Bölümler 14Şu an: Bölüm 6
- 1 Bölüm 12.457 kelime
- 2 Bölüm 24.371 kelime
- 3 Bölüm 31.526 kelime
- 4 Bölüm 44.028 kelime
- 5 Bölüm 53.619 kelime
- 6 Bölüm 71.972 kelime
- 7 Bölüm 62.229 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Bölüm 83.051 kelime
- 9 Bölüm 91.075 kelime
- 10 Bölüm 101.501 kelime
- 11 Bölüm 11 * Kanın Çağrısı ve Olimpos’un Gölgesi981 kelime
- 12 Bölüm 12 Davetsiz olan5.306 kelime
- 13 Bölüm 133.985 kelime
- 14 Bölüm 142.566 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm 6
Zaman durmuş, akrep yelkovana küsmüş ama ondan da ayrı duramamış. Zaman benim için durmuştu o saniyeler içerisinde. Birbirimizle olan çekimimizi inkâr etmek körlük, kabul etmemek aptallıktı. Ben inatçı ve isyankârdım kendimce haklı sebeplerle. O ise her şeyi bilen kâhin olarak beni çözümleyememiş olmanın verdiği hırstan olduğunu düşündüğüm bir manyetik alana takılmıştı. Biz aynı ateşin etrafında dönen bir çekimin kullarıydık. Lakin bir şeyler değişmeye başlamıştı. Ateş oldu bana bir kez su.
Zaman bazı anlar öyle hızlı gidiyordu ki misal bir hançer gibi bizi öyle hızlı çizip geçiyordu ki ne olduğunu daha anlayamadan seneler birbirinin peşinden deli gibi kovalıyor sonra bir bakıyoruz o kesik gelecekte bol kanayan bir açık yara olmuştu.
Şimdi çınar ağacı ve kendisi arasında durduğum Theodoros’u durgun bir ifadeyle süzdüm. İkimizin zihninde de ölmeyecek bir anıya ev sahipliği yapmıştık bugün.
Ama benim duygulara ihtiyacım yoktu. Şansa ihtiyacım vardı.
“Bak bu iş gerçekten garip bir hal almaya başladı birbirimize olan çekim inkâr edilemez evet lakin benim hayatım ihtimaller üzerine oynanmayacak kadar dipte. Ve bu işin sonunu tahmin etmek zor değil.” Diyerek derin bir nefes aldım ve ellerimle takdir edersin ki dercesine onu gösterdim.
“Ben senin için alelade bir rahibeden nasıl daha fazlası olabildim?” diyerek onu manipüle etmeye çalıştım. Aslında buna gerek olmadan bir şeyleri anlamaya başlamayı amaçladım desen daha doğru.
“Olduğunu hiçbir zaman söylemedim?” diyerek soğuk bir bakış attı.
Gülümsedim kısıkça “Sözlerini tek kulaklarım duymuyor gözlerimde görüyor zihnim algılıyor sence sözler bir tek kelimeden mi ibaret?” Diyerek elimi çeneme götürüp düşünür gibi yaptım.
“Aklımla ne alıp veremediğin var ey be küstah kadın? Sözü sence normal mi?” Diyerek ağaca yaslandım.
“Bu kadar saçmalık yeter.” Diyerek hançeri bana usulca geri uzattı.
“Bir daha ölme denemesi yok.” Başımı iki yana salladım.
“Cesaretimi geri topladığım vakit tekrar deneyeceğim beni bu isteğimden vazgeçiremezsin.” Diyerek iç çektim yorgunca.
Kaşlarımı sinsice kaldırdım. “Benim ölümüm seni neden ilgilendiriyor?”
Gözlerini usulca sıktı. “Ölmek mi istiyorsun? Evet o zaman bunu yaparken pişman olmayacağından emin ol. Öleceksen öl.” Diyerek başıyla uzattığı hançeri işaret etti. “Ama sen geçmişin yoksa ve geleceğin o an dediğim gibi yok ise şu an nasıl hayattasın? Hayır, sen ihtimaller üzerine hayatta değilsin. Sen ihtimalleri doğurarak hayattasın.” Diyerek onu dalmış bakışlarla izleyen benim elimi açmış avucuma hançeri koyup yürümeye başlamıştı.
