Bölümler 14Şu an: Bölüm 1
- 1 Bölüm 12.457 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Bölüm 24.371 kelime
- 3 Bölüm 31.526 kelime
- 4 Bölüm 44.028 kelime
- 5 Bölüm 53.619 kelime
- 6 Bölüm 71.972 kelime
- 7 Bölüm 62.229 kelime
- 8 Bölüm 83.051 kelime
- 9 Bölüm 91.075 kelime
- 10 Bölüm 101.501 kelime
- 11 Bölüm 11 * Kanın Çağrısı ve Olimpos’un Gölgesi981 kelime
- 12 Bölüm 12 Davetsiz olan5.306 kelime
- 13 Bölüm 133.985 kelime
- 14 Bölüm 142.566 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm 1: Sönmüş Yıldız ve Ölmüş İnanç Mabedi
Uyanmış ve bitmek bilmeyen yürüyüşümde, mor çiçekler ile süslü ağaçlar ve bir yerlerde duyduğum kadın gülüşmelerinin sesleri kulaklarıma vuruyordu. Kaşlarımı çatmış ve etrafımdaki bu tuhaf atmosferin tanrıları olan ortama bir bakış atmıştım. Burası da neresiydi? Dikkatimi çeken şeyle üstüme bakındım ve üstümün değiştiğini fark ettim. Beyaz ama çiçekli desenlere sahip bir elbise vardı; ayaklarımda ise bir sandalet ve sandaletten bileğime dolanmış sarmaşık gibi bir süs.
Ben kimdim? Ya da ismim neydi? Bilmiyordum ama şunu biliyordum, galiba kayıp bir ruhtum.
“Yolunuzu mu kaybettiniz küçük hanım?” Duyduğum erkek sesiyle kaşlarımı çatmış, etrafıma bakınmıştım. Bir ağaca sırtını yaslamış, elinde tuttuğu lirde elini tellerde naifçe gezdirerek tatlı bir melodiyi ortaya koyuyordu. Bana bakmadan, bir gülümsemeyle eşliğinde kadrajıma çok yakışıklı yüzünü sergiliyordu. Yakışıklı yüzüne uyumlu, tıpkı güneşi anımsatan saçlarıyla bu adamdan rahatsız olmuş, bir geri adım atmıştım.
“Sen kimsin?” Sorumla alaycı bir gülümsemeyle “Küçük adam,” diyerek onu baştan aşağı süzdüm. Kaşlarını kaldırarak kinayeyle “Ne nazik bir hanım,” demiş, usulca bana doğru yürüyerek aramızdaki mesafeyi azaltmıştı.
“Daha tanışma şerefine erişmediğim bir beyefendiyle ne gibi bir nezaket gösterisi yapmam lütfedilirdi?” diyerek alayla gülümsediğimde o gözlerini kısmış ve lirini çalmayı bırakmıştı.
“Adım Theodoros,” demiş ve aramızda iki adım mesafe bırakmıştı. “Sizinki nedir?” diye soruyu bu sefer o sormuştu.
Problem buydu işte, adım neydi benim?
Herhangi bir isim söylesem yeterdi bu sorudan kaçmam için. Ama problem o da değildi, benim geçmişim neredeydi? Bir anlam ifade etmeliydi bir isim. Ama o isim hâlâ mevcut değildi bende. İsmimi unutmuştum. Kökenimi ve geçmişimi, ismim var mıydı ki? Unutmuştum. Ama ana ihtiyaçlar, tabi su içme gibi önemli şeyleri bedenim unutma zahmetine çok şükür lütfetmemişti.
“Adım Eleana,” dememle yüzüne çok yakışan ve sonsuz kez görmek isteyeceğim türde bir gülümseme onun yakışıklı çehresinde peyda olmuştu.
“Güneşin hediyesi?” dediğinde kaşlarını kaldırarak memnun olmuş gibi kısık bir gülümsemeyle bakmıştı bana. Aurası ve çevresine yaydığı enerji beni mest etmişti. Ama etki verdiği o olağanüstü havasını yitirmiş, geriye bir adamdan fazlası olmadığını gösteren birini karşıma bırakıvermişti ansızın şimdi.
İsmimin anlamı buymuş diyerek zihnime mühürlediğimde kaşlarımı bilmişlikle kaldırdım. “Evet?” diyerek sesimin tınısına buz gibi bir soğukluk ilave etmiş, ellerimi birbirine dolamıştım.
Gözlerini kısmıştı usulca ve dudağının kenarı kısık bir şekilde havaya uzanmıştı.
Gerilmiş ve korkmaya başlamıştım ama dışarıya yansıtmamak için nafile çabalayıp durmuştum. Kaşlarımı çatmış, “Birazdan bir tapınak bulsam iyi olacak…” diye fısıldanmıştım kendime. Bu tür adamlar karşıma hep çıkacak mıydı?
“İyi günler,” diyerek arkamı döndüğüm gibi hızlı adımlar ile yürümeye başlamıştım. Arkama bakma dürtüme keskin bir rest çekmiş, “O lanet adama bakma!” uyarısını kendime eksik etmemiştim.
“Şimdi başla bakalım Eleana, listeyi sıralamaya: Evim yok, adım yeni oldu, inanacağım bir tanrı var mıdır? Eh, kesinlikle vardı!” diyerek aklımdaki tuhaf soruya yüzümü buruşturdum ve ormandan çıkışımla bir patikaya denk gelmiştim.
Patika beni kasabaya getirmişti. Kasabanın evlerini ve binalarını gölgesinde bırakan büyük bir adam heykeli ise altın rengiyle tam karşımda, ağaçların onu boynundan aşağısı görmeme müsaade vermezken bile uzakta olmasına rağmen görebiliyordum onu.
Kaşlarımı şaşkınlıkla kaldırıp fikir değerlendirmesinde bulunmaya başlamıştım.
“Kalabileceğim bir tapınak vardı illa ki?” diyerek etrafa bakındığımda tapınağa benzer bir yer görememiş, verdiğim ani kararla kasabaya doğru gitmeye başlamıştım kızgın adımlarla.
Kızgın adımlarımın altında onu kızartan