°10.BÖLÜM"GERİ DÖNÜŞ"🌙💙

10.BÖLÜM – GERİ DÖNÜŞ

Geri dönüşler büyük olmaz bazen.
Ne kapılar çarpılır ne koşarak gelinir.
İnsan sadece…
geri döner.
Mavi, o günden sonra kaçmadı.
Hâlâ korkuyordu.
Ama artık korkusunu saklamıyordu.
Gece ile yürümeye başladılar yeniden.
Aynı sokaklarda,
aynı adımlarla.
Ama bu kez aralarında
sessiz bir karar vardı.
Her şey kaldığı yerden devam etmedi.
Daha yavaş oldu.
Daha dikkatli.
Mavi artık sustuğunda,
Gece bunun kaçış olduğunu biliyordu.
Gece sustuğunda,
Mavi bunun terk ediş olmadığını.
Bir gün Mavi durdu.
Gece’ye baktı.
“Ben geri döndüm,” dedi.
“Tam değilim.
Ama buradayım.”
Gece gülümsedi.
Bu gülümseme,
beklemiş birinin gülümsemesiydi.
“Ben de seni bıraktığım yerden almadım,” dedi.
“Olduğun yerden aldım.”
Bu cümle,
Mavi’nin kalbinde bir şeyleri yerine oturttu.
El ele tutuşmadılar hemen.
Ama yan yana durdular.
Bu, onlar için daha büyük bir adımdı.
Bir akşam, Gece elini uzattı.
Bu kez soru yoktu bakışlarında.
Ama acele de yoktu.
Mavi elini verdi.
Bu dokunuş,
ilk dokunuş gibi değildi.
Daha sakindi.
Daha sağlamdı.
Çünkü bu kez,
kaçıp dönmüş bir kalp vardı.
“Ben kalmayı öğreniyorum,” dedi Mavi.
Gece başını salladı.
“Ben de beklemeyi,” dedi.
O an ikisi de anladı:
Geri dönüş,
yeniden başlamak değildi.
Bu…
yarım kalan yerden
dürüstçe devam etmekti.
Ve bazen,
en güzel başlangıçlar
bir geri dönüşle olurdu.🌙💙