°4.BÖLÜM"İLK DOKUNUŞ"(2.KISIM)🌙💙

4. BÖLÜM – İLK DOKUNUŞ (2. KISIM)

Mavi, elini çekmedi.
Bu, onun için küçük bir mucizeydi.
Normalde böyle anlarda geri adım atardı.
Kalbi hızlandığında,
birine fazla yaklaştığında,
kaçmayı seçerdi.
Ama şimdi…
Gece’nin eli hâlâ avucundaydı
ve bu kez korku ağır basmıyordu.
Yürümeye devam ettiler.
El ele değil…
Ama parmakları birbirini bırakmayacak kadar yakındı.
Sanki biri bırakırsa,
her şey yarım kalacaktı.
Gece, Mavi’nin elini biraz daha sıkmadı.
Bastırmadı.
Sahiplenmedi.
Sadece oradaydı.
Bu, Mavi’yi şaşırttı.
Çünkü ilk kez biri onu tutarken,
kaçmasına izin veriyordu.
“Biliyor musun,” dedi Gece,
“insan bazen dokunmadan daha çok hisseder.”
Mavi başını salladı.
Sesi çıkmadı.
Boğazında bir düğüm vardı.
Bir bankta durdular.
Şehrin sesi uzaktan geliyordu.
Yakınlarında sadece nefesler vardı.
Gece, Mavi’ye döndü.
Yüzü yakındı ama sınırı geçmiyordu.
Gözleri soruyordu.
Mavi bunu fark etti.
“Böyle iyi,” dedi kısık bir sesle.
“Şu an… böyle kalsın.”
Gece gülümsedi.
Anlayan bir gülümsemeydi bu.
Zorlamayan, beklemeyi bilen.
Elini yavaşça Mavi’nin elinden çekti.
Ama bu bir kopuş değildi.
Bir söz gibiydi: Buradayım.
Mavi içinden bir şeylerin çatladığını hissetti.
Ama bu kez acıtmıyordu.
Sanki yıllardır ördüğü duvarlar,
ilk kez nazikçe aralanıyordu.
Ayağa kalktıklarında
Gece omzunu Mavi’ye doğru yaklaştırdı.
Dokundu…
Ama sadece omuzları.
Bu dokunuş,
ilkinden bile daha ağırdı.
Çünkü artık biliyorlardı.
Bu temas tesadüf değildi.
Bir başlangıçtı.
Ayrılacakları yere geldiklerinde
Mavi durdu.
“Bugün…” dedi,
“benim için farklıydı.”
Gece başını eğdi.
“Benim için de,” dedi.
“Çünkü ilk kez biri, dokunduğumda kaçmadı.”
Mavi gözlerini indirdi.
Ama gülümsüyordu.
Arkasını dönüp yürümeye başladığında
Gece arkasından bakakaldı.
Ve ikisi de aynı şeyi düşündü:
Bu sadece ilk dokunuştu.
Ama bazı ilkler,
sonraki her şeye yön verir.