Bölümler 14Şu an: Bölüm 4
- 1 Bölüm 12.457 kelime
- 2 Bölüm 24.371 kelime
- 3 Bölüm 31.526 kelime
- 4 Bölüm 44.028 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Bölüm 53.619 kelime
- 6 Bölüm 71.972 kelime
- 7 Bölüm 62.229 kelime
- 8 Bölüm 83.051 kelime
- 9 Bölüm 91.075 kelime
- 10 Bölüm 101.501 kelime
- 11 Bölüm 11 * Kanın Çağrısı ve Olimpos’un Gölgesi981 kelime
- 12 Bölüm 12 Davetsiz olan5.306 kelime
- 13 Bölüm 133.985 kelime
- 14 Bölüm 142.566 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Uykudan uyandığım gibi nefes nefese korkuyla karaciğerimin olduğu yeri kontrol ettim. Bir ateş yanığı gibi iz vardı. Kaşlarımı şaşkınlıkla kaldırıp elimi korkuyla yanık izine götürdüm ama bir nebze dahil acı yoktu.
Şimşekler?
Karga?
Kan?
Ters ağaç?
Bu bir kabus olamayacak kadar tuhaftı. Bu başka bir şeydi. Bu bir uyarı diyordu sezgilerim haksız olduklarını da düşünmüyordum açıkçası zira bu rüya tüm duyularımı harekete geçirmişti.
Yataktan usulca kalkıp banyoya gittim. Banyoya geçmiş kovadan avuçlarımın arasına su doldurup yüzüme su vurmuştum birkaç kez. Kendimi daha iyi ve düşünebilecek kadar uyanık hissettiğimde rüyamı birkaç kez daha gözden geçirdim. Şimşekler tanrı zeus demektir? Kartalda öyle? Tanrı Zeus’un kardeşi ve karısının adına yapılmış bir tapınakta rahibeyim? Ama ben o kartalı beslemiyorum ki! Kartal benim karaciğerimi deşmeye çalışıyor bende onu yakaladığım gibi gagasını parçalayıp öldürüyorum. Ve ters olan ağacın dibine atıyordum rüyamda.
“Tanrılar korusun beni..”
Kim kimi koruyacak ki? Şimşekler öyle her rüyada olmaz ki bilinçaltı bile bunu kabul edemezdi. Zira tıpkı tanrıça Athena’nın Kral Odysseus’u kutsadığında ona başka insan bedenleriyle ona bilgi vermesi gibi her ilahinin onu sembolize eden şey bir rüyada belirmesi hayra alamet değildi ya da öyle de olabilirdi?
Gök gözlü tanrıça’nın koruması altında olduğu hakkında söylentiler tapınağa kadar ulaşmıştı. rahibelerden duyduğuma göre Kral Odysseus bu tür yalan haberler hakkında dedikodular ortaya sunanları bulmuş ve onların dilini keserek cezalandırdığını söylemişlerdi. Bu bilgiyi kim ortaya atttığını sorduğumda rahibelerden Aretha bilmediğini belirtircesine dudaklarını büzüp omuz silkmiş ve “Muhtemelen mürrettebatı.” Deyip fikrini sunmuştu.
Çoktan dedikodu malzemesi yaptıkları ve bunu da Kral Odyyseus’un müfredatı sayesinde bu kulaktan dolma bilgiler herkesin kulağına akın edildiği için bu uslandırıcı cezalar işe yaramaz oluvermişti.
Bunu kimseye söylememem gerekiyordu. Yoksa en ufak bir kıyamet alametinde kellem giderdi. Derin düşüncelerden hızla kurtulup kendime gelmeye çalıştım. Korkudan hızla atan kalbim yüzünden kendime gelmek için öfkeyle ovaladım yüzümü sertçe. “Dinle sevgili korkak ben. Cesur olmak tercihin değil zorunluluğun akıllı olmak seçeneğin değil mecburiyetin. Yalan söylemek gereklilikten ve yaşamını pamuk ipliğine değil emin adımlar ile attığın tercihlerine bağlamak zorundasın eğer yaşamak istiyorsan. Gereklilikler şart dinlemez sana kendini zorunlu bıraktılar. Ya yaşarsın ya da ölüme mahkûm kalırsın lakin yaşama şansı bir kez verilir bir insana. Ve bu hiç edebileceğim herhangi bir şeyden daha fazla değerli.” Diyerek kendime bir şeyi anlatmak istercesine vurguluya vurguluya bastıra bastıra öfkeyle kelime kelime zihnimin ve hızla atan kalbimin kulaklarını iki yerden acıtarak sertçe çekerek kulağına fısıldadım tüm kelimeleri. Öfke gerekliydi bazen. Durumun ciddiyeti kaideye alınmayacak türde bir husumet değildi. Zira işin içine tanrıların girdiği en ufak şey bir ölümlünün hayatında bir kıyamet bir yaşam bir ölüme tekabül ediyordu.
Kalktığım yatağa geri gittim ve yatmaya çalıştım. Ama tam anlamıyla uyumamak için büyük bir çaba gösterdim. Bir rüyayı daha kaldıramazdım aslında pek de iyi kaldırırdım ama rüya görmek beni korkutuyordu. Bir tane daha rüya görmek bana ecel korkusu bahşediyordu.
