°9.BÖLÜM"YÜZLEŞME"🌙💙

9. BÖLÜM – YÜZLEŞME

Yüzleşmeler gürültülü olmaz bazen.
Ne bağırış vardır ne suçlama.
Sadece kalbin artık susamaması…
Mavi, o gün evden çıkarken aynaya uzun süre baktı.
Kendine değil,
kaçtığı her şeye.
“Bugün,” dedi fısıltıyla,
“ya bitecek…
ya başlayacak.”
Gece onu gördüğünde durdu.
Adım atmadı.
Yaklaşmadı.
Çünkü bu kez,
ilk adımı Mavi’nin atması gerekiyordu.
Mavi yaklaştı.
Kalbi yerinden çıkacak gibiydi.
Ama durmadı.
“Ben kaçtım,” dedi direkt.
“Çünkü kalırsam,
çok şey hissedecektim.”
Gece başını salladı.
İnkâr etmedi.
Savunmadı.
“Ben de sustum,” dedi.
“Çünkü seni zorla tutmak istemedim.”
Bu cümle,
Mavi’nin içini acıttı.
Çünkü gerçekti.
“Beni bırakman,” dedi Mavi,
“bana kendimi daha yalnız hissettirdi.”
“Gitmemi istemediğini duymaya ihtiyacım vardı.”
Gece derin bir nefes aldı.
İlk kez sesi biraz titredi.
“Ben kal dedim sanmıştım,” dedi.
“Susarak.”
Mavi gözlerini kapattı.
İşte tam da buydu.
İkisi de hissetmişti,
ama söylememişti.
“Ben korkuyorum,” dedi Mavi.
“Sevilmekten.
Kaybetmekten.
Ve seni kaybetmekten.”
Gece bir adım attı.
Bu kez kaçmadı Mavi.
“Ben de korkuyorum,” dedi Gece.
“Kalırsan,
seni incitmekten.”
Aralarında bir adım kalmıştı.
Ama bu adım,
öncekilerden farklıydı.
“Ben kusurluyum,” dedi Mavi.
“Kaçıyorum.”
“Ben de,” dedi Gece.
“Susuyorum.”
İlk kez gülümsediler.
Kırık, ama gerçek bir gülümseme.
“Peki,” dedi Mavi,
“ya birlikte korkarsak?”
Gece gözlerinin içine baktı.
Uzun uzun.
“İşte,” dedi,
“ben bunu istiyorum.”
O an dokunmadılar.
Sarılmadılar.
Ama aralarındaki duvar çatladı.
Yüzleşme bitmedi belki.
Ama başladı.
Ve bazen,
en büyük yakınlık
her şeyi çözmek değil…
kaçmadan konuşabilmektir.🌙💙