Bölümler 14Şu an: Bölüm 5
- 1 Bölüm 12.457 kelime
- 2 Bölüm 24.371 kelime
- 3 Bölüm 31.526 kelime
- 4 Bölüm 44.028 kelime
- 5 Bölüm 53.619 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Bölüm 71.972 kelime
- 7 Bölüm 62.229 kelime
- 8 Bölüm 83.051 kelime
- 9 Bölüm 91.075 kelime
- 10 Bölüm 101.501 kelime
- 11 Bölüm 11 * Kanın Çağrısı ve Olimpos’un Gölgesi981 kelime
- 12 Bölüm 12 Davetsiz olan5.306 kelime
- 13 Bölüm 133.985 kelime
- 14 Bölüm 142.566 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm 5
William Shakespeare
Arama boşuna, bulunmak istemeyeni.
Yatakhanede tüm işlerimi erkenden bitirmiş kitap okumaya dalmıştım.
“El!” Yatakhanenin kapısında beliren Airla’ya bir bakış attım. Yüzünde heyecanlı bir ifade vardı, lakin heyecanına endişe ve merak da eşlik ediyordu.
“Hazırlan, Tanrıça Athena’nın tapınağına ziyarete gidiyoruz!” Şaşkınlığım yüzümü bir rüzgâr misali hızla ele geçirmişti. Kitabın cildine bağlı ipi kaldığım yere koyup usulca ayağa kalktım.
“Bir yerlere gitmeyi istemediğini zannediyordum?” Parmağını, yanılıyorsun dercesine iki yana salladı, tatlı bir yüz ifadesiyle.
“Tüm tapınak gideceğiz, özel bir toplantı olacak çünkü.” Yüzü usulca durgunlaştı. “Sadece özel günler dışında özel ve aciliyet taşıyan durumlar için böyle buluşmalar düzenlenir. Beni bir yandan geren bu.” Demesiyle az önce kalktığım yatağıma oturmuştu.
İyimser olmaya çalışıp “Unuttuğun bir bayram olmasın?” diye sordum, yatağına oturup.
“Hayır, olamaz. Ben hiçbir şeyi unutmam.” Ve böylece ondan yayılan turuncu enerjiyi görmüş ve yanaklarındaki yengeç burcu simgesinin oluşmasını fark etmiştim.
“Unutmam ben, olanı görürüm. Olacakları tutarım hepsini, sayısı fark etmez zihnimde. Görmeyi severim, duymayı hissederim. Ben yengecim.”
İşler germeyi bırakmış, bende yeni bir forma ulaşmıştı, merak. Bu gördüklerim garip ama bir yolun mumlarıydı. Ve ben pusulasız doğru yolu bulabilen bir gezgindim.
“Burcunu sana hiç sordum mu?” diye sorduğumda sorum ile kaşlarını kaldırdı.
Sınayacağım kendimi, çözeceğim bu beni aciz bırakan zehri.
“Hayır.”
Masum biçimde gülümsedim. Zihnimdeki tilkilerin kustukları zehirlerin dudaklarıma ulaşmasını engellemiştim.
“Tahmin edeyim? Yengeç mi?” diyerek yavaşça salgılamıştım zehri. O da göstermişti rengini. Şaşkınlık, yüzüne özel olarak üretilmiş bir tacın kafaya oturması gibi yer edinmişti.
“Doğru, nasıl tek denemede bilebildin?” Elimi usulca yanaklarına götürdüm. Yengeç burcu simgesine dokunduğumda göz irisleri parlamaya başlamıştı.
“Dokundun bana, amacın neydi aslında?” diyerek tiz ve ince, melodik bir sesle konuşmuştu Airla.
Yanaklarıma odaklandım. Balık burcu simgesini düşündüm. Ama bileğimde sadece bir sızı hissetmiştim.
“Yok, bir amacım. Yok, bir nedenim. Sadece bir dürtünün eseriyim.” diyerek değişen sesimle konuştum. Benimki ahenkli ve yankılıydı.
Zaman ve mekân durmuş, yatakhanenin o eski duvarları usulca yokluğa boyanmıştı.
“Söyle balık, ne hissettin olacaklardan? Ne gördün olasılıklardan?” diyerek uzun ve ince parmaklarını kaldırdı Airla. Ve normalde olmayan dövmeli ince parmaklarını kaldırdı ve onlara bir bakış attı.
“Güneşi gördüm yengeç. Teraziyi gördüm, ödenmemiş kefaretleri gördüm. Ödenecek olan duygular ve hesaplaşmalar gördüm. Kıyamet gördüm. Ve yanan bir deniz gördüm. Kurumuş topraklar gördüm. Suyu gördüm. Suyun çok güzel olduğunu gördüm. Normalden katbekat güzeldi. Birisi gitmeden evvel daha güzel olmaz mıdır yengeç? Su gidici mi?” Yengeç sözlerimle dehşete düşmüş gibi kaşlarını çatmıştı. Gergin ifadesi ve sertçe yutkunması, onu da velveleye verdiğimi gösteriyordu.