Kimselerin hala kalkmadığı fark ederek kaçan uykuma ithafen sinirle homurdanarak odadan kimsecikleri uyandırmadan çıkmış tapınağın o ağır atmosferi nedeniyle dışarı çıkmaya karar vererek büyük kapının yanındaki vitrinde asılı beyaz pelerinlerden birine tam uzanırken zihnimde bir ses önce fısıldamaya sonra kulaklarıma nüfuz etmeye başladı.
“Ey yüce Tanrıçamın güzel ve asil rahibeleri.” sesi duymamla kaşlarımı çatmış ve elimi pelerinden çekmiştim.
Ses tapınakta, zihnimde yankılanıyor ve çok net biçimde kulaklarımda çınlıyordu.
Dış kapının ardından mı geliyor diye merak edip camdan bakındım ama dışarıda da kimsecikler yoktu.
“Bu saate ne yapıyorsun burada?” duyduğum sesle başımı çevirdim. Başrahibe omuzlarında şalı rahat beyaz elbisesiyle meraklı bakışlarıyla bana bakıyordu.
“Uyku tutmadı..” diyerek kestirip attım.
“Ve bir dua sesini duydum?.” dememle baş rahibe zamanın onda bıraktığı emarelerin göstergesi olan kırışıklı yüzünde bir tebessüm oluştu.
“Rahibe olmaya niyet edip gelen burada vazifesini yapanlar tapınağın bir parçası olurlar.” Dediğinde kaşlarımı kaldırdım şaşkınlıkla.
“Ama siz bunu biz daha önceden söylemediniz?” dememle tebessümü usulca gitti ve kinaye dolu çehresiyle bir bakış attı bana.
“Her şeyi anlatsam rahibe olmanın yolculuğu kalmaz çünkü bir anlamı olmaz. Anlatmak her şeyi anlamakla eş değer değildi.” Demiş ve başıyla kapıyı işaret etmişti.
“Hadi gel tutmayan uykun adına güzel bir sabah yürüyüşü yapalım.” demesiyle gülümsemekten kendimi alamamıştım. Bu kadını sevmeye başlıyordum galiba. Şükür ki oda beni sevmeye başlıyordu.
Vitrinden iki pelerin aldığımda baş rahibe yani Bayan Maria başını iki yana salladı. “Gerek yok teşekkür ederim.” demesiyle birini vitrine geri koyarak dışarı çıktık uçan kuşların sesleri eşliğinde etrafa hayran dolu gözler ile bakınıyordum.
Pelerinimin ipini boynuma bağlayıp ormanın parlak yeşili gökyüzünün açık mavisi ile güneşin en tepeye yerleşmiş duruşuyla muazzam bir portre şeklinde duran etrafa bir çocuk gibi bakınıyordum.
“Bayan Maria.” bir genç adamın sesiyle sese dönmem ile gözlerim tanıdık bir yüz ile şaşkınlığımın yüzüme yansımasına engel olamamıştım.
Theodoros.
Güneşin ışığı saçlarına vuruşu ile saçları harlanan bir güneşin parçası gibi duruyor çilli yakışıklı yüzü sertçe yutkunmama sebep oluyor. O kendinden emin keskin bakışları ile etkilenmemek için ona dikkat etmemeye çalışıyordum ama bir tanrı misal ilahi olanların kutsamalarıyla büyülü bakışları bakan kişiyi Tanrı Helios’un gücüyle karşlaştırıyor gibi hissettiriyordu.
Gözlerimi üzerinden de alamıyordum. Üzerinde kaliteli kumaştan altın işlemeli beyaz himationu biçimli omuzundan zarifçe dökülüyordu. Belindeki altın kemer duruşuna asillik katarken ayaklarındaki krem rengi sandaletler ile bir bütündü adeta. Himationuna takılmış sarı broş ile bir tanrı gibi zenginlikle kutsanmış gibiydi.
“Yine bir rahibenle sabahın ilk ışıklarında yürüyüşe çıkmana denk gelmem güzel şans.” Diyerek yüzündeki gülümseme ile yaklaşmış ve o nazik tavrı ile Bayan Marry’nin elini tutarak öpmesi ile Bayan Marry başını usulca yana eğmişti.
“O iç ısıtan ruhunla şereflendirmenin sebebi nedir Theodoros?” Bayan Marry bilmiş bir ifadeyle kaşlarını kaldırarak sanki geç bunları bilirim ben senin aslını dercesine tavrı ile gülümsedi.
“İyi niyetimi suiistimal ettin az önce.” Diyerek ellerini arkasında birleştirmiş ve muzır biçimde gülümsemişti.
“Şarlatan.” Diyerek başımı eğerek tebessümümü gizledim. Tebessüm ettirmiştir bu hareketleri kalp ısıtan bir hırsız gibi kapıyı çalmadan o yaramaz rolleri ile kendini bir şekilde izlettiren seyir keyfi veren tek başına bir tiyatroydu adeta.
Onunla ilk karşılaşmamda sadece alaycılığı üstündeydi şimdi bir de oyun bazlığı eklenmişti. Ki tanışma anımız pek iç açıcı değildi bu yüzden beni görmezden gelse şaşırmazdım bende onu görecektim zira.
