burası inanılmaz! Fotoğraflarda bile bu kadar güzel görünmüyordu.”
Kaito onun sevincini izledi.
“Beğenmenize sevindim.”
“Beğenmek mi? Ben buraya taşınmak istiyorum!”
Kaito hafifçe güldü.
“Öyleyse kütüphaneyi gördüğünüzde ne yapacağınızı merak ediyorum.”
Ela’nın gözleri büyüdü.
“Daha güzel bir şey mi var?”
“Bence var.”
“Bunu söyleyerek beklentimi çok yükselttiniz.”
“Umarım hayal kırıklığına uğratmam.”
Ela başını iki yana salladı.
“Sanmıyorum.”
O sırada Aiko yeniden yanlarına geldi.
“Ela! Abim normalde bu kadar konuşmaz.”
Kaito kardeşine döndü.
“Aiko, lütfen.”
Ela kahkaha attı.
“Bunu fark ettim sanırım.”
Kaito bu kez kendini tutamadı ve içtenlikle güldü.
Ela, onun gülüşünü ilk kez bu kadar yakından gördü.
Biraz önce uzaktan gördüğü ciddi adamla şimdi karşısında duran adam arasında büyük bir fark vardı.
Ama onun henüz bilmediği bir şey vardı.
Kaito’nun bu gülümsemesi, yalnızca o günün küçük bir tesadüfü olmayacaktı.
Ve Ela, Japonya’ya açılan bu kapıdan geçerken hayatında yeni bir sayfanın başladığını düşünüyordu.
Oysa bazı karşılaşmalar, insanın bütün hikâyesini değiştirecek kadar güçlüydü.
Henüz hiçbir şey başlamamıştı. Ama Kaito Sato için o sabah, alıştığı hayatın ilk kez değiştiği gündü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

6okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…