“Sözlerine dikkat et balık, ima ettiğin şey ölümün çağrısı.” diyerek gergin yüz hatlarına ters, kapan bir alaycı gülümseme gelmiş ve yerleşmişti.
“Tanrıların emaresiyiz biz yengeç.” diyerek başımı usulca yana eğdim bir şeyi kanıtlama ihtiyacıyla.
“Unutma, ilahilerin bizim için dediklerini.” diyerek sertçe vurguladı. “Balık çıkamaz ki dışarıya, gidemez ki sudan uzağa. Yengeç ister evini, ne de olsa. Benimser evini, gidemez ki o evinden dışarısına.” Yüzünü yüzüme usulca yaklaştırdı ve sert ve keskin diliyle konuşturdu sözlerini. “O yengeçtir, o evini benimseyendir, o ruhun kendisidir. O geçmiştir. O balıktır, ölüme en yakın olandır. Onlar dengedir, onlar ruhların kendisidir.”
“Yengeç giderse dışarıya, bozar ve alaşağı ederse teraziyi, ölür anıların ortasında.”
…
Büyülü an usulca bozulmuş ve Airla’nın yanaklarında burç simgesi silinmiş, parmaklarındaki dövmeler buhar olup uçmuştu. Aynı şeyin benim için de geçerli olduğunu hissetmiştim. Ama bileğimdeki sızı yerli yerindeydi.
Airla elini yüzüne götürüp okşamış ve bana sendelemiş bir ifadeyle bir bakış atmıştı.
“Biz bayıldık mı?” diyerek şaşkın bir gülümseme takındı.
Omuz silktim ve gülümsedim. “Bilmiyorum ama benim de başım dönüyor.”
Diyerek yalan söyledim. Bazı şeyleri anlamak için artık deli olmadığımı kabul etmeli, bu oyunda bir oyuncu olduğumu kabul etmeliydim.
“Ne zaman yola çıkacağız?” Diyerek yatağıma sırtını yaslayıp gözlerini kedi gibi kapatmış, yüzünde tatlı bir ifadeyle şekerleme yapan Airla’ya istemsizce tebessüm ederek bir bakış attım.
“Güneş batınca.” Şaşkınlıkla kaşlarımı kaldırdım.
“Neden? Gece vakti iyi bir fikir değil ki?”
“Baykuşlar gecenin bekçisidir. Mantık en çok herkes uyuduğunu sandığında iş görürmüş. Akıllı olmak en çok duyguların en yorgun olduğu zaman, doğru zamanmış. Gök gözlü tanrıçanın tapınaklarındaki sunaklardan birinde yazıyordu.” diyerek başını bana çevirdi. “Uyarayım baştan, orası buradan daha fazla ciddi ve…” diyerek dudaklarını büzdü.
“Ve?” diyerek merakla baktım. Sonra aklıma gelen şeyle gülümsedim. “Sen orayı nereden biliyorsun? Veya bu bilgileri?” diyerek koluna hafifçe vurdum. “Hani sen tapınak kuşuydun?”
“Yoksa tatlı kaçamak…” Hızla ve utanmış biçimde doğruldu.
“Kes şunu El!” Tavırlarına karşı kahkaha atmış, sesimin çok çıkmasıyla elimle ağzımı örttüm.
Gözlerini tatlı bir sinsilikle kıstı. “Bana diyene de bak.” Elini taklit yapar gibi bir ağız yaptı.
“Bay Theodoros.” diyerek benim taklidimi yapmasıyla hızla onu genellikle insanların en çok gıdıklandığı yerlerden gıdıklamaya başladım. Evet, tiki varmış, onu da durmaksızın gülmesinden anladım.
“Sana söylemem gereken şeyler var bu arada.” diyerek gıdıklamayı kesmiş, onun tam karşısına oturur biçimde geçmiştim.
Ama dışarıdan güçleşen rüzgârın sesiyle uçuşan yapraklar dikkatimi ansızın çekmişti. Kargaları gördüğümde şaşkınlıkla kaşlarımı kaldırdım. Kargalar bir grup misali uçuşmaya başladıklarında dikkatim onlara kaymıştı.
“Neye bakıyorsun?” Airla’nın da bakışları cama kaymıştı.
“Kargalar.”
“Evet, siyah ve zeki hayvanlar?” diyerek omuz silktiğini hissetmiştim.
Kargaların çıkardıkları sesler içimi ürpertmişti. İçimde bir his vardı. Sanki bir katran karası gelecek ve yağmur misali üstümüze yağacaktı. Bir his vardı. An meselesi gibi hissediyordum.
Kargaların gökyüzüne uçmasıyla içimdeki hissin şaha kalktığını hissettim.