Arkasından kendime gelmem ile hızlı adımlar ile yanına vardım. Ama vardığım gibi hapşurmuştum. “Şifayı kapmışsın.” Diyerek alayla güldü.
Ve tekrar hapşurdum.
“Tapınaktakiler beni beklemeden tanrıça Athena’nın tapınağına gittiler ve-“ Ve tekrar hapşurmuştum. Kaşlarını çattı. “seni nasıl es geçebildiler?”
Kaşlarımı kaldırdım “Ha?”
Gülümsedi kısıkça “Cazgır bir cırcır böceği gibisin nasıl seni unuttular?” Anılar canlanmış kargalar, çığlıklar ve vizyonu hatırlayarak onlara dalmıştım.
“Demek ki beni bile arkaya atacak bir olay olmuş.” Diyerek fısıldadım kendi kendime.
Gemilere geldiğimizde kıyıda olan sadece bir gemi görmüştüm.
“Hastalıktan mahvolmak istemiyorsan gir şu gemiye.” Gemi dalgalar sayesinde içine girebilmiştim iskelesinden tutarak. Arkamdan Theodoros da girdiğinde bu sefer deli gibi üşümeye başladığımı yeni fark etmiştim.
Theodoros içeri girip bir kalın battaniye çıkarıp omuzlarıma koyduğunu hissettiğimde istemsizce gülümsemiştim gözlerimi kapatarak.
“Teşekkür ederim.” Diyerek ona dönmüştüm.
“Kimin gemisi bu?”
Koltuklardan birine oturduğunda bende yanına oturdum ve kalın geniş battaniyenin bir omuzuna da ona attım. Başını olumsuzca sallayarak tebessüm etti. “Bana gerek yok.” Ona alayla kaşlarımı kaldırarak bir bakış attım. “Nesin sen tanrı mı? Saçmalama ve kızdırma beni.” Diyerek onun omuzundan geçirip onun tarafından geçirdiğim kısmı benimkisiyle çapraz sıkıca sarmış sıcaklığın oluşmasına neden olmuştum. Ama böylece aramızda hiç mesafe kalmamıştı. Ben onun göğsüne geliyordum. Başını usulca eğmesiyle bana bir bakış attı durgun bir ifadeyle. “Yorgunsun istersen göğsüme yatabilirsin?” diyerek başını usulca yana eğdi.
Yutkundum ve bakışları kararsızlıkla kaçırdım ama bugün yaşadıklarımızı düşünerek pek düşünmeden kafamı göğsüne yasladım.
“Sen de kafanı bir yerime yasla..” diyerek fısıldadım. O da mırıldandığını duyduğumda bir elimi battaniyeden çıkarıp elimi bir cesaretle kafasından usulca yönlendirip kafamı onun omuzuna geçirmiş böylece onun kafasını da omuzuma yaslayabilmiştim. Sonra elimi tekrar battaniyenin içine sokmuştum.
“Muhtemelen başrahibe beni görse tüyleri soyulmuş tavuğa çevirir.” Dediğimde gülmüştü.
“Ama göremez o yüzden kafanda kendine işkence edecek şeyler düşünüp durma.” Demesiyle ılımlı bir ses tonuyla içimin ısındığını hissettim. Ve huzurla tebessüm ettim ve uykuya kendimi bıraktım.
…
Biraz sonra geminin titreşmesinden dolayı titreyerek uyandım. Usulca nerede olduğumu anlamaya çalışmıştım. Tabii ya gemideydim. En son kendimi öldürmeye çalışmıştım. Hançeri boğazıma saplayacaktım ama Theodoros hızla gelip engel olmuştu. Uyku mağdurluğum usulca geçmeye başladığında fark ettiğim şeyle saf şaşkınlık yüzüme yansıdı usulca başımı çevirmem Theodoros’un kafasını omuzuma yasladığını gördüm.
