Bölüm 3: Raflar

Mert, cesaretini topladığı bir akşam, Eylül’ün bir sonraki gelişinde alacağını bildiği o şiir kitabının içine, kütüphanenin en köhne köşesinden bulduğu eski bir harita parçasını koydu. Haritanın üzerine hiçbir şey yazmadı. Sadece kütüphanenin planını andıran bir çizim yaptı ve bir rafın arkasını kırmızıyla işaretledi.

Burası, sanat tarihi kitaplarının olduğu, kimsenin uğramadığı, tozun ve sessizliğin hüküm sürdüğü 700’lü rafların arkasıydı.

Salı günü Eylül geldi. Notu bulduğunu, yüzündeki o hınzır ama bir o kadar da meraklı gülümsemeden anladı Mert. Eylül, haritadaki o kırmızı noktaya doğru yavaş adımlarla yürüdü. Mert, görevli bankosundan çıkıp çıkmamak arasında saniyelerce tereddüt etti.

Gözlüklerini düzeltti, üzerindeki siyah kazağın kollarını çekiştirdi ve hayatında ilk kez kütüphanenin o güvenli, korunaklı bankosundan dışarı çıktı.

Tozlu rafların arasına daldığında, Eylül oradaydı. Sırtı Mert’e dönüktü, parmağıyla kitap sırtlarındaki isimleri takip ediyordu.

"Burada ışık pek iyi değildir," dedi Mert. Sesi beklediğinden daha gür çıkmıştı.

Eylül yavaşça döndü. Gözlerindeki o ışık, kütüphanenin en karanlık köşesini bile aydınlatacak kadar canlıydı.

"Demek o notları yazan sensin," dedi fısıltıyla. "Ben de bu kütüphanenin bir hayaleti olduğunu sanmaya başlamıştım."

Mert, elini ensesine götürdü, hafifçe gülümsedi.

"Hayaletler not yazmaz, genellikle sadece toz bırakırlar."

Eylül bir adım yaklaştı.

"Bazı hayaletler, görünmekten korktukları için kağıtların arkasına saklanırlar. Ama taşın ruhu uyandı bir kere Mert, artık geri dönüşü yok."

Eylül işaret parmağıyla Mert'in isim kartına hafifçe dokundu.

Kütüphanenin o en arka rafı, zamanın dışına taşmış bir sığınak gibiydi. 700’lü raflar; sanatın, estetiğin ve mimarinin tozlu sessizliğine ev sahipliği yapıyordu.

Eylül, elindeki eski harita parçasını yavaşça katlayıp cebine koydu. Sırtını ahşap rafa yasladığında, kitapların arasından sızan zayıf ışık Mert’in gözlük camlarında parladı.

"Neden notlar?" diye sordu Eylül. Sesi bir fısıltıdan halliceydi ama kütüphanenin o sağır edici sessizliğinde devasa bir yankı uyandırdı. "Bana her seferinde kitap teslim ederken, süresini uzatırken, sadece 'iyi günler' demek yerine neden sayfaların arasına saklandın?"

Mert, ellerini siyah hırkasının ceplerine gömdü. Gözlerini Eylül’ün doğrudan bakışlarından kaçırıp hemen yanındaki "Rönesans Sanatı" cildine odakladı.

"Kütüphanede konuşmak yasaktır," dedi Mert, dudak kenarında belli belirsiz bir mahcubiyetle. "Kuralları koyan adamın kuralları çiğnemesi pek şık olmazdı."

Eylül kıkırdadı, başını hafifçe yana eğdi.

"Kurallar fısıldaşmayı yasaklamaz Mert, sadece gürültüyü yasaklar. Sen sessizliğin arkasına saklanmayı seviyorsun. Tıpkı şu raflardaki kitaplar gibi... Dışarıdan bakınca sadece bir sırt ve bir isim, ama kapağı açınca bambaşka bir dünya."

Mert derin bir nefes aldı. Burnuna Eylül’ün saçlarından yayılan o hafif narenciye kokusu doldu. Kütüphanenin tozlu kokusuyla birleşince, bu koku ona hiç bilmediği bir huzuru anımsattı.

"Benim dünyam pek renkli sayılmaz," Sesi bu kez daha kararlıydı. "000’dan 999’a kadar numaralandırılmış bir hayatım var. Her şeyin yeri belli, her şeyin sırası belli. Sen ise..."

Duraksadı. Göz ucuyla Eylül’ün sarı defterine baktı.

"Sen her geldiğinde o numaraları birbirine karıştırıyorsun. Mimarlık bölümünde olmana rağmen şiir raflarında dolaşıyorsun, felsefe okurken gülümseyebiliyorsun. Sen bu binanın içindeki tek 'düzensiz' şeysin."

Eylül, bir adım daha yaklaştı. Aralarındaki mesafe artık sadece birkaç kitap boyu kadardı.

"Belki de o düzen, seni korumak içindir Mert. Kimsenin seni fark etmemesi, kimsenin canını yakmaması için ördüğün bir kale duvarı gibi. Ama o not... 'Taşın ruhunu uyandırmak' demiştin. Benim ruhumu uyandırdın. Şimdi beni öylece karanlık rafların arasında bırakamazsın."

Mert gözlüğünü yukarı doğru itti. İlk kez kaçmadı bakışlarından. Eylül’ün gözlerinde sadece merak değil, bir tür şefkat vardı.

"Taşın ruhu uyandığında," dedi Mert yavaşça, "artık eski sessizliğine dönemez. Ben sadece... Senin gibi her gün güneşle yarışan birinin, benim gibi gölgede kalmayı seçen birini gerçekten 'fark edip etmeyeceğini' merak ettim. Notlar bir denemeydi. Bir yankı bulup bulmayacağını görmek istedim."

"Yankı buldu," dedi Eylül, elini uzatıp Mert’in koluna hafifçe dokunarak. "Hatta o yankı, şu an kütüphanenin tüm raflarında dolaşıyor. Duymuyor musun?"

Mert gülümsedi. Bu, Eylül’ün onda gördüğü ilk gerçek, saklanmayan gülümsemeydi.

"Sadece kitapların hışırtısını duyuyorum sanıyordum. Ama sanırım haklısın. Sessizlik, bazen en gürültülü cevaptır."