“Ölüm.”
Ve gökten bir karganın ölü bedeninin düştüğünü görmem ile sezgilerim, seksini bitirmiş bir fahişenin rahatlaması gibi dinginleşmişti.
Ve tapınaktan çığlıklar yükseldi. Airla’nın ayağa kalktığını ve bana bir şeyler anlattığını duydum. Ama onu duyamıyor ve anlamıyordum. Sadece bakıyordum. Şu an dışarıda binlerce ölü karga olduğunu çok iyi biliyordum. Nasıl? Bilmiyordum ama öldüklerini biliyordum. Airla odadan çıktı ve diğerlerinin arasına karışmıştı. Usulca ayağa kalktım ve cama doğru yürümeye başladım.
“Ansızın buldu ölüm sizi.” Sözler istemsizce dudaklarımdan, tıpkı o ruhların bedenlerini bırakması, kendilerini soyutlaması gibi süzüldüler.
Bedenlerinden ruhlarının çıktığını gördüm kargaların. Beyaz bir enerji topu misali çıkmış ve yerin altına doğru gittiklerini gördüm.
“Toprak verdiğini alır.”
Toprağın da hafızası vardır. Ölümleri tutar içinde. Su gibi geçmişi değil, direkt ruhu benimser, alır içine. Zaten demezler mi, “Sen topraksın, insanları doğuransın,” diye?
Kargaların ruhlarının neredeyse hepsi toprak altına girecekken, birisi usulca başını kaldırıp bana baktı. Karanlık gözleri, ruh olması bile engelleyememişti beni delip geçmesine.
“Bekleme, git.” diyerek fısıldadım.
Ruh anlamamış gibi yanıma uçuşmuş, tam karşımda bakmıştı.
“Hisset beni, gör gelecek kaosun kendisini. Farz et tehlike tam dibinde ama görmelisin dört bir yönü her şekilde. Balık sezer, kuzgun farz eder.” diyerek zihnime bir frekans misali konuşmuş, sonra aniden ciyaklarcasına bağırarak toprağın altına hızla uçmuştu.
Kuzgun konuşmuş, doldurmuştu aklımı. Oynamıştı kafamdaki tilkilerle. Ama benim ne balığı olduğumu farz etmeden yapmışlardı bunları.
Göz bebeklerim titreşmiş, bedenim karıncalanmış, soğuk aniden tüm bedenime bir devin ayağının altında kalmışım gibi sarmalamıştı her yerimi acıyla.
Göz bebeklerim hızla yukarı geçmiş, sanki gözümün arkasına geçercesine bir acı beni bulmuştu. Yanaklarımda hissettiğim ıslaklığın usulca çeneme ulaştığını hissetmem son kez hissettiğim şey olmuştu.
Sen balıksın, ruhların kendisisin.
Kendimi zorlamaya çalışmış, gözlerimi sertçe sıkı şekilde kapatıp hızla açtığımda gözlerimin delice sızladığını hissetmeye başlamıştım.
Gözlerimi usulca açtığımda beyaz sisli bir yolda olduğumu görmüştüm. Önce ellerime bakmış, kendimi incelemiştim. Bir değişiklik yoktu. Sonra üstümü kontrol ettim; beyaz, sade bir elbise vardı üstümde. Ayaklarım çıplaktı. Yürümeye başlamıştım.
Yolculuğum bana tanıdık gelen bir tapınak bulmam ile kesilmişti. Tanıdık tapınağın buğulaşmış zihnimde bir yere sahip olduğunu hissedebiliyordum. Anıların camları buğulaşmıştı. İçeriyi göremediğim şekilde camları buharlaşmış ve geçmişimi hatırlayamaz olmuştum. Tapınağın içini görmek için merdivenlerden usulca çıkmış ve kapalı kapısının önüne gelmiştim. Tapınak kimin tapınağıydı? Şu ana kadar iki tapınak görmüştüm. İkisine de benzemiyordu. Terk edilmiş gibiydi ama değildi de. Kapısını hafifçe ittirdiğimde kapısının açık olduğunu fark etmiştim. Ama tapınak ya yıkılmalı ya da dua edenler için açık kalmalıydı. Bunun ortası olmazdı. Tanrıya karşı büyük bir kabalıktı.
Tapınağın bana aşıladığı atmosfer ve tanıdık his cümbüşü kesinlikle tüylerimi diken diken ediyordu. Tapınağın ortasına doğru yürüdüğümde büyük bir heykel olması gereken o dua salonunda heykel olmadığını fark ederek kaşlarımı çattım. O zaman giriştedir? Ve ben görmemişimdir diyerek dış kapıya koştum ve etrafı kolaçan ettim. Ama hiç heykel yoktu. Bu anlamsızlığa karşı kaşlarımı çattım ve içeri geri girdim.
