ALINTI-1

Cümlesini duyunca ister istemez gülesim gelmişti. Tamam ama gülmek denemezdi ufacıkta olsa kıkırtım duyulmuşu. “Valla ne yalan söyleyeyim senin yüzünü 4 ay içerisinde unuttum. Normal de daha kısa sürerdi lakin her karargah girdiğimde senin yüzünle karşılaşıyordum. Artık bu günden sonra bırak fotoğrafının olmasını ne bir asker ne de bir şehit olarak anılacaksın.”

Yalandı onun yüzünü unutmam en az 1 yılımı almıştı fakat bunu bilmesine gerek yoktu. Normalde şehitlerimizi andığımız şehitler köşesinde bir asker şehit olduğunda 3 ay dururdu lakin onun fotoğrafı neredeyse 2 yıl 5 ay 17 gündür duruyordu.

“Sence ben gerçekten asker olmak istediğimi mi sanıyorsun! Ben her gün azar azar dışarıya bilgi sızdırırken hiçbirinizin ruhu duymadı.” Dışarıdan geçen birinin duyacağı şekilde bağırmıştı. Ben hayattım da her zaman en kırıldığım anın çocukluk arkadaşım Barlas’ın gidişi sayarken, bu anı nasıl tanımlardım bilmiyorum. “Ben her gün nefret ettiğim insanların yanında olmaktan mutlu olduğumu mu zannettin? Sen gerçekten bir zavallısın.”

BÖLÜMÜ TAMAMLAYAMADIĞIM İÇİN LINTI PAYLAŞAYOM DEDİM. BÖLÜMDE AKLIMA YATMAYAN BAZI SAHNELER VAR, SÜREKLİ SAHNEYİ SİLİP TEKRAR TEKRAR YAZIYORUM. EN YAKIN SÜREDE BÖLÜMÜ PAYLAŞMAYA ÇALIŞACAĞIM. BÖLÜMDE GÖRÜŞMEK ÜZERE.