Başımı çevirmem ile verdiği sıcak nefesler yanağıma geliyor uyuşturuyordu.
“Eleana..” fısıltıyla kaşlarımı çattım ve onun ne söylemeye çalıştığını anlamıştım.
“Theodoros?” Diye fısıldadım.
Usulca hareketlendi ve oturur pozisyona geçti. Geminin kaptanı kimdi?
“Kaptanı tanıyorsundur umarım?” diyerek ona bir bakış attım.
“Merak etme o kadar kaçık biri değilim.” Peki dercesine yüz ifadesi yaptım ve onda fark ettiğim şeyle dudaklarım kıvrıldı. Dağınık saçları haylaz bir çocuğun saçları gibi dağılmıştı. Ama o dağınıklık ondan hiçbir şey götürmemişti.
“Saçların dağılmış.” Diyerek ona sormadan saçlarına götürdüm ellerimi ve her zamanki gibi anına düşmesine sağladım dalgalı tutamlarını.
Bakışları tüm dikkatimi saçlarına vermemden dolayı ısırdığım dudaklarımda olduğunu ona kayan dikkatimden fark ettim.
Ellerimi biraz hızlı olacak şekilde geri çektim ve bakışlarımı kaçırdım. “Özür dilerim.” Şaşırmış ve kızmıştı. Kaşlarını çatmıştı. “Hayır ben özür dilerim,” diyerek ellerini kaldırdı yanlış anlaşılmış olduğu bilincinde. “Aslında bundan zevk almıştım.” Diyerek kısıkça tebessüm etti.
“Sevdiysen devam edebilirim?.” Diyerek çekingen biçimde konuştuğumda gözlerine kaydı bakışlarım. Gözleri hevesin en koyu ve diri haliyle parlamışlardı adeta.
“Dizlerime yat.” Diyerek dizlerime usulca ikiz elimi dokundurdum.
Önce yaklaştı sonra kafasını nazikçe dizlerime yatırdı ve ayaklarını uzun boyundan dolayı yere doğrulttu. Ellerimi saçlarına götürüp oynamaya başladığımda yavru bir kedi misali huzurla gözlerini kapadı ve kısık memnuniyet dolu biçimde gülümsedi.
Göğsü usulca bir ritim ile şişip kalkmasına daldı bakışlarım. Sonra âdem elmasının hareketlenmesine.
Aklıma gelen şey ile dudaklarımı dişledim ve saçından üç ince tutamını aldım ve örmeye başladım.
“Saçımı mı örüyorsun sen?” Gözlerimi devirdim yakalanmanın verdiği rezalet hisle.
“Nereden anladın?"
"Saçımı çekiştirmenden." Kaşlarımı kaldırdım şaşkınlıkla.
“Canını mı yaktım?” güldü.
“Hayır, sadece çekiştirdin. Sen kendinden başkasının canını yakmak için fazla iyisin.” Aklıma Ilena’ya söylediğim sözler gelince sen öyle san bakışı attım görmese de.
“Kendimin canını yakmak istemedim hızla ölmek istedim sadece birisi süründürürken diğeri öldürür hem ölüm bir ceza değil bir kurtuluş olacağından benim için kendimi aslında sevdiğimi gösterir.” Bakışlarım bir yere dalmış sözlerimden durgunlaşmıştı. “Asıl sorun sende sen bencilsin. İyilik yaptığını zannederek tanrı misali kurallarını yaşamayı zorunlu kılıyorsun ne yaşadıklarından habersiz sonra kullarından onları yarattıkları içinde minnet bekliyor musun? Tıpkı bir çoban olup kendi paranla alıp büyüttüğün keçilere sana minnet etmesini ve karşılık vermesini beklemen gibi.” Diyerek bir elimi usulca yanağına götürdüm. Yeni uzayan sivri sakalları elime batmasıyla huylanmıştım. Ama belli etmedim. Elimle yanağını bastırıp yüzünü bana döndürdüm tam anlamıyla.
