Bölümler 5Şu an: 1.Bölüm : Kırılan Yüzük
SENİ GÖREMEMSEM
Birinci Bölüm: Kırılan Yüzük
Ela Türkan, bulunduğu ortamda fark edilmek için hiçbir zaman çaba göstermemişti. Ne sesini yükseltir ne de dikkatleri üzerine çekmek için özel bir şey yapardı. Buna rağmen girdiği her yerde gözler bir şekilde ona çevrilirdi.
Belki güzelliğinden, belki sakinliğinden, belki de insanın karşısındakine güven veren o kendine özgü duruşundan…
Yirmi beş yaşındaydı. Omuzlarına dökülen koyu kestane rengi saçları, ela gözleri ve yüzünden eksik olmayan ölçülü tebessümü vardı. Boyu pek uzun sayılmazdı. Fakat bulunduğu yerde kendisini küçülten hiçbir şey yoktu. İnsanlarla konuşurken gözlerinin içine bakar, bir şey anlatırken kelimelerini özenle seçerdi. Onu tanıyanlar, güzelliğinden önce zekâsından ve çalışkanlığından söz ederdi.
Türkiye’nin tanınmış yazarlarından biriydi. Kitapları farklı yaşlardan binlerce okura ulaşmış, yazıları edebiyat çevrelerinde konuşulmuştu. Genç yazarlar onunla tanışmak, deneyimlerinden yararlanmak, hatta bazen yalnızca birkaç dakika sohbet edebilmek için fırsat kollardı.
Fakat Ela’nın hayatı yalnızca kitaplardan ibaret değildi.
Türkiye’nin en büyük arşiv ve kütüphanelerinden birinde çalışıyordu. Eski el yazmalarından nadir eserlere, tarihi belgelerden korunması gereken kitap koleksiyonlarına kadar pek çok değerli çalışmanın içinde bulunuyordu. Bir belgenin hangi döneme ait olduğunu anlamak, yıpranmış bir kitabın nasıl korunması gerektiğini belirlemek ya da kaybolmaya yüz tutmuş bir eserin izini sürmek onun için sıradan bir iş değildi.
Bazen saatlerce bir kitabın başında kalırdı. Bazen de kendisine danışmaya gelen genç araştırmacıları sabırla dinlerdi.
Çalıştığı yerde herkes onunla gurur duyuyordu.
Uğur hariç.
Uğur da aynı kurumda çalışıyordu. Dışarıdan bakıldığında neşeli, konuşkan ve oldukça cana yakın bir adamdı. Koridorlarda insanlara gülümser, kadın çalışanlarla şakalaşır, erkek arkadaşlarının omzuna dokunarak sohbet ederdi. Birinin doğum gününü unutmaz, küçük bir başarıyı bile kutlamayı bilirdi.
Ela’ya gelince…
Onun yanında yüzündeki gülümseme kaybolur, sesi soğur, konuşmaları birkaç kelimeyle sınırlanırdı.
Üstelik ortada gerçek bir nişan yoktu.
Uğur, çevresindeki insanlara Ela’nın nişanlısı olduğunu söylüyordu. Bunu öyle doğal bir şekilde yapıyordu ki yeni tanışan herkes aralarında ciddi bir ilişki bulunduğunu sanıyordu. Ela ilk zamanlarda bu duruma fazla anlam yüklememişti. Uğur’un neden böyle davrandığını anlayamamış, belki de zamanla açıklayacağını düşünmüştü.
Ancak zaman geçtikçe bu tuhaf durumun kendisine hiç iyi gelmediğini fark etmişti.
Uğur, Ela’nın yanında bir yabancı gibiydi. Ama başka insanların yanında onun nişanlısı olduğunu söylemekten gurur duyuyordu.
Ela’nın güzelliği ve başarısı, çevresinde dikkat çekmesine neden oluyordu. Özellikle kurumda çalışan erkek araştırmacıların, yazarların ve akademisyenlerin onunla konuşmak istemesi Uğur’un hoşuna gitmiyordu. Ela’nın bir toplantıda birkaç dakika sohbet etmesi bile onun yüzünü değiştirmeye yetiyordu.
Bir gün Ela, kütüphanenin geniş pencerelerinden birinin önünde genç bir araştırmacının sorularını cevaplıyordu. Elindeki eski bir kitabı dikkatle inceliyor, sayfaların zarar görmemesi için nasıl tutulması gerektiğini anlatıyordu.
Genç adam, konuşmanın sonunda gülümseyerek teşekkür etti.
“Gerçekten çok yardımcı oldunuz. Sizinle daha önce çalışmayı çok istemiştim.”
