°4.BÖLÜM"İLK DOKUNUŞ"(4.KISIM)🌙💙

4. BÖLÜM – İLK DOKUNUŞ (4. KISIM)

Mavi, o geceden sonra dokunuşun anlamını değiştirdi.
Artık dokunmak, sadece tenle ilgili değildi.
Birine kalmak demekti.
Günler geçti.
Ne çok yaklaştılar ne de uzaklaştılar.
Aralarında görünmez bir çizgi vardı.
İkisi de o çizgiyi biliyordu.
Ve ikisi de saygı duyuyordu.
Gece bazen susuyordu.
Mavi bazen konuşmak istiyordu.
Ama bu uyumsuzluk değildi.
Bu, iki farklı ruhun birbirini öğrenmesiydi.
Bir akşam yine yan yana yürüdüler.
Gökyüzü koyuydu.
Mavi’nin içi biraz karışık.
“Ben bazen…” dedi Mavi,
“yaklaşınca korkuyorum.”
Gece durdu.
Onu dinledi.
Düzeltmeye çalışmadı.
“Ben de,” dedi sonra.
“Biri kalınca korkuyorum.”
Mavi başını kaldırdı.
İlk kez Gece’nin gözlerinde
kendine benzeyen bir şey gördü.
O an, Gece elini uzattı.
Bu kez tereddüt etmedi.
Ama sıkmadı da.
Mavi elini onun eline bıraktı.
Bu dokunuş, ilkinden farklıydı.
Daha sakindi.
Daha bilinçli.
İkisi de biliyordu:
Bu artık bir an değildi.
Bir seçimdi.
Gece, başını hafifçe Mavi’ye doğru eğdi.
Alnı, Mavi’nin alnına değdi.
Sessizce.
“Kaçmayacağım,” dedi Gece.
“Yeter ki sen de kal.”
Mavi’nin gözleri doldu.
Ama ağlamadı.
Çünkü bu kez güçlüydü.
“Kalıyorum,” dedi.
“Yavaş da olsa.”
Ve işte o an,
ilk dokunuş gerçekten tamamlandı.
Çünkü dokunmak,
sadece temas etmek değil;
birine ben buradayım demekti.
Bu bölüm burada bitti.
Ama Mavi ve Gece için
her şey şimdi başlıyordu.