Bölümler 10Şu an: BÖLÜM 6
Son dersin bitmesini beklemek hayatımda hiç bu kadar uzun sürmemişti.
Zil çalar çalmaz çantamı kaptığım gibi sınıftan çıktım.
Bugünlük yeterdi.
Hatta fazlasıyla yeterdi.
Koridorda yürürken aklıma tekrar Tolga geldi.
Defterimi alması...
Kalemi kırdırması...
Üstüne bir de mürekkebi yüzüme sıçratması...
Ve en sinir bozucu kısmı, o peçeteyle yanağımı silmesiydi.
Elimi istemsizce yanağıma götürdüm.
— Gerizekalı...
Kendi kendime mırıldanıp elimle yüzümü ovuşturdum.
Okulun kapısından çıktığımda derin bir nefes aldım.
Nihayet.
Çantamı omzuma biraz daha sıkı geçirip eve doğru yürümeye başladım.
Hava hafif serindi. Sokak her zamanki gibi sakindi. Kulaklığımı takıp müziği açtım ve okulda yaşananları kafamdan atmaya çalıştım.
Başaramadım.
Çünkü birkaç dakika sonra Tolga'nın sabah söyledikleri aklıma geldi.
“Okulu araştırdım...”
“Daha önce bu okulda bir cinayet işlenmiş...”
Adımlarım yavaşladı.
Başımı hafifçe salladım.
— Saçmalama Seher.
Kendi kendime söylenip yürümeye devam ettim.
Kesinlikle yalan söylüyordu.
Beni korkutmaya çalışıyordu.
Başka ne olabilirdi ki?
Evin önüne geldiğimde kapıyı açıp içeri girdim.
Ayakkabılarımı çıkarıp çantamı salondaki koltuğun üzerine bıraktım.
— Geldim!
Sesime cevap gelmeyince doğrudan odama çıktım.
Çantamı yatağın kenarına bırakıp kendimi yatağın üzerine attım.
Bugün gerçekten yorulmuştum.
Bir süre tavana bakarak öylece kaldım.
Sonra aklıma defterim geldi.
Hemen doğrulup çantamı açtım.
Defteri çıkardım.
Sayfalarını çevirmeye başladım.
Çizimler...
Tolga'nın kırmızı kalemle yazdığı saçma sapan şeyler...
Küçük kalp...
Mürekkep lekeleri...
Hepsi yerli yerindeydi.
Bir sayfada durdum.
Tolga'nın çizdiği küçük adam figürüne baktım.
Dudaklarımı büzdüm.
— Çocuk musun sen?
Sayfayı kapatıp defteri masama bıraktım.
Tam ayağa kalkacakken telefonum çaldı.
Ekrana baktım.
Mesaj gelmişti.
Bir an tereddüt ettim.
Sonra telefonu elime aldım.
Mesaj Tolga'dandı.
Tolga:
Yarın unutma.
Kaşlarımı çattım.
Ne demek istediğini zaten biliyordum.
Cinayet.
Telefonu yatağın üzerine fırlattım.
— Unutacağım.
Ama birkaç saniye sonra telefonu tekrar elime aldım.
Mesaj hâlâ oradaydı.
Ve nedense içimde, yarının bugün kadar sıradan geçmeyeceğine dair garip bir his vardı.
Bölüm etkileşimi