Ela hafifçe gülümsedi.
“Ben teşekkür ederim. Merak ettiğiniz başka bir şey olursa yine sorabilirsiniz.”
Uğur, koridorun diğer ucundan onları izliyordu.
Ela bunu fark ettiğinde yüzündeki ifade değişmedi. Genç araştırmacıya iyi çalışmalar dileyip masasına döndü.
Uğur yanına geldiğinde her zamanki soğuk sesiyle konuştu.
“Çok samimisiniz bugün.”
Ela başını kaldırdı.
“Bir konuda yardım istiyordu. Ben de yardımcı oldum.”
“Bunu herkes yapabilir.”
“Öyleyse sorun ne?”
Uğur cevap vermedi. Birkaç saniye ona baktıktan sonra uzaklaştı.
Ela arkasından bakmadı. Artık bu kısa konuşmaların hiçbir şeyi değiştirmediğini biliyordu.
Asıl kırılma ise birkaç gün sonra yaşanacaktı.
O akşam Ela eve normalden biraz geç dönmüştü.
Yağmur başlamış, sokak lambalarının ışığı ıslak kaldırımlara yayılmıştı. Çantasını girişteki masanın üzerine bıraktı. Gün boyunca yaptığı çalışmaların yorgunluğu omuzlarına çökmüştü. Biraz dinlenmek, sıcak bir duş almak ve ardından yarım bıraktığı kitabı okumak istiyordu.
Fakat evinde onu bekleyen başka bir şey vardı.
Kapıdan içeri girdiği sırada bir ses duydu. Önce rüzgârın etkisiyle bir eşyanın devrildiğini düşündü. Sonra arkasından gelen sert bir hareketle dengesini kaybetti.
Ne olduğunu anlayamadan yere düştü.
Bir süre sesler birbirine karıştı. Ayağa kalkmaya çalıştı ama başındaki ağrı ve vücudundaki güçsüzlük buna izin vermedi. Birinin hareket ettiğini, evin içinde dolaştığını belli belirsiz duydu. Ardından her şey karardı.
Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu.
Gözlerini açtığında odanın ışığı loştu. Başını çevirmek istediğinde şiddetli bir ağrı hissetti. Birkaç saniye boyunca nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Sonra yerde yattığını, evinin dağılmış olduğunu fark etti.
“Uğur…”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı.
Uğur’u gördüğünü hatırlıyordu. Saldırının ardından eve gelmişti. Ela yerdeydi. Ona bakmıştı.
Ama yardım etmemişti.
Ela, gözlerini kapatıp yeniden açtı. Belki yanlış hatırlıyordu. Belki de yaşadığı sarsıntı yüzünden olayları birbirine karıştırıyordu.
Telefonuna uzanması uzun sürdü. Yardım çağırdı. O gece hastaneye götürüldüğünde aklında tek bir soru vardı:
Beni yerde gördüğü hâlde neden yardım etmedi?
Ertesi gün, biraz kendine geldiğinde evindeki güvenlik kamerası kayıtlarını izlemek istedi.
Kayıtları açtığında önce olayın gerçekleştiği saatleri buldu. Görüntülerde evinin kapısından içeri giren Uğur görünüyordu. Bir süre çevresine baktı. Ardından yerde hareketsiz yatan Ela’ya doğru döndü.
Onu görmüştü.
Bundan hiç şüphe yoktu.
Uğur birkaç saniye boyunca olduğu yerde durdu. Sonra arkasını dönüp evden çıktı.
Ela’nın parmakları telefonun kenarına sıkıca tutundu.
Kayıt devam ediyordu.
Bir sonraki görüntüde Uğur başka bir yerdeydi. Kurumun yakınındaki bir kafede birkaç kadın çalışanla oturuyordu. Gülüyor, konuşuyor, bir şeyler anlatıyordu. Yüzünde Ela’nın yanında günlerdir göremediği o sıcak gülümseme vardı.
Sanki hiçbir şey yaşanmamıştı.
Sanki evinde yerde yatan bir kadın yoktu.
Sanki o kadın, kendisine nişanlısı olduğunu söyleyerek sahiplenmeye çalıştığı Ela değildi.
Ela ekranı kapattı.
Ağlamadı. En azından o an ağlayamadı.
İçinde bir şey kırılmıştı. Öyle bir kırılmaydı ki sesini kimse duymamıştı ama kendisi artık eskisi gibi olamayacağını biliyordu.
Uğur’un neden böyle davrandığını hiçbir zaman anlayamamıştı. İnsanlara karşı bu kadar sıcak olan bir adam, ona neden bir kez olsun içtenlikle yaklaşmamıştı?
