°4.BÖLÜM"İLK DOKUNUŞ" (3.KISIM)🌙💙

4. BÖLÜM – İLK DOKUNUŞ (3. KISIM)

Mavi eve vardığında ışıkları açmadı.
Karanlık, düşüncelerine daha yakındı.
Paltosunu çıkarmadan durdu bir süre.
Avuçlarına baktı.
Gece’nin eli hâlâ oradaydı sanki.
İnsan bazen bir dokunuşu değil,
o dokunuşun kendinde bıraktığını düşünür.
Mavi’nin içi sessizdi ama karmakarışıktı.
“Bu kadar kolay mı?” diye fısıldadı kendi kendine.
Birinin bu kadar yakına gelmesi…
Ve onun kaçmaması.
Pencerenin önüne geçti.
Şehir ışıkları maviydi bu gece.
Ama gecenin rengi daha baskındı.
Aynı anda, başka bir yerde,
Gece de duruyordu.
Sokak lambasının altında.
Elleri cebindeydi yine.
Ama bu kez boş değildi içi.
Mavi’nin parmaklarının sıcaklığı,
onu beklemediği bir yerden vurmuştu.
Çünkü Gece, dokunmayı hep yarım bırakmıştı.
İnsanları değil…
İhtimalleri.
“Yavaş,” dedi kendi kendine.
“Bu kez yavaş ol.”
Ertesi gün karşılaştıklarında,
ikisi de bir an durdu.
Dün geceyi konuşmadılar.
Ama konuşmamaları, yok saymak değildi.
Gözler her şeyi hatırlıyordu.
Mavi’nin bakışları daha uzun kaldı.
Gece’nin sesi daha yumuşaktı.
Yan yana yürüdüler.
Bu kez elleri arasında mesafe vardı.
Ama bu mesafe, uzaklık değildi.
Bir anlaşmaydı.
Gece, Mavi’ye baktı.
“Bazen,” dedi,
“insan her şeyi bir anda yaşamak ister.”
Sonra durdu.
“Bazen de yaşatmak.”
Mavi başını kaldırdı.
“Ben ikincisini istiyorum,” dedi.
Sesi titredi ama kararlıydı.
Gece o an anladı.
Bu hikâye hızlı olmayacaktı.
Ama gerçek olacaktı.
Bir kapının önünde durdular.
Ayrılma vaktiydi.
Yine.
Gece elini uzattı.
Ama bu kez tutmadı.
Sadece Mavi’nin eline değdi.
Kısa.
Hafif.
Ama bilinçli.
“Görüşürüz,” dedi.
Mavi gülümsedi.
“Görüşürüz,” dedi.
Kapı kapandığında,
ikisinin de içinden aynı cümle geçti:
Bu daha başlangıçtı.
Ve bazı başlangıçlar,
insanı korkuttuğu kadar
umutlandırırdı da.
İlk dokunuş bitmişti belki.
Ama etkisi,
ikisini de çoktan sarmıştı.