Tapınaklar önceki hayatımda bilemem ama bu hayatımda bir evim olmuştu. Bir sığınağım. O yüzden seviyordum. Her zaman bana sıcak bir yuva hissi sunmuştu.
Tapınağın içinde, içinden bir yağlanmamış kapının açılma sesini duymam ile etrafıma hızla bakındım. Ama kimsecikler yoktu. Ya da ben öyle sandım.
“C!” Duyduğum bulanık ses ile kaşlarımı çattım. Ne söylediğini anlamıyordum ama tanıdık sesin tınısının içimi hoş ve sıcak etmesinden ruhumun tanıdığını anlıyordum. Bu yüreğimi ısıtan tanıdık sesin nereden geldiğini anlamaya çalıştım. Küçük bir kız çocuğu gibi adeta bir kelebeği kovalarcasına, bir sesin sahibini arıyordum.
“Tapınaktaki insanlara bak! Her biri ne kadar huzurlu değil mi? Ama daha önemlisi elbiseleri. Elbiseleri çok güzel!” diye fısıldayan sesin sahibi, zihnimdeki kadını cezbederek onu kendini dinlemeye mahkûm etmişti. Olduğum yere oturmuş ve sadece fısıltıları dinlemeye, dikkatimi onlara vermeye başlamıştım.
Zihnimdeki sisin yok olduğunu hissetmeye başlamıştım. Ama şuna tamamen emindim ki, bunun bedeli pahalıya mal olacaktı. Hissediyordum. Gözlerimi usulca kapadığımda bileğimin sızladığını fark ettim. Bileğimdeki burcumun simgesi sanki siliniyormuşçasına bir acıya tabi tutulmuştu.
Acı usulca arttıkça dişlerimi sıkmıştım. Acı öyle keskin işliyordu ki sanki etimi körelmiş bıçaklar kesiyorlardı. Acı dayanılmazdı. Daha fazla dayanamayıp büyük bir çığlık attım. Boğazım yanıyor, bedenim alarma geçiyordu.
“Gösterir önümüzü ve yolumuzu, şaşmaz bağımızdan ve ırkımızdan.”
Benden kalbimi söküyorlarmış gibi hissediyordum. Benden ayrılıp sıyrılıyormuş gibi hissediyordum. Etimden deri ayrılıyor, organlarım sökülüyormuş gibi bir acı yüz gösteriyordu bana. Ve ben buna engel olamıyordum. Acı o kadar yoğundu ki bedenim sızlıyor ve titriyordu. Gözlerimden bir sıvının aktığını hissediyordum. Bu sıvının su olmadığına yemin edebilirdim. Ve bu his ölümden bile beterdi.
“Tanrım,” Hızla düzelttim ve Tanrıça Hera’ya dua ettim.
“Tanrıçam, ben rahibenizim, yardım edin lütfen!”
“İnanıyorum size, inandım ben hep size! Ne olur yardım et, kurtar beni bu ıstıraptan!” Titreyen sesim, başrolünü oynadığım bu acınası tiyatrodan nefret etmem için yeterli olmuştu.
Ruhum bedenime geri dönerken okyanusu görmüştüm. Deli okyanus benim görmemle dalgalarını sertleştirmiş ve hızlandırmıştı. Aniden kendimi okyanusa atılmış bulduğumda ruh olmam önemsizdi, okyanusun bana salgıladıklarının hepsi tamamen gerçekti. Okyanus ağzımdan, burnumdan, kulaklarımdan girmeye ve tüm bedenimi işgal etmeye başladığında gözlerimi hızla açtım. Ve derin nefesler almaya başladım. Yanaklarımdaki ıslaklığı hemen kontrol etmiş ve elime bulaşan kanı fark etmiştim.
Hızla ayılmaya çalışmış, ayağa kalkmıştım ve banyoya koşmuştum. Yüzümü hızla kovadan avuçlarıma doldurduğum suyla bolca yıkamaya başlamıştım ve ıslanmayı sorun etmemiştim. Tapınaktan ses gelmediğini fark ederek banyodan çıktım ve yatakhanenin çıkışına yürüdüm. Herkes tapınaktan gitmiş miydi? Kargalar yüzünden mi? Büyük salona geçmiş, oradan ben de hızla tapınaktan çıkmıştım.
“Airla?” diye seslenerek geçide doğru gittim. Geçidin yanları, yeni uzayan sivri uçlu dalları yüzünden yüzümün çizilmemesi için dikkat ederek yürümüştüm. Ama sorun şuydu, Tanrıça Athena’nın tapınağı neredeydi?
“Keşke o rahibin sözünü kabul etseydim, şimdiye o tapınakta olurdum.” Geçitten geçmiş, sık ağaçların arasından çıkmıştım.
Risk almayacaktım.
Etrafta insan aramaya başlamıştım. Keşke o vizyonu görmeseydim de şu an tek başıma kalmasaydım. Ama vizyonun nedeninin belirsiz gelecekten olduğuna emindim. Sanki biraz sonra ölecek birinin ölümü hissetmesi misali, o anın geleceğini hissediyordum.
