7. bölüm · Saklı Kalanlar
BÖLÜM 7
O sabah o kadar uyumak istiyordum ki, okula gitmek aklımın ucundan bile geçmiyordu, nihayet zar zor kendimi ikna edip yataktan kalktım, lavaboya gidip yüzüme buz gibi bi su çarpıp anca ayılabilmiştim.
Odaya doğru ilerleyip okul formalarını uzerime giydim, telefonu elime aldığımda sok olmustum, okulun baslamasına sadece 10 dakika vardı, hızlı adımlarla merdivenden indim.
Neredeyse koşar adımlarla okula girdiğimde nefes nefeseydim, tam sınıfa ilerlerken dağ gibi bir beden belirdi, kafamı kaldırıp bakışlarımı ona diktim.
Ben:ne var yine başımda dikildin
Tolga:kanıtlarımla geldim, yürü
Ben:ne alaka ya, kendi dünyanda kendin yaşa
Tolga:yürü dedim
Ben:üf sana inanmadım diye kendini kanıtlamak zorunda değilsin
Tolga:kanıtlamıyorum, bunu öğrenmen lazım, yürü
Sonra önümden yürümeye başlayıncs arkasından onu takip ettim
-2. Kata geldiğimizde ürpermeye başlamıştım, ayrıca burası soğuktu, aceleden üzerime hırka bile alamamıştım .
Ben:tolga...
Tolga:hmm
Ben:neden buradayız?
Tolga:öğrenmen gereken şeyleri göstericem
Ben:soğuk ama bura
Tolga:biliyorum
Ben:gidelim burdan
Tolga:hiçbir yere gitmiyoruz, beni takip et.
Ben:neden?!
Tolga:çünkü öğrenmen gereken şeyler var, daha kaç kere söyleyeceğim.
Ben:hiçbişey öğrenmek istemiyorum
Tolga:istemiyosan git.
Ben:gelmemi sen söyledin!
Tolga:gitmek istiyorsan git.
Ben:hiçbir yere gitmiyorum.
Tolga:o zaman peşimden gel
Peşinden gittim, döne dolaşa en sonunda bi odanın önünde durdu, kötü hissetmeye başlamıştım, burası havasızdı, soğuktu ve ıssızdı, o durduğunda yanına kadar gelip yanında durdum.
Tolga:burda.
Ben:ney?
Tolga:ceset.
Hiçbişey demeden kapıyı açtı, ciddi olduğunu ve sanırım şaka yapmadığını düşünmeye başlamıştım, buda burdan gitmem gerektiğini düşündürüyordu
Kapıya bikaç adım uzaktaydım, tolga bana dönüp
-girsene.
Diyince bakışlarımı ona cevirdim, sonra içeri girdim, içeride koliler, bir dolap, birazda raf vardı, ben girdikten sonra kapıyı kapattı.
İçimdeki ürperti büyürken ikimizde dolabın önünde duruyorduk, ya gerçekten içinde bir ceset varsa?