Ela, bir ilişkide tam tersini istemişti.
Dışarıya karşı mesafeli olsa bile kendisine sıcak davranan, herkesin yanında başka, onun yanında başka biri olan değil; onu gerçekten gören birini…
Uğur ise herkesin yanında neşeli, Ela’nın yanında buz gibiydi.
Ve Ela artık bu soğuğu taşımak istemiyordu.
Birkaç hafta geçti.
Ela işine dönmüştü. Başındaki yaralar iyileşmeye başlamış, evindeki hasar giderilmişti. Fakat yaşadığı olayın bıraktığı izler henüz silinmemişti.
Kurumda ise her zamanki hareketlilik vardı.
O gün kütüphaneye çok sayıda erkek araştırmacı ve yazar gelmişti. Bazıları yeni bir arşiv çalışması için Ela’yla görüşmek istiyor, bazıları kitapları hakkında fikir danışıyordu. Ela hepsini aynı sakinlikle dinliyor, sorularını cevaplıyor ve notlar alıyordu.
Uğur bu manzarayı uzaktan izliyordu.
Önce bir süre bekledi. Sonra bir karar vermiş gibi odasından çıktı. Bir süre sonra Ela’nın asistanına küçük, şık bir kutu verdi.
“Bunu Ela’ya götürür müsün?”
Asistan kutuya baktı.
“Elbette.”
Ela o sırada masasında bir belgeyi inceliyordu. Asistanı yanına gelip kutuyu bıraktı.
“Bunu Uğur Bey gönderdi.”
Ela’nın bakışları kutuya indi.
“Teşekkür ederim.”
Kutuyu açtığında içindeki yüzüğü gördü. Zarif, gösterişli ve pahalı olduğu ilk bakışta anlaşılan bir yüzüktü. Bir an sessiz kaldı.
Uğur, odanın diğer ucunda onu izliyordu.
Ela yüzüğü eline aldı. Birkaç saniye boyunca ışığın altında inceledi. Sonra asistanına döndü.
“Bunu benim için buraya bırakır mısın?”
Asistanı şaşkınlıkla yüzüğe baktı.
“Takmayacak mısınız?”
Ela hafifçe gülümsedi.
“Hayır.”
Asistanı bir şey söyleyecek gibi oldu ama Ela devam etti.
“Benim adıma kimseye bir söz verilmedi. Ben de kimseye böyle bir söz vermedim. Lütfen bu konuda kendini arada kalmış hissetme. Sen benim asistanımsın; böyle şeyleri çözmek zorunda değilsin.”
Ardından yüzüğü kutusundan çıkardı.
Uğur’un gözleri onun ellerindeydi.
Ela yüzüğü avucunda bir kez çevirdi. Sonra masanın üzerine bıraktı. Yüzüğün taşlı kısmı aşağı bakacak şekilde ters çevirdi.
Bu küçücük hareket, söyleyeceği bütün sözlerden daha açıktı.
Uğur yanına geldi.
“Ne yapıyorsun?”
Ela başını kaldırdı.
“Gördüğünü.”
“Yüzüğü gönderdim. İnsanların içinde böyle davranmana gerek yok.”
Ela’nın yüzünde öfke yoktu. Yalnızca uzun zamandır içinde biriktirdiği yorgunluk vardı.
“İnsanların içinde nişanlın olduğumu söyleyen sensin, Uğur. Oysa biz nişanlı değiliz.”
Uğur’un çenesi gerildi.
“Bunu şimdi mi konuşacağız?”
“Hayır. Aslında çok daha önce konuşmalıydık.”
“Ela, etrafta bu kadar insan varken…”
“Etraftaki insanlar yüzünden mi rahatsız oldun? Yoksa yüzüğü takmamam yüzünden mi?”
Uğur cevap vermedi.
Ela sandalyesinden kalktı. Aralarında kısa bir mesafe vardı. Uğur’un gözlerinin içine baktı.
“Ben seni değiştirmeye çalışmadım. Herkesle iyi geçinmene de hiçbir zaman itiraz etmedim. Yalnızca bana da aynı sıcaklıkla yaklaşmanı istedim. Bir gün olsun benimle konuşurken yüzünün değişmesini, beni gördüğünde gülümsemeni istedim.”
“Abartıyorsun.”
“Belki de sen hiç fark etmedin.”
Ela bir an sustu. Sonra sesini biraz daha alçalttı.
“Evime saldırıldığında beni yerde gördün. Yardım etmeden çıktın. Sonra kameradan seni izledim. Başka insanlarla gülüyordun, konuşuyordun. Ben yerdeyken senin için hayat devam ediyordu.”