Çocuğunu kucağına almış yürüyen bir kadını gördüğüm gibi hızlı adımlarla ona yetişmeye çalıştım. Başka kişiler de vardı ama erkekler şu an bir rahibe olarak son tercihim olmalıydı.
“Hanımefendi.” Yanına nefes nefese vardığımda kadın usulca bana dönmüştü. Orta yaşlı, kucağında üç dört yaşlarında çocuğuyla bana dönen kadın, beni görmesiyle kaşlarını kaldırdı.
“Ne oldu?” Bakışları usulca beni baştan aşağı süzdüğünde aklında oluşan fikirle yüzü rahatlamıştı.
“Rahibe misiniz?” Başımı olumlu anlamda salladım.
“Tanrıça Athena’nın tapınağına nasıl gidebilirim?” Kaşlarını çatması ve yüzünün düşünceli bir hâl almasından güzel şeyler söylemeyeceğini tahmin etmiştim.
“Hava kötüleşiyor rahibe kızım. Atina’ya gitmek için denize açılmak iyi bir fikir değil.” Duyduklarımla dudaklarımı gergince ısırdım. Bakışlarımı gökyüzüne çevirdiğimde kara bulutlar ile karşılaştım.
“Neyse, teşekkürler ve iyi günler.” Dememle başını salladı kadın ve bir şeyler söyledi ama onu es geçip sadece başımı salladım. Yağmur yağacaktı birazdan ve ben o tapınağa gitmeye korkuyordum. Şu an herkesin orayı boşaltmasının bir sebebi vardı erkenden. Ve ben tek kalmıştım.
“Tanrıça Hera, bana yardım eder misin?” İçimden dua etmiş ve pelerin giydiğimi zannedip başımı örtmeye çalıştığımda giymediğimi fark etmiştim.
“Kahretsin.” Usulca ayağa kalktım ve yürümeye başladım. Ağlamamak için direnmeye çalışıyordum. Belki beni arkalarında bilerek bırakmışlardı? Ben geldim, kargalar ölmüştü. Theodoros’un müjdeli sözleri bile beni koruyamamıştı ki koruyamadı, yalnız kalmıştım.
O zaman Theodoros’u yanıltmalıydım.
Onun aksine ben ne zaman öleceğimi biliyordum.
Hızlı adımlar ile denize doğru koşmaya başladım. İçimde biriken ateş kıvılcımları cesaret olup bana güç vermişlerdi. Ben kendi ölüm senfonimi söyleyecektim.
“Ama bunun için yeterli cesaret bende var mıydı?” zihnimin fısıltısıyla ateş dağılmış, ansızın yerini is bırakmıştı. Ani, keskin bir ölüm lazımdı. Düşünmeme bile fırsat vermeyen bir ölüm lazımdı. Bu paradokstan kurtulmak için düşünmeme gerek olmamalıydı.
Balık ne kadar güçlü olduğunu bilmeli, lakin ölümün ona diğer herkesten yakın olduğunu da unutmamalı.
Denize doğru var gücümle koştuğumda yağmurun çiselemeye başladığını fark etmiştim.
Ama denizin tam dibine geldiğimde tüm gücüm çekilmiş gibi dizlerimin üzerine çökmüştüm. Şu an yanı başımda gemilerine sığınmış gemiciler ve müfredatları, biraz ötede tapınaklarına sığınmış rahibeler, ve tanrı ve tanrıçalar vardı bu diyarda. Lakin şu an hiç olmadığım kadar yalnız olmamı hiçbiri engellemiyordu.
Bu yüzden insan kalabalık ortamda bile yalnızlık ile burun buruna gelebilirdi. Bir adalet terazisinin karşısında yalan da söyleyebilir, birini sevdiğini söylerken onu öldürebilir, mutluyken mutsuz olabilir, gülerken ağlayabilirdi. Bu dünyada imkânsız yoktu. Sadece kaderde yoktu imkânsızlıklar.
Herkes kaderi kadardı.
Yağmur çiselemeleri hızlanmış, beni baştan aşağı sırılsıklam etmeyi amaçlamışken gözyaşlarımı salmıştım. Güçlü değildim, sadece bir kirpi misali dikenlere sahiptim. Erişilmesi zor, elde tutulamaz, kendini sadece sert ya da soğuk gözükerek koruyabilen.
Yağmurun damlaları bana düşüyor, beni üşütmüyordu, sanki erotik bir sıcaklığı bana layık görüyorlardı. Su bana her temasında içimde, damarlarımdaki kanı kaynatıyordu adeta.
Ölüm için mükemmel zamanlama.
Usulca ayağa kalktım ve bir geminin karşısına geçtim. Hayır, dilenmeyecektim, sadece bir şeyi karşılayacaktım. Bir adaletsizliğin kefaretini ödeyecektim.