Bayan Marry bana başını usulca çevirdi. “Sen içeri geç Eleana.” Demesiyle başımı onaylar biçimde sallayıp Theodoros’un yanından öylece geçtim hızlı adımlar ile.
Hislerim bakışlarının benim üzerimde mekik dokuduğunu söylüyordu Sırtımda hissettiğim ok nedenli misal yaralar onun zıpkın gibi bakışlarından dolaylı diye düşündüm. İçim bu hisle kıpırdandığında kaşlarımı çattım. Ona bakınca hissettiğim his her kadında olabilecek hormonal bir tepkiydi belki? Belki de ruhum sendelerken ona çarpıyordu?
Belki de hislerim bile bende ölmek istiyordur ben onlardan önce ölmeden evvel?
Tapınağa doğru yürürken ben gidene kadar arkamdan baktığını hissetmiştim o gevşek yay gibi kıvrak bakışlarının hedefi sırtım olduğunu düşünmeye bırakmış ve içimden bir yaşı almış başını gitmiş bir kocakarı gibi “Benim neyime yararsın ey aşk? Anca zararsın anca öldürmeye meraklısın.” Gibi iç karatıcı cümleleri içten içe söyleyerek tapınağıma gitmiş ona sığınmıştım.
Ey aşk ne benden gelir sana bir ruh
Ne de senden gelir bana bir uyum.
Bizler uyumsuz senle.
Sen dilersin belki beni aşk tanrısının sunağında ama olurum ben mezar başında.
“Eleana.” Tapınağın içerisine girmeme bir adım kala Theodoros’un seslenişiyle durmuştum.
Ona dönüp olabildiğince sakin kalmaya çalışarak “Theodoros?.” Dedim tıpkı onun gibi sakin ılımlı bir sesle.
“Biraz konuşabilir miyiz?.” Diyerek tepkimi incelemeye başladı sorduğu sorudan güvensizlik duyduğunu hissediyordum.
“Ne hakkında?” Diyerek kollarımı birbirine dolayıp rahat bir tavır takılmaya çalıştım.
“Tabi ama ne konuda?”
Theodoros gergin kaşlarını esnetmiş “Tanrıça Hera’nın yeni rahibesi olmuşsun istersen tapınağın huzuru, saadeti ve bereketine bakarken sana da fal bakabilirim benden iyi falcı bulamazsın?” Kaşlarımı kaldırdım usulca. Barış antlaşması mı imzalamak istiyordu? Benim için hoştu.
“Karşılığında?” Diyerek kollarımı birbirine doladım kaşlarımı kaldırarak.
Omuz silkti usulca. “Dua edebilirsin sağlığım için olabilir bereket için olabilir?” Başımı usulca onaylar biçimde salladım.
“Ne zaman bakacaksın?” Diye sorduğumda usulca gülümsedi ve başıyla ileriyi işaret etti. “İstersen hemen şimdi?” Gözlerimi kırpıştırdım ve hızla başımı tamam dercesine salladım. Ama tapınağa erkek girmesi hoş karşılanmazdı diye biliyordum ben? Yoksa…
Gözlerim fal taşı gibi açılmış ona dönmemek için kendimi zorlamıştım. Rahibeler işlerini hallederken arkadaşım Airla’nın elinde parşömenler ile geldiğini görmüş bir bakış atmıştım. O da bana Theodoros’a kaçamak bir bakış atmış ve kısıkça gülümsemişti.
Kaşlarımı çatmıştım. Theodoros’a kaçamak bakış atması kafamdaki ihtimalleri dile getirmişti.
Theodoros erkeklerden mi hoşlanıyordu? Ama Airla ona aşinaymış gibi bana kaçamak bakış atmıştı.
O zaman nasıl erkeklerden hoşlansındı?
Böyle bir şeyin ihtimali olabilir miydi? Zihnim o yolda gözlerimi açmış yürüdüğüm zamandan öncesi yok etmişti. Belki de gizlemişti? Bilemiyordum ama bu yüzden zamanın gelişimini aşk kavramının gereksiz koyulan sınırlarını artık insanların aşıp aşmadığını merak ediyordum.
Sınırlar güvenlik için kendini kısıtlaman için değil.
Tapınağın dua odasının ortasına gelmiş ona dönmüştüm.
“Nerede bakacaksınız? Ve ne falı?” demiştim.
“Sessiz bir yer olsa harika olur. Bir de yanan mum.” Başımı usulca salladım ve elimle heykelin arkasında kalan sadece özel ayinler için kullanılan odayı gösterdim.
Odanın kapısını tıklatmış içerinin müsait olup olmadığını anlamış kapıyı usulca açmıştım.
İçeri girmiş kapıyı tutarak köşeye geçmiştim. Theodoros elimdeki mumu almak için elini uzattığında eli elime temas ettiğinde elim keskin bir sıcak kesmişti. Sertçe yutkundum. Ve uzun boyundan dolayı başımı usulca kaldırıp ona bir bakış atmıştım durgun bir ifadeyle.
Elimi gevşetmiş mumu almasını sağlamıştım. Kapıyı hızla kapatmış ve elimle buyur etmiştim.
“Gelin lütfen.”
