°3.BÖLÜM"MAVİ VE GECE"🌙💙

3. BÖLÜM – MAVİ VE GECE

Mavi, adını hiç bu kadar hissetmemişti.
Gökyüzüne her baktığında kendini görürdü ama o gün farklıydı.
Sanki içindeki mavilik, bir geceye çarpmıştı.
Onu yeniden gördüğünde akşam olmuştu.
Şehir, günün yorgunluğunu üstüne giymişti.
Işıklar yanıyor, gölgeler uzuyordu.
Ve o…
Gecenin tam ortasında duruyordu.
Adını sonradan öğrendi: Gece.
Ama Mavi için o, zaten hep geceydi.
Sessiz, derin ve biraz tehlikeli.
Gece’nin bakışları karanlık gibiydi;
Korkutmuyordu ama saklanacak yer de bırakmıyordu.
İnsanı olduğu gibi görüyordu.
“Senin adın ne?” dediğinde,
Mavi bir an duraksadı.
İsmini söylemek, kalbini açmak gibiydi.
“Mavi,” dedi sonunda.
Gece hafifçe gülümsedi.
Sanki bu isim, çoktan ona aitmiş gibi.
Yan yana yürüdüler.
Aralarında hâlâ mesafe vardı ama sessizlik rahatsız etmiyordu.
Çünkü bazı insanlar konuşmadan da anlaşır.
Mavi, Gece’nin omzuna bakmamaya çalıştı.
Yakınlık, onu korkutuyordu.
Sevilmek… daha da çok.
Gece ise farkındaydı.
Mavi’nin suskunluğunu, kaçışlarını,
Bir adım ileri atıp iki adım geri çekilişini…
“Bazı insanlar geceyi sever,” dedi Gece.
“Bazıları ise maviyi.
Ama en güzeli…
Mavinin geceye karışması.”
Mavi sustu.
Kalbi ilk kez bu kadar yüksek sesle atıyordu.
Çünkü biri, onun içini kelimelere dökmüştü.
O an anladı:
Bu bir tesadüf değildi.
Bu, iki yalnızlığın birbirini bulmasıydı.
Gece karanlıktı ama güvenliydi.
Mavi parlaktı ama kırılgandı.
Birlikte…
Belki de eksiklerini tamamlıyorlardı.
Ayrılırken Mavi dönüp baktı.
Gece hâlâ oradaydı.
Gitmiyordu.
Kaçmıyordu.
İlk defa biri kalmıştı.
Ve Mavi şunu düşündü:
Belki bu hikâye sadece bir aşk değil…
Belki bu, mavinin geceyi sevme cesaretiydi.