“Sana alıştığım için kal demiyorum ya da kendimin aciz ve insancıl duygularımı besle diye de o an o hançeri elinden almadım.” Diyerek yorgun bir nefes verdi ve bakışlarını ondan beklemediğim biçimde kaçırmıştı.
Usulca kafasını dizlerimden kaldırdı ve oturur pozisyona geçti. “Senin için bir kehanet aldım.” Diyerek konuştuğunda gözlerim fal taşı gibi açılmış kalbim heyecanla hızlanmıştı. “İyi mi? Kötü mü? Ne zaman aldın?” Diyerek sorularımı hızla sıraladım.
“Sana gelmeden evvel evimde aldım.”
“Söyle kehaneti bir an evvel.” Diyerek kulaklarımı dört açtım.
“Ey güneşi dengi okyanusun karanlık dibi duy bu kehaneti ama unutmaman çok önemli. Ölüm evet uğrar zihnine en kara yüzüyle besbelli aslında. Diren dik dur gelir elbet iyi anlar sana. Korktuğun şeylerin bir vesveseden fazlası değil. Korkun gerçeğin bir parçası değil aman unutma!”
Diyerek tek düzey bir sesle sözlerini biçtiğinde içime bir umut yeşermiş yüzüme bile deniz dalgası misali vurmuştu. Gülümsememi fark eden Theodoros merakla kaşlarını kaldırdı. “Kehanet hoşuna gitti belli ki?”
Gülümsemem genişledi. “Tabii ki gider! Sonunda hayatım biraz neşelenecek.” Diyerek cevapladım.
Aklıma rahibeler geldiğinde endişelenerek Theodoros’a bir bakış attım. O endişemi anlayıp merakla kaşlarını kaldırdı. “Ne oldu?”
“Şu an tanrıça Athena’nın tapınağında olmalıydım,” Diyerek daha da endişelenerek ellerimi başıma götürüp masaj yaptım dirseklerimi dizlerime yaslayarak.
“Ama ben şu an seninle bir teknedeyim.”
“Kendine fazla yükleniyorsun, yine.” Diyerek elini omuzuma destek olmak istercesine götürdü.
“Sen saatler önce intihar edecektin şimdi bu havada onların hatası seni tek bırakmaları. Zaten,” sözü aniden duraksadığında başımı usulca kaldırıp ona baktım. “Zaten?” diyerek son kelimesini tekrarladım. “Zaten ne?” diyerek merakla ona baktım ama bakışları bir yere dalmış ve düşünceli bir şekilde anı gerilmekten kırışmıştı.
“Tamam söyleme.” Diyerek zorlamayı kestim.
Aklıma Airla’yla yaptığım şey geldiğinde Theodoros’a yapsam onun burcunu öğrenip öğrenmeyeceğimi merak ettim. Belki onunla olan bu karşılaşmalarımın bir anlamı vardı? Bedenlerimiz bilmeyebilir ama ruhlarımız yazgımızı tanır. Ama en son yaptığımız zaman kötü alametler olmuş kargalar tapınağımızın çevresinde ölmüştü. Şimdi ise herhâlde en kötü ihtimalde dalgalar şiddetlenir ve bizi boğmayı amaçlardı.
“Theodoros.” Diyerek yarı doğru yarı yanlış söyleyeceğim sözleri zihnimde oluşturmaya çalıştım.
“Efendim?”
“Bende falcıyım galiba.” Bakışları beni incelemekten fazlası içimi okumaya çalışır gibiydi.
“Nasıl anladın?” diye sordu.
“İnsanların burçlarını tahmin edebiliyorum onların ruhuyla,” Diyerek bu detayı söyleyip söylememek arasında kalmış ama içimdeki sese güvenip söylemiştim.