İçeriye usulca yürümüş yer koltuğuna oturmuştu. Bende onu takip edip karşısına oturmuştum.
“Şey ilk tapınak için fal bakacaksınız gidebilirim?” Diye kaşlarımı kaldırdım ve ondan gelecek cevabı duymayı bekledim.
“Hayır,” Bana yandan bir bakış atmış ve kısık bir gülümsemeyle. “kalabilirsin ve ilk seninkine bakacağız zaten.” Diyerek mumun yanan ipinin cılız ateşinin iki kenarına yukarıdan ellerini kaldırmış ona elleriyle yön veriyordu adeta.
Ciddi ifadesi ve sert duruşlu çehresiyle bana bir bakış attı. “Aklından merak ettiğin dört soruyu geçir sonra ilk soruyu sesli dile getir.”
Durgun ifadem düşünceli bir hale bürünmüş dudaklarımı merakla ısırmıştım. Sertçe yutkundum ve dudaklarımı araladım.
“Benim geçmişim, özümü neden hatırlamıyorum?.”
Mum ateşine baktığımda o cılız ateş usulca büyümüş ve hızla orta boylu mumu eritmeye başlamıştı usulca. Mumdan yükselen titrek duman yukarı doğru yükselirken usulca bana doğru eğilmeye başlamıştı.
Theodoros kaşlarını çattı.
“Senin geçmişin yok senin yaşanmışlığın yok. Senin için,” Theodoros gergince kaşlarını kaldırarak mumdan yükselen dumana bir bakış attı. Dumanın rengi simsiyah olmuştu aniden.
“Kaderin kızlarının senin için farklı planları var. Geçmişini sorgulamanı istemiyorlar. Geçmiş senin yazgında yok.”
Dudaklarım ufak bir o olmuş korkuyla bakışlarım fal taşı gibi açılmıştı.
“Yaşama nedenim ne?”
Dumanın rengi siyahtan usulca kahverengiye açılmıştı.
“Belirsiz herkesin kader yazgıları milyon tane ihtimal arasından en yakın olanını gösterir sende ihtimaller yok.” Bana hayret edercesine başını usulca kaldırıp bir bakış atmıştı. “Sende gelecek yok sanki bir adım sonra ölecek gibisin.” Diyerek beni korkutmanın yanında artık ayaküstü öldürmesiyle yüzüm kireç gibi olmuştu. Bedenim deli gibi üşümüştü. Korku şaha kalkmış bir at gibi yüreğimi buz etmiş oradan tüm bedenime bir hastalık gibi yayılmıştı.
Cesaretim hızla karşımdaki mum gibi hızla erimişti. Kalan son cesaretimin son emareleri ile aklımdaki son soruyu sordum.
“Ben kimim?”
Mumun ta kendisi aniden alevlenmiş mumdan gelen duman önce mavi olmuştu. Sonra beyaza dönüşmüştü.
Ben meleklerin annelerin rahimlerine koymak için taşıdıkları ama taşırken zorlandıkları umursamadıkları ölümü arzulayıp kucaklarından Araf’a meleklerin beni tutamamaları ile düşen bir yaşamdım. Ya da Nymhlerin değiştirdiği çocuklardandım adeta.
Rahimde olan tek şey değildim. Ölüm de vardı. Annemin karnında annem bir yaşam tek doğurmamıştı.. Ölümü de doğurmuştu sanki.
“Sen Araf’sın Eleana.” Diyerek bana çözülmeyen ama herkesin çözmeyi arzulayacağı bir sırmışım gibi bir bakış atmıştı.
“Ben Araf olmak istemiyorum ki..” diyerek korkakça fısıldadım.
“Ben kendimi bulmak istiyorum.” Diyerek sertçe konuştum.
“Daha iki hakkım daha var.” Diyerek bu sefer ucundan tuttuğum ipi bırakmaya niyetim yoktu. O ip ya beni gökyüzüne ulaştıracaktı. Ya da beni sürükleyip bu süründüğüm yolda heder olmama neden olacaktı.
Theodoros olumsuz anlamında bir bakış attı. “Senin hakkında hiçbir şey göremiyorum.” Hızla ayağa kalktım ve ellerimi masaya yasladım.
“O zaman bay kahin başka bir fal bak. Su falına bak. Havaya bak. Toprağa bak. Ateşten hayırlı olanı bulamazsan derinlere bir bak kahin. Aradıkların belki hiç ummadığın yerlerde?” diyerek emin biçimde konuştum zorda olsa döktüm sözleri zihnimden dilime çıplak biçimde.
“Ateş falı ruhunun kapısını aralar Eleana.” Diyerek bana durgun bir bakış attı.
“Sen kendi ruhunu aralayamadan ister Lethe olsun ister başka bir ırmağın suyundan sana fal bakayım sen açılmamış bir bilinçle onu eli dolu karşılayamazsın. Su anıdır, hafızadır. Senin hafızan yok. Hava bilinçtir akıldır. Senin fikirlerinin sana ait olduğunu düşünüyor musun? Toprağın falı olsa sana baksam ne ölümün bende ne de yaşamın benim sayemde der anca sana. Sen bu yüzden bir sırsın.” Diyerek cümlelerime pranga takan cinsten bir bakış atarak dudaklarımı mıhlamıştı sözleriyle.
