Saklı Kalanlar kitap kapağı

4. bölüm / 10

BÖLÜM 4

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: BÖLÜM 4

Hala kapının önünde ikimizde bekliyorduk, nefret ediyordum bu çocuktan, sonra bana döndü ve sakin bir sesle konuştu.

Tolga-okulu araştırdım...

Başımı ona çevirdim

Tolga-... Daha önce bu okulda bir cinayet işlenmiş...

Cümlesini devam ettiremeden sözünü kestim

Ben-şakanın vakti mi şimdi, zaten sinirliyim

Bana döndü

Tolga-bana inanmıyorsun yani?

Ben-inanmıyorum

Tolga-yarın sana inandıracak kanıtlarla gelicem.

Ben-ne diyosun sen be, cinayet falan, ilgimi çekmeye çalışıyorsan şunu söyleyeyim, başarısız oluyorsun.

Tolga birkaç saniye yüzüme baktı. Sanki söylediğim hiçbir şey onu şaşırtmamıştı.

Sonra hafifçe başını eğdi.

Tolga— Göreceksin.

Kaşlarımı çattım.

Ben— Neymiş bu kadar emin olduğun şey?

Tolga— Sana söyledim ya. Yarın kanıtlarla geleceğim.

Ben— Ya gerçekten saçmalıyorsan?

Omuz silkti.

Tolga— O zaman bana gülersin.

Ben— Zaten şu an gülüyorum.

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

Tolga— Daha erken.

Gözlerimi devirdim.

Ben— Senin şu kendine güvenin var ya...

Tolga— Ne olmuş?

Ben— Sinir bozucu.

Tolga— Biliyorum.

Tam ona cevap verecekken sınıfın kapısı açıldı. Meriç Hoca kapının önünde belirdi ve ikimize de kısa bir bakış attı.

Meriç hoca— Hâlâ burada mısınız siz?

Başımı öne eğdim.

Ben— Hocam...

Meriç hoca— İçeri girin.

Tolga benden önce kapıya yöneldi. Yanımdan geçerken alçak sesle konuştu.

Tolga— Yarın unutma.

Ben— Neyi?

Bana dönüp birkaç saniye baktı.

Tolga— Cinayeti.

Gözlerimi devirdim.

Ben— Unutmam merak etme. Saçmalığını dinlemeyi dört gözle bekliyorum.

Sırıttı ve sınıfa girdi.

Ben de arkasından girdim.

Ama nedense az önce söylediği tek kelime kafamın içinde dönüp duruyordu.

Cinayet.

Böyle bir şey gerçekten olmuş olabilir miydi?

Hayır.

Kesinlikle saçmalıyordu.

En azından ben öyle düşünüyordum.

Yerime oturup çantamı açtım. Defterimi çıkardığım sırada gözüm az önceki derste çizdiğimiz sayfaya takıldı.

Tolga'nın kırmızı kalemle çizdiği küçük adam figürü hâlâ oradaydı.

Yanındaki küçük kalp de.

Kaşlarımı çatıp sayfayı çevirdim.

Tam o sırada arkamdan Tolga'nın sesi geldi.

Tolga— Seher.

Dönmeden cevap verdim.

Ben— Ne var?

Tolga— Yarın hazırlıklı gel.

Ben— Neye?

Tolga— Şaşırmaya.

Başımı çevirip ona baktım.

Bu kez gülmüyordu.

Yüzündeki ifade tamamen ciddiydi.

İşte o an ilk defa gerçekten düşündüm.

Ya söyledikleri doğruysa?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

17okunma 5beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…