“Birebir konuşuyorum ruh yeraltı alemine gitmeden evvel onunla konuşabilirim.” Diyerek iç çektiğimde gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Söyleyecek kelimeleri bir araya getiremiyormuş gibi beni sadece süzmekle yetindi. “Bu falcılık değil Eleana.”
İçime doğan hisle korkmamak için direnmeye çalıştım. Sertçe yutkundum. “O zaman rahibelik mi?”
“Sen evlilik bağ tanrıçasının rahibesisin Tanrı Hades’in ya da Tanrıça Persephone’nin değil ya da ruhların âleme geçişi için Tanrıça Hekate’nin de değilsin. Ki işler böyle yürümüyor. Sen neler yaşadığını bunu nasıl fark ettiğini anlatır mısın?” bakışlarımı onunla kesiştiremeyecek kadar gerilmiş korkmuştum.
Yine hiçbir denklemle uyuşmuyordum. Mantığa oturtamadığım iş cümbüşü beni yürüdüğüm yolun sonunu değiştirmeye çalışıyordu. Ben koşmaya çalışsam beni deli gibi hissettiriyor sanki tüm her şey normal ben farklıymışım gibi benimle oynuyordu.
“Ben tapınakta bir transa girdim. Arkadaşıma burcunu hiç sormadığım halde burcunu gördüm. Sonra tapınağın etrafını kargalar saldı ama sonra hepsi ölerek uçtukları gökyüzünden cesetleri düştü. Sonra cama yaklaştım ve ölü kargaların ruhlarının yeraltına indiklerini gördüm ama biri,” derin bir iç çektim rahatlamak için sonra beni pür dikkat dinleyen Theodoros’a bir bakış attım.
“Bir karga cama yaklaştı benimle konuştu.” Diyerek o sözlerini hatırlamaya çalıştım.
“Ne dedi?” diyerek beni konuşmam için ısrar etti Theodoros.
“Hisset beni, gör gelecek kaosun kendisini. Farz et tehlike tam dibinde ama görmelisin dört bir yönü her şekilde. Balık sezer kuzgun farz eder.” Diyerek aklımda mıh gibi kalan sözleri dile getirdim.
“Ben balık burcuymuşum.” Diyerek fısıldadım dikkatimi açık saçlarımdan bir tutamıyla oynayan parmaklarıma götürdüm.
“Burcum balıkmış benim demek ki.” Diyerek ona döndüm kaşlarımı durgun biçimde kaldırarak.
“Seninle bir şey deneyebilir miyim?” gözlerini düşünceli biçimde kıstı ve başını onaylar biçimde salladı.
Ellerini tutmak için ellerimi götürdüm ve gözlerimi kapadım. Elleri sıcak ve yumuşaktı. Bir erkeğin eli olamayacak kadar hem de. Gözlerimin gördüğü karanlığı hissetmeye çalıştım. Ve ruhuma odaklandım. Gözlerimi sertçe sıkmaya devam ettim. Beyaz bir sis misali beyaz bir ışık kendini göstermeye başlamış siyah olan her yer parlak beyaza bürünmüştü.
Ellerim buz kesmişti. Tüm damarlarım önce buz gibi soğuk sonra alev gibi yanmaya başlamışlardı. Theodoros’un ellerindeki enerji akışını hissedebiliyordum. Derin bir nefes aldım ve gözlerimi açtım. Theodoros’u görmem ile normalde fal taşı gibi açılması gereken bedenim soğuk bakışlarını atmaya karar vermişti benim aksime. Theodoros parlayan sarı saçlarıyla ambar rengi parlayan irisleri ile. Ve güneş misali onu saran aurasıyla zihnimde bir söz fısıldandı.
Aslan.
Saçlarım denizin gece vakti yumuşak akışkan dalgaları gibi dans etmeye başlamış gece mavisine bürünmüştü. Kulaklarımda yankılanan o huzur verici okyanusun sesiyle gülümsemiş gözlerimi kısmıştım. Ellerimde dövmelerimin oluştuğunu hissediyordum.