…
Tüm moralim taşlardan yeni yapılan bir tapınağın taşlarının aniden kayıp üst üste koyulmuş olan taş yığını yere düşüp parçalara ayrılıvermişlerdi.
Artık ölümün nefesi ensemde değildi bir tek. Ölüm bir deniz dalgası gibi önce zihnime sıçramıştı. Sonra ruhuma. Artık boşta kalan yerlerimde yaşama ait biçtiğim umutlarım daha doğmadan her karşıma gelen anormallikle ölüp gidiyorlardı.
Theodoros’u tapınak için fal bakması adına yeni mum almaya gitmiş yanan bir mum alıp Theodoros’a getirmiş hızla onu yalnız bırakmıştım o odada.
Öğleden sonra güneşin usulca ineceği zaman gelmiş çatmıştı. Theodoros’u Başrahibe eşlik etmiş tapınaktan çıkarmıştı. Tapınak kapısında genç rahibeler yakışıklı falcıya kaçamak bakışlar atıyorlardı geldiğinden beri ama onları bile içimden eleştiremeyecek kadar bitap haldeydim zihinsel olarak.
Büyük tanrıça heykelinin tozunu almaya kendimi vereceğim an “Eleana!” Başrahibenin sesiyle onların olduğu yere bakmıştım.
Usulca elimden bezi pelerinimin cebine koyup yanlarına gitmiştim.
“Efendim Bayan Marry?”
“Bay Theodoros seninle konuşmak istedi.” Neden acaba? Dercesine kaşlarını bana bakarken kaldırdı.
Theodoros atlamıştı lafa. “Bugün her genç rahibeye sırayla yaptığım gibi ona da fal baktım.” Sertçe yutkunup ona bakış attım korkuyla. Bir dakika her genç rahibeye mi fal bakıyordu? O zaman neden o genç rahibeler bana kral aslanın inine girmiş kedi gözüyle bakıyorlardı?
Bana rahatça bir gülümsemeyle bakış atmasıyla içime istemsiz bir güven tohumları ekmişti.
“Kendisi tapınağa gelmesiyle bol bereket getirmiş geleceğinde de bu bolca geçerli.” Demesiyle tebessüm etmiştim. Adımı lanetliye çıkarmaktan korumuştu. Ona çıkışlar yapsam da beni korumuştu. Muhtemelen beni anlamıştı. Duymuştu. Hissetmişti. Vaziyetimin beni nasıl dibe çektiğini anlamıştı.
Başrahibe öyle mi dercesine bana bakış atmıştı. Bay falcının benimle konuşmak istemesine şaşırsa da bu sözler her baş rahibeyi gibi onu da mutlu etmişti.
Başımı sallayarak gülümsedi “Muazzam.” Diyerek elini usulca omuzuma koymuştu. “Aferin kızım tanrılar ve tanrıçalarımız sana ve tapınağımıza bereketi layık görmüşler.” Diyerek fısıldayarak içeri girmişti ellerini arkasında birleştirerek.
Başrahibe içeri girmiş kapıları kapatmıştı.
Theodoros’a döndüm hızla. “Sana çok teşekkür ederim,” Saygısızlık olmasın diye hemen düzelttim. “Size yani.” Ve bir elimle diğer elimdeki parmağımda ki şeytantırnağıyla oynamaya başladım. “Bugünkü tavrım için çok özür dilerim.”
Theodoros sıcak biçimde gülümseyerek karşılık verdi. “Rica ederim keşke daha fazlasını yapabilseydim. Sizin için araştıracağım merak etmeyin. Ve lütfen sakın moralinizi bozmayın. Sırrınız benimle birlikte güvenle.” Bana usulca bir adım atmış etrafa bir bakış atmış ve usulca uzun boyu dolasıyla eğilmek zorunda kalmış kulağıma eğilmişti. “Sizi hiçbir ateşin yakmasına izin vermeyeceğim.”
Yani asılmanızı ve cadı ilan edilmenizi izin vermeyeceğim diyordu.
Kalbim hoyrat bir at gibi hızlanmış tüm renkler bir başka sıcak ve canlı gözükmüştü aniden. Kulağıma fısıldadığı sözler ruhuma saldırmış esiri altına almıştı.
Bedenim ısınmıştı. Kulağıma üflediği sıcak nefesi cehennem ateşi olmuş aniden bedenimi ele geçirivermişti.
Aniden çekilen bir nefesi içeri çekercesine ruhum bedenimi terk etmişti.
Orman ortasında bir ırmağı görmüştüm. Sonra simsiyah güneşi, sonra yanan mavi renkli bir alevi, Ve yerlerde ölü biçimde yatan insan bedenleri. Her biri vizyon gibi hızla gördüğüm gibi gitmişlerdi.
Böylece kendime geri gelmiştim.
Kendimi hızla geriye çektiğimde geriye fark ettiğim şey bana temas ettiğini yeni fark etmiştim.
“Nasıl yaptın?.” Diyerek fısıldadığımda kaşlarını kaldırdı ve “Neyi?.” Diyerek adeta beni köşeye sıkıştırdı neyi ne olduğunu ben kavrasam kelimelere dökebilecektim.