“Kimse var mı?” Başım dikti. Ölümü bir anne misali kucaklayacak olmanın cesareti vardı üstümde. Bakışlarım keskindi.
“Evet.” Üstünde bir pelerine kendini kedi yavrusu gibi sığınmış, titreyerek konuşan genç, cılız bir çocuk karşıladı beni.
“Hançeriniz var mı? Ya da bıçak?” Bana deliymişim gibi bakmıştı. “Bu yağmurda bu deli, bu zamanda, bu anda ne işi vardı hançer ile?” dermişçesine bir bakış attı.
“E-evet, bir saniye.” Yandaki dolabı usulca açmış ve hançeri aramıştı. Siyah bilekli hançeri bana uzattığında ileri adımlamış ve iskeleden tutunarak hançeri almıştım.
“Teşekkür ederim.” Arkamı dönüp yürümeye koyuldum. Ona geri getireceğimin sözünü vermedim. Bunun hakkında konuşmadım. Çünkü bir ruh olarak ona geri getiremeyecektim. Aklı varsa cesedimin yanından alsın hançerini. Biraz ilerleyip etrafı kolaçan ettim. Tapınakta bunu yapmayacaktım. Çünkü daha fazla orayı varlığımla kirletmek istemiyordum. Tanıdık birilerinin yanında da yapmayacaktım. Çok düşünmeyecektim, yapacaktım. Şansım varsa bir daha doğardım. Eğer haklıysam, Tanrı Hades affetsin beni.
Büyük bir çınar ağacının arkasına saklandım ve hançere bir bakış attım. Sertçe yutkundum ve ölümü düşündüm. Ölümden sonraki zamanı düşündüm. Acaba ölmesem, o tanrıçanın tapınağını bulsam ve gelecek yazgımı mı yaşasam? Ama Theodoros bile kaderimin ölümü çağrıştırdığını söyledi.
Hançerin sivri ucunu usulca boğazıma doğru yaklaştırdım. Ve gözlerimi usulca kapadım. Ölmeliydim.
Metalin soğukluğunu hissedeceğim vakti beklemiş ve gelecek o keskin acıyı göğüsleme kararıma sığınmıştım. Ama bir el bileğimi sardı ve elimi uzaklaştırdı ve elini boğazıma sıkmayacak biçimde sarıp yüzümü kaldırdı yukarı doğru.
…
O gün o tapınaktan giderken arkamda bıraktığım gizemin yaşam bulmuş hâlini istesem de fiziksel yaptığım gibi zihinsel arkada bırakamamıştım. Geleceğini göremediğim ne şu ana kadar bir kral ne bir kraliçe, rahibe, rahip kalmıştı bu âlemde. Herkesin yazgısını parmaklarım arasında görüyor ve hissediyordum. Dudaklarımın arasından çıkacak söze bir çift aç kuzu gibi birbirinin üstlerine çıkıyorlardı adeta. Ben Tanrı Apollo soyundan, kanı en güçlü olan torundum. Âlemin en güçlü kâhini.
Eve gitmek için arkadaşımın gemisiyle ada değiştirmiş ve saatler sonra adama gelmiştim. Saatler süren yolculuk sonrası adada hızlı adımlarla hep tanık olduğum aynı ağaç, çiçek ve heykelden sonra evimin girişi olan ormana girmiştim. Evime geçmiş, çantamı çıkarmıştım. Fal bakmak en iyi becerdiğim şeylerin başındaydı, lakin başkasının enerji alanına girdiğim için yorucu olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.
Kendimi salona geçip çift kişilik koltuğa atmıştım. Yorgun bir iç çekmiş ve gözlerimi kapayarak başımı koltuğa yaslamış ve bugünü düşünmüştüm. Nasıl birinin ne geçmişi ne de geleceği olmazdı ki? Böyle bir denklem imkânsızdı! Ve kesinlikle olduğu ortamda hayırlı olmayacaktı.
Garip ve ürkütücüydü, tanrılara kendini düşman ettiği belliydi. Kimse geçmişini benden saklayamazdı demek ki kaderin kızları kendine düşman edilmişti. Bunun başka bir açıklaması olamazdı. Tanrıça Clotho ona hayatı bahşettiğinde kaderini kardeşi Lachesis çoktan eğirmeye başlamıştır. Ve o sonsuz paradoks olan ölüm için kardeş Atropos yazgı ipini kestiğinde döngü tamamlanmalıydı. Ama sanki Lachesis kendi kaderini yazması için Eleana’nın ipini boşluğa atmıştı. Atropos da onun için sonsuz bir korkutucu yaşam paradoksu biçmişti adeta.
Eleana’yı düşünmek istemiyordum. Ama merak uyandırıcı olduğu gerçeğini inkâr etmeyecek kadar sağduyu sahibi bir adamdım.