“Açık ettin bana kendini. Tahtından kalkıp etrafı bakınmak sonunda aklına geldi mi?” Diyerek ahenkli biçimde konuştuğumda aslana has gülümsemesiyle ile beni özgüvenli biçimde baştan aşağı süzdü.
“Bekletme zamanı öylece kalmaz yazgı. Söyleyeyim kehanetini isteğin buydu en başından beri.” Demesiyle başımı usulca salladım.
“Ruh yabancı öbür dünyanın kapısı aralandı. Kıyamet yaklaşıyor ölüm çağırıyor. Irmağı bul. Suyu duy. Senin için ölüm bir son değil bir diriliş.”
“Güneşin oğlu, apollo torunu bağlandı evet yazgınız buldunuz sonunda dengeni. Kurmadınız bağınızı daha ama kurmanız gerekir aslında.”
Diyerek önce ben kendi kehanetimi söyledim sonra o kendininkini söyledi. Bir zaman ellerimiz o kadar ısındı ki acıyla bağırarak ikimizde elimizi çekmiştik.
“Kurmadınız bağınızı daha ama kurmanız gerekir aslında.”
Cümle kulaklarımda yankılandığında fark ettiğim şeyler ile zihnimde her şey üst üste bindi.
Evlilik ve bağ tanrıçasının rahibesiydim ben. Onunla evlenmeliydim.
“Güneşin oğlu Apollo torunu?” fark ettiğim tablonun küçük detaylarının tamamlanmasıyla büyük resmi sonunda anlayabilirdim.
“Sen tanrı torunusun değil mi? Bu yüzden kâinatın en iyi kâhinisin.” Etrafa bir bakış atarak işaret parmağıyla sus işareti yaptı.
“Sense hala bir gizem sen ruhlarla birebir konuşuyorsun bu imkânsız.” Diyerek bana tekrar çözülmeyi arzulatan sırrımışım gibi baktı.
Alayla gülümsedim “İmkânsız kelimesi kelime haznemden ayrılalı çok oldu.”
Tekne bir zaman sonra durduğunu fark ederek tutunarak kalktım. Theodoros da benim gibi kalktığında kenara geçtim önden gitsin diye.
Theodoros önden yürümeye başlamış bende arkasından takip etmiştim. Güverteye çıktığımızda yağmur yağmayı kesmesiyle artık rahatlamış biçimde nefes aldım. Bir daha kıyıya vurmuş bir Nymhe gibi sırılsıklam olmak tercih edeceğim bir şey değildi.
Kaptan diyeceğim diğer iki gence nazaran daha yaşlı adam yüzünde babacan bir gülümseme ile ellerini iki yana açarak bize doğru geliyordu. “Uyanmışsınız sonunda uykucular!” Diyerek bana ve Theodoros’a bir bakış attı.
Öne çıkma ihtiyacı hissederek Theodoros’un yanına geldim. “Teşekkür ederiz.” Diyerek kaptana başımla selamladım.
“Benim için zevkti.” Diyerek kurnazca gülümseyerek omuz silkti. Kesinlikle Theodoros’tan bunun karşılığını alacaktı.
Tekneden indiğimde fark ettiğim şeyle ilk geldiğim adaya şaşkınlıkla baktım.
“Burası,”
Bana gülümseyerek bir bakış attı. “Tanıştığımız yer.” Dediğinde güldüm.
“Onu demeyecektim aslında ama o da doğru.” Diyerek arka bana bıkkın bakışlar attığında önden yürüyerek onu gerimde bırakmıştım.
“Burası Tanrı Apollo’nun adasıymış onun rahibi ile tanışmıştım. Hatta karısı Andromeda ile beni misafir etmişlerdi evlerine.” Diyerek geçmişe ufak bir yolculuk yapmıştım. Ama Theodoros’un yürümediği fark ederek ona baktım. Bana kaşlarını çatmış bir ifadeyle başını usulca kaldırdı ve korkutan şeyi söyledi bana. “Tanrı Apollo’nun öyle bir rahibi yok.”
Bölüm etkileşimi