Delirmeye başlamıştım ama daha fazla kendimi açık etmemek için derin bir iç çekip rol yaptım. Elimi yelpaze gibi kendime sallayarak güldüm. “Kalbimi ateşler içinde kavurdunuz bu cesur sözlerinizle bayım.” Diyerek rol yaparak güldüm ve cilveli biçimde konuştum.
Ani değişen ifademle kaşlarını kaldırdı ve kendini engel olamayarak güldü ve elini gülüşünü gizlemek için dudaklarına götürdü.
“Çok cüretkârsınız Eleana hanım.” Ona eşlik edercesine başımı hızla sallayıp gülümsememi korumaya çalıştım.
“Her genç kız gibi.” Kaşlarını kaldırdı bilmiş biçimde.
“Bu her genç kızın kalbinde taht kuracak kadar yakışıklı olduğum itirafımı?”
Daha fazla bu rezalet muhabbette kalmak istemiyordum.
Onu usulca baştan aşağı süzdüm. “Tahtı bilmem ama istenmeyen misafir olmayacağınızı söyleyebilirim.” Diyerek gülümsedim.
“Benim artık gitmem gerekiyor.” Diyerek başımla kapıyı işaret ettim.
Usulca başını onaylar biçimde sallayıp bir elini arkasına diğer elini öne uzatıp nazikçe elimi tutup üstünü dudaklarını usulca yaklaştırıp öptü.
“İyi geceler leydim.”
Arkasına usulca dönüp yürümeye başladığında olduğum yere çakılmış gibi gidişini izlemiştim adeta bedenimin kontrol iplerini kaybetmişçesine. Kalbime bir zorun mu vardı ey be adam?
Zihnimde kopan fırtınalar beni de yaralamaya başladığında fırtınaya kurban giden her türlü keskin cisim kaosun ortasında beni delip geçince ölmeden önce gördüğüm son her şeye kin gütmüş öfkeyle kavrulmuştum her şeye. Yani öyle düşünüyordum. Ama Theodoros bana tanrıların bir armağanı gibi hayatıma gelişiyle her yer güneşe bulanmıştı adeta.
Başımı iki yana sallayıp kararsızlığı üzerimden bir rüzgar eşliğinde uçup giden hırka misali gitmesini dilemiştim. Tapınağa geri girmiş günlük görevlerimi yapmaya başlamıştım. Gelen evlenme adaylarının nikahlarına eşlik. Liste tutma, günlük temizlik, Tanrıçaya adak için tavus kuşlarının döktüğü tüyleri toplama yunan tanrıları ve tanrıçaları hakkında bilgi edinmek için kütüphanenin altını üstünü getirmek. Tapınağın yanında tavus kuşlarının beslenmesi gibi tek düzey işleri hallettikten kitap okumaya ve yaşam ve tanrılar ve krallıklar gibi bilgileri öğrenmeyi amaçlamıştım kitap okuyarak.
O kadar çok boş vakitte kitap okumuştum ki tapınaktaki günlerimi tanrı ve tanrıçalar hakkında fazlasıyla bilgi edinmiştim.
On iki Olymposlular. Tanrıların ve tanrıçalar hakkında bilinenler Eşler ve daha fazlasını öğrenmeyi amaçlamıştım. Tarihi seviyordum o eski rutubet kokulu kütüphaneler ve tozlu sayfaları aralayıp o eski kadim bilgileri öğrenmeyi çok seviyordum.
Akşama doğru kütüphaneden aldığım kitapla yatakhaneye geçmiş kendi yatağıma giderken Airla’ya selam vermiştim gülümseyerek yorgun dargın. Yatağıma geçmiş komedinin üstüne kitabımı bırakmıştım.
“Herkese huzurlu uykular uyku tanrısı acısın bize! Tanrı Phoebe kabuslarını layık görmesin hiçbirimize.” Demesine hepimiz duayı içten geçirip kabul etmiştik. Herkes hızla mumlarını üfleyerek söndürdüğünde bende beklemeden yatmış yorganın altına girip uykunun kollarına girmiştim.
…
Herkesin kıpraşmalarının çıkardığı sesler ile homurdanıp usulca gözlerimi huzursuzca açtım. Gözlerimi kıpırdaştırıp yastığın iki köşeden kulaklarımı bastırıp ofladım.
“Uyan Eleana.” Airla’nın komut veren sesiyle baygın gözlerimi ona çevirdim.
“Uyku Tanrısı kollarını daha çekmedi benden.”
“Suçu tanrılara atmak mı?” Alayla güldüğünü duydum kısıkça. Kınayan biçimde ağzından sesler çıkarıp “Sen herhalde Kerberos’u boylamak istiyorsun?” buna gerek yoktu benim fazladan bir harekete, bir günaha ihtiyacım yoktu. Çünkü bende çoktu. Yaşamam bile bir günah çağrımı gibi Tanrı Zeus’u kızdırmış ondan çoktan bir uyarı almıştım.
Kaşlarımı kaldırdım ve gülümsedim. “Ben kimseye suç atmıyorum sadece insancıl ihtiyaçlarımı rahatlıkla yapmak için seni başımdan defetmeye çalışıyorum.” Deyip omuz silktim.
Bana dik dik baktı. “Kalk.”