Fiziksel özellikleri sıradan sayılabilecek türdendi. Açık balköpüğü saçlar, koyu mavi gözler. Gözleri okyanusun en dip yerlerini resmedilmiş hâli gibiydi. Onu biçen sanatkâr okyanusu ilham almış gibiydi.
Saçları tezat oluştururcasına açık kahvelerdeydi. Okyanus ve sonbaharın bileşimi gibiydi.
Bir parça toprak, bolca okyanus.
Tavırları garip bir kızdı; bazen çok kaçan ve utangaç, bazen ise cesaretli ve sözlerini esirgemeyen o cüretkâr tavrını takınıyordu.
“Neden onu düşünüyorsam?” diyerek elimi alnıma götürüp sıvazladım.
Çok fazla kadınla tanışmıştım. Genelev kadınından baş rahibesine lakin aklımı tek işgal eden kişi Eleana’ydı.
“Sadece alelade bir rahibe.” diyerek usulca ayağa kalktım. Ve yıkanmaya gittim.
“Her genç kız gibi.” Kaşlarımı kaldırdım, bilmiş biçimde.
“Bu, her genç kızın kalbinde taht kuracak kadar yakışıklı olduğum itirafım?”
Beni baştan aşağı usulca süzdü. “Tahtı bilmem ama istenmeyen misafir olmayacağınızı söyleyebilirim.” diyerek gülümsedi.
Ve o an ilk defa Eleana’nın hisleri kelimelere dönüşmüştü. Onun zihnini ilk tanıştığımızda okuyamamıştım. Tekrar karşılaşmalarımızda da öyle. Zihnini okuyamadığım tek kişiydi.
Ama o gün ilk defa hissetmiştim onu ve hisleri kelimelere tekabül etti.
“Kalbime bir zorun mu vardı ey be adam?”
Tekrar hatırlayarak gülmüş ve yine dikkatimi Eleana’ya yoğunlaştırmıştım. Kendine has bir haylaz çocuksuluğunun olduğu bir tarafı vardı içsesinin. Birinin içsesine ilk defa hep duymak istemiştim.
Kalbinize bir zorum yok, lakin sizinle hususi sorunlarım olduğu kesin zira zihnimi işgal ediyorsunuz ve ben küstah bir mutluluk hissediyorum. Mutluluk denemez, bağımlı olmak denir. Sizi görmekten zevk almaya başlıyorum. Bana kendinizi bağımlı kıldırıyorsunuz.”
Evet, tam anlamıyla olan buydu. Zihnimi işgal eden şeyleri seviyordum. Bir şeyleri takmayı seviyordum. İşleri kafamda halletmeyi ve onlardan haz almayı seviyordum. Ve evet, Eleana’yı çözmek için sabırsızlanıyordum.
“O zaman bir an önce onu bulmalısın Kâhin, yoksa içindeki arzunun fidanları çiçek açmadan çorak araziye dönüşecek. Ve sonsuz bir azap çekeceksin.” Duyduğum frekans misali sesle zihnimi açmaya çalıştım. Ama duyduklarım dehşet içerisinde sürüklemiş, beni bozguna uğratmaya yetmişti.
Tanrı Apollo’dan uyarı.
Hızla kurulanmadan klamisimi giymiş ve anahtarı alıp evden çıkmıştım. Hızla koşarak gemilere doğru koşmuştum. Yanıma para hiç almamıştım ama sadece dürtülerimi dinleyip hareket etmeyi tercih etmiştim.
Kıyı dibinde bir adamın gemisiyle tam açılacağı an hızla koşarak gemisine atlamıştım. Adam önce deli görmüşçesine baktı ama adada beni tanımamasına imkân olmadığından sadece saf bir şaşkınlıkla baktı.
“Acil şekilde beni Peacockia adasına götürebilir misiniz?” Adam gülümsedi. “Şanslısınız bay şifacı, istikametim tam da orası.” Demesiyle rahatlamıştım. Adamı tanıyordum, nazik, tatlı biriydi. Yüzüne kaydı bakışlarım, hızla kızarmıştı. Ellerine bakma fırsatım olduğunda nasır tuttuklarını görmüştüm. Bakışlarım usulca gökyüzüne kaydığında yüzüme bir su damlası düştü. Hava kötüleşiyordu.
…
Adaya vardığımız ve geminin yanaşmasıyla hızla inmeye çalışmıştım. Ama hava iyice berbat bir hal almış, yağmur hızlanmıştı. Yağmuru umursamayıp hızla koşmuştum. “Bay Theodoros, bence hiç iyi bir zamanlama değil, gemide bekleyin isterseniz.” Adam haklıydı ama yanıldığı bir şey vardı, ölümle savaşıyordum.