Uğur’un yüzündeki ifade sertleşti.
“Bunun nedenini bilmiyorsun.”
“Doğru. Bilmiyorum. Çünkü bana hiçbir zaman anlatmadın.”
“Her şeyi büyütüyorsun.”
Ela başını hafifçe iki yana salladı.
“Hayır. Ben artık küçültmüyorum.”
Masadaki yüzüğü işaret etti.
“Bunu takmayacağım. Benim üzerimde bir hak iddia etmek için yüzüğe ihtiyacın yok. Ama benim de istemediğim bir ilişkinin içinde kalmak için hiçbir nedenim yok.”
Uğur bir süre ona baktı.
Ela ise yüzüğü yeniden kutusuna koydu ve kapağını kapattı.
“Bundan sonra insanlara nişanlın olduğumu söyleme.”
Ardından masasına döndü.
Uğur kutuyu alıp almadığını bile fark etmedi. Birkaç saniye daha orada durduktan sonra uzaklaştı.
Ela onun arkasından bakmadı.
O gün bir yüzük reddedilmişti. Ama aslında reddedilen yalnızca bir yüzük değildi. Ela, kendisine ait olmayan bir hikâyenin içinde başkasının belirlediği rolü oynamayı bırakmıştı.
Akşam olduğunda kütüphanenin büyük salonu boşalmıştı. Yüksek rafların arasından geçerken parmaklarını kitap sırtlarında gezdirdi. Her kitabın içinde başka bir hayat, başka bir yolculuk vardı.
Pencerenin önünde durup dışarı baktı.
Bir süredir hayatının değişmesi gerektiğini hissediyordu. Yalnızca Uğur’dan uzaklaşmak değil, kendisi için yeni bir yol çizmek istiyordu.
Tam o sırada telefonuna bir e-posta bildirimi geldi.
Gönderen, uluslararası kültürel miras projeleriyle çalışan bir kurumdu.
Mesajı açtı.
Türkiye ile Japonya arasında kurulması planlanan özel bir kültür ve tarih merkezi için kendisine iş teklifi yapılıyordu. Proje, iki ülkenin kültürel mirasını bir araya getirecek büyük bir yerleşkeyi kapsıyordu. Geleneksel Japon mimarisiyle tasarlanmış bir konak, geniş bir Japon bahçesi, tarihi eserlerin korunduğu özel alanlar, araştırma arşivi ve büyük bir kütüphane…
Üstelik bu alanın güvenliği ve korunması için özel bir ekip oluşturulacaktı.
Ela’nın görevi ise kütüphane ve arşiv bölümünün düzenlenmesi, nadir eserlerin korunması ve araştırma çalışmalarının yürütülmesine katkıda bulunmaktı.
Teklifin ayrıntılarını okudukça gözleri büyüdü.
Japon bahçesi…
Geleneksel bir Japon konağı…
Tarihi kitaplar…
Kültürel miras…
Ela, Japon kültürüne ve mimarisine yıllardır ilgi duyuyordu. Kitaplarında farklı ülkelerin tarihini, geleneklerini ve insanlarını anlatmayı severdi. Şimdi ise bütün bunların tam ortasında çalışma fırsatı karşısındaydı.
E-postanın sonuna geldiğinde bir yıl sürecek hazırlık ve kuruluş sürecinden söz edildiğini gördü. Projenin tamamlanmasının ardından yerleşkenin sürekli çalışır durumda olması planlanıyordu.
Ela hiç beklemedi.
Cevap bölümünü açtı.
Teklifi kabul ettiğini, ayrıntıları görüşmeye hazır olduğunu yazdı.
Gönder tuşuna bastığında yüzünde uzun zamandır görülmeyen bir gülümseme belirdi.
Belki de hayat bazen bir kapıyı kapatırken başka bir kapının anahtarını insanın avucuna bırakıyordu.
Ela o akşam henüz bilmiyordu.
Bir gün o kapıdan geçecek, kendisini Türkiye’den çok uzaklarda hissettiren bir Japon bahçesinde yürüyecek ve hayatında ilk kez karşılaştığı bir adamın gözlerine bakacaktı.
Henüz Kaito Sato’nun adını bilmiyordu.
Henüz o adamın uzun boyunu, gözlüğünün ardından bakan koyu gözlerini ve ilk bakışta mesafeli görünen yüzünün ardındaki sıcaklığı tanımıyordu.
Ama bir şey başlamıştı.
Ve Ela, o başlangıcın kendisini nereye götüreceğinden habersizdi.
Bölüm etkileşimi