Usulca yerimden doğruldum Airla’nın ısrarlarına daha fazla dayanamayıp ve yataktan kalktım. Zaten birazdan gerçekten de kalkmak zorunda olacaktım. Tapınağın günlük işleri ve evlenmeye gelecek olanların kabarık listesi beni ayakta bekliyorlardı.
Gözlerimi ovuşturmuş banyoya yol almıştım.
Kovadan su alıp yüzümü yıkamıştım iki kez. Aynada kendime bir bakış atmış ve başımı usulca yana eğmiştim. “Halletmen gereken listesi var Eleana,” diyerek yorgun bir bakış attım uykulu bir halde.
Hallet kızım diye diye ayarımı bozdum. Yakında kendi kendime atom karıncaya dönüşecektim. Kendi işimi hallede hallede çocukluktan kadınlığa damdan düşer gibi geçmiştim.
Airla ve diğer tüm rahibeler ile büyük tanrıça heykelinin karşısına geçip dua etmiştik başrahibe eşliğinde. Sonra boş olduğum zaman diliminde yalnızlığımı tadını çıkarmak için bahçede ufak bir yürüyüşe çıkmıştım.
“sabahlarınız huzur dolu olsun rahibe hanım.” Diyerek bir pelerinli yabancı bir adam selam vermesiyle gülümsedim
“Teşekkür ederim bayım umarım sizin içinde iyi geçiyordur?” dememle referansını bitirmiş ellerini arkasında birleştirerek konuştu. “Emin olabilirsiniz.”
“Bir şey mi istemiştiniz?” Başını hafifçe iki yana olumsuzca salladı. “Ben Tanrı Hermes’in tapınağından rahip Panagiotis başka tapınaklar ve onların rahip ve rahibeleri hakkında bilgi öğreniyorum.” Öyle mi? Dercesine kaşlarımı kaldırdım. Tanrı Hermes’in tapınak rahibi ile tanışmayı beklemiyordum ama ona güvenmememi fısıldayan iç sesimi de boş geçemezdim.
Yalan, hırsızlık ve iletişim tanrısı.
Gözlerimi genişçe açıp sade bir gülümseme takınarak “Peki kolay gelsin Rahip bey.” Diyerek arkamı dönüp yürümeye başladım.
“Rahibe hanım bekler misiniz? Merak ettiğim bir konu var.” Gözlerimi devirdim ve sakinleşmek için derin bir iç çektim. Ve arkamı dönerken rahat bir ifade takındım.
“Nedir merak ettiğiniz?”
…
Yarım saat geçmişti ve şimdi karşımda yeni rahip olma adayı bir adama Tanrıça Hera’yı ve onun tapınağının kaidelerini anlatıyordum.
“Ve turumuz burada sona eriyor.” Diyerek tapınağın etrafını gösterdim ve gösterirken bilgileri de vermeyi eksik etmedim. Zamanında yani bundan haftalar önce bende çelimsiz biri durumuna düşmüştüm. Bu yüzden hali zamanında yaşayan biri olarak ona da bu aydın yolunda bir yardımım dokunursa ne mutluydu bana.
“Bana bu yardımlarınız için çok teşekkür ederim. Lütfen bir yardım ihtiyacınız olursa beni bulun karşılığını bolca ödemek isterim.” Diyerek samimi bir ifadeyle cana yakın bir bakış atmasına karşılık vererek gülümsedi.
“Teşekkür ederim bu bonkör teklifiniz için lakin ben sadece yardım etmek istedim ve o kadardı.” Diyerek omuz silkti.
“Bende bu karşılığı ödemek istiyorum sadece.” Diyerek bu konu da inada varacağını belli etmişti.
Derin bir iç çekip bu işten caymak için başımı onaylar biçimde usulca sallayarak. “Peki.” Demem ile usulca elini uzatmıştı. Uzun boyundan dolayı ona bakmak boynumu ağrıtıyordu sürekli.
Kaşlarımı çatarak neler oluyor? Dercesine bir bakış attım.
“Size bir borcum olduğunu gösteren bir imzalı antlaşma. Yani gibi düşünün benden ufak bir parça sizde kalacak enerji sel olarak ve borcu ödetmek istediğiniz an bileğinize üflemeniz yeterli olacaktır.” Kaşlarımı şaşkınlıkla kaldırdım. Büyü müydü yani?
“Büyü mü?”
“Hayır, sadece antlaşma.”
“Sadece basit tek düzey kulakların aşina olduğu bilgiler verdim bu kadarına gerçekten gerek yok.” Kimselerin enerjisinin bende kalmasını ya da başkalarıyla borç konularımın olmasını istemiyordum. Zaten zihnim kaosunu bende terör estiriyordu daha fazla bilmediğim işlere girişmeyecektim.
“ben istemiyorum istemeyeceğim borç ödemek çok istiyorsanız altın kabulümdür.” Diyerek avucumu açtım parmaklarımı hani altın? dercesine hareketlendirdim.
Gözlerini usulca kıstı ve hafif bir gülümseme eşliğinde pelerininin cebine elini soktu ve dört sikke çıkardı. Dört altın sikkeyi avucumun üstüne koyup parmaklarımı bastırıp kapadı.