“Teşekkür ederim, borcumu misliyle ödeyeceğimden emin olabilirsiniz!” diyerek koşmaya başladım. Ama sezgilerim tapınakta olmadığından söz ediyordu. Eğer şu an Eleana ölecekse bir şekilde, bu tapınakta olmasını düşük ihtimal yapıyordu. Ama asıl soru Eleana nasıl ölecekti? Etrafa bakındım ama doğru düzgün hiçbir şey göremiyordum yağmurdan.
Hızla bir his ile ağaçlara doğru koşmaya başladım. Dümdüz koşmam ile birkaç dakika sonra büyük bir çınar ağacının altında oturan bir kadını görmem ile duraksadım. Üzerindeki beyaz elbiseden rahibe olduğunu anladığım kişiyi dikkatle incelediğimde onun Eleana olduğunu anlamıştım. Elindeki hançeri boğazına doğru yaklaştırmaya başladığında kanım deli gibi kaynamış, zihnimi korku esir almıştı. Hızla, hiç olmadığım kadar hızla koşup onu kolundan tuttum ve kolunu geri çektim.
“Ne yaptığını zannediyorsun sen?” diyerek kontrol edemediğim sesimle öfkemi yansıttım.
Eleana önce beni gördüğüne şaşırmış ama sonra öfkelenerek hızla ayağa kalkmıştı.
“Seni ilgilendirmez! Ne güzel ölecektim ben!”
“Delirtme beni kadın! Güzel ölecekmişsin bir de! Ölümün neresi güzel? Tanrı Hades intihar edene acır mı sanıyorsun?” diyerek hiddetlenmiş sesimle konuştum. Sakinleşmeliydim. O övündüğüm sağduyuma kulak vermeliydim. Ama hayır, duygularım kontrolü öyle eline almışlardı ki hiç olmadığım kadar öfkeli ve üzgün ve mutluydum.
“Ya sen dedin benim geleceğim yok diye! Ben her saniye sınavdaymış gibi hissetmek zorunda mıyım? Geçmişim yok ya benim!” diyerek öfkeyle ellerini yumruk yaparak bağırmıştı.
“Buluruz!”
“Neyi buluyorsun sen? Öyle geçmiş mi bulunur?”
“Ölmemeye, en azından kendi imkânlarınla ölmemeye söz ver, tüm geçmişini önüne şerefim, haysiyetim üzerine söz veririm sermeye!” diyerek onu saf şaşkınlığa uğramasına neden olmuştum. Öfkesi uçup gitmiş, yerini boydan boya şaşkınlık almıştı.
“Neden peki?”
Sertçe yutkundum ve iç çektim. “Ölmek için fazla yaşam aşılıyorsun.”
Bana yaşam anımsatıyorsun. Ve ben yaşamın falcısıyım, öyle kolay bırakmam yaşamımı ve benliğimi. Beni temsil ettiğini düşündüklerimi.
“Şuracıkta ölsem sen de arkana dönüp gitsen neden olmasın ki?” Bir adım attı ve aramızdaki mesafeyi iyice azalttı.
“Ben üç günlüğüm, atıver beni zihninden ne olur ki?” Başını usulca kaldırdı. “Atıver beni göğüs kafesinden ne olur ki? Kafesinde beni esir mi istiyorsun? Yoksa misafir mi?” Elini usulca göğüs kafesime koyduğunda sertçe yutkundum.
“Burası ev mi olsun istiyorsun? Yoksa kafes mi?”
“Sana oradan ne kafes olur ne de ev.” Elini usulca aldım ve işaret parmağını şakağıma yasladım. “Senin işgal noktan burası,” diyerek fısıldadım. “Çıkar çıkarabilirsen.”
Duygular fazla coşkuluydu, oklardı; hangi yaydan çıkacağı belirsizlerdi. O yaylar birer dudak oluverir, o oklarda isterse bir zehir ya da Eros’un okları olabilirdi?
Usulca, durgunca gülümsedi.
“Hızlı sokmuşsun beni zihnine, zararı değil mi?”
“Hem de çok.” diyerek karşıladım.
“O zaman öleyim ben, zihninde de ölürüm böylece?” diyerek konuştuğunda kaşlarımı çattım. Yüzüm gerilmiş ve ondan ölümü tekrar duymak sinirlerimi germişti.
“Zihnimde ceset istemem, haddinden fazlasısın. Zihnimi kendine alet etme.” Gülümsemesinde yorgunluk vardı. Elini geri çekti elimden ve kendi işaret parmağını kendi şakağına dayadı.
“Kalbime bir zorun mu vardı ey be adam?”
diyerek yine dudaklarımın ucunun kalkmasına neden olmuştu.
“Aklımla ne alıp veremediğin var ey be küstah kadın?” diyerek kendi sözümü oluşturduğumda içten bir şekilde gülümsedi.
“Sana da Eleana bulaştırdım artık, sen de de bir parça ben varım.” Demesiyle bakışlarım ona daldı.
Bölüm etkileşimi