“Doğru zamanda kullan Rahibe. Ve tapınağımdan uzak dur bunu yaparken.” Diyerek arkasını dönerek usulca yürümeye başladı.
O yürürken sözlerini zihnime hapsetmenin zevkini yaşadığını hissediyordum. Sözler zihnime takıl kalmış hep aynı yerde kalakalarak bana her bir detayını sorgulatıyordu. Bana korkak gibi hissettiriyordu bu yaptığım. Ama bir yerde gözüme şimdi kestirmediğim ufak bir pürüz gelecekte karşıma çıkma ihtimali yadsınamazdı. Küçümsenemezdi. Yok sayılamazdı.
“Eleana?” Duyduğum tanıdık rahibe sesiyle kaşlarımı çattım usulca arkamı döndüm.
“Efendim?.”
Yüzündeki o olumsuz ifade zehrini kusmayı bekleyen bir yılanı anımsatmıştı bana.
“Burayı meyhane ya da bir genelev kesinlikle değil.” Sözlerinde kol gezen katran karası zehir beni sendeletmişti. Onlar da nedir? Bilmiyordum ama bana iyi şeyler söylemediğini iyi biliyordum.
“Sözlerine dikkat et.”
Bakışlarında bir yılanın kıvrak alaycılığı vardı. Dudakları keskin bir buz parçası gibi acımasız bir küçümseme ifadesine bulanmıştı.
“Asil bir bey olan Theodoros’la olan münasebetiniz çok belli,” usulca bana doğru yürümeye başladı. Onun ismini bilmiyordum. Ama nefretini kazanmak için onu tanımama bile gerek olmadığını şimdi anlamıştım. Koyu kestane saçlı benle aynı boylarda kilo olarak hafif balık etli koyu buğday tenli sırtına gelen dalgalı saçlara sahip bir rahibeydi.
Yüzüme bulanan günaha çağıran zehirli gülümsemeyle dilimde öldürdüm iyiliği akıttım zehrimi.
“Evde kalmaktan mı korkuyorsun?.” Diyerek acımışçasına yüz ifadesi takındım. “Bir genelev kadını olmaktan mı korkuyorsun?” ona kendi silahıyla vuruyordum. “Vasıfsız olmaktan korkuyorsun?” Onu baştan aşağı süzdüm. Her sözümle kendine olan güveni sarsılıyor parçalanan bir buz parçası gibi keskin ve belirgin parçalara ayrıldığını yüzü gösteriyordu.
“Boynuzun kulağı çoktan geçtiğini mi sindiremiyorsun?” Diyerek dudaklarımı büzdüm.
Gözleri körkütük nefretle kısıldı. “Sen ne bir boynuz ne de bir kulaksın. Sen buraya ilk geldiğinde herkesten farklı kıldığını haklısın gösterdin. Olan gereken yeri iyi bilen biri olarak dizlerinin üzerine çökmemiş miydin? Ben ya da o arkadaşın Airla’ya sor? Sorsana. Senden başka o acınası duruma düşen biri oldu mu?” Gülümsemem sarsıldı. Bu sefer hamlesini keskin ve gerçekten damardan vurmayı başaran o olmuştu. Ama yıkılmamaya çalışmıştım.
“Senden başka kimse o kadar hiç duruma düşmüş müdür Eleana?” Yüzümü yüzüne doğru eğildim.
“Boynuzu ve kulağı geç ben senin arzuladığın her şey olacağım.” Güldü. Ve o da yaklaştı.
“Yapabiliyorsan yap içi boş özgüvenden fazlası yok sende.”
“Sende ne var?” diyerek geriye çekildim ve kollarımı birbirine doladım.
“Yoğun ve boyunu aşan kibrin dışında.” Diyerek güldüm.
“Birilerinin hayla beni sevdiğini bilmek. Birilerinde kendimi yaşattığımı bilmek, ölü hissetmemek?” Gülümsemem cam gibi parçalara ayrıldı.
“Ailem olmadığını nereden biliyorsun?”
Ağlamamalıydım. Sesim titrememeliydi. Güçlü durmalıydım. Bir enkaz olmamalıydım. Yıkılmamalıydım. Öfke hüznümü bastırmaya başladığında tırnaklarım kaşınmaya başladı. Ellerim karıncalandı.
Onu oracıkta öldürmemem için dayanmalıydım. Beynimin içinin hızla zehir dolduğunu düşündüm. Bana yabancı gelen bu rahibe artık pekte yabancı gelmemeye başlamıştı. Zihnimin için görseller ve sesler ile dolmaya başlamıştı. Ve zihnimin iplerini kaybetmiştim. Zihnimin içindeki boşluğa düşen kontrol mekanizmamın biri tarafından ele geçirilmesiyle titredim içten içe.
“Söylesene Ilena? Bir erkeği hiçbir şey yapmayarak elde etmem mi sana koydu? Yoksa babanın seni geneleve koymasının acısı olarak kendinin yapamadığın kadınlığı o asaleti başkasında görmek mi?”
Evet devam et Eleana. Öldür onu. Al onun ruhunu. Ayır parçalara.
Kıkırdadım aşağılayıcı bir şekilde ve son olarak bana bakmakla yetinen Ilena’nın yanından geçip gittim.
Bölüm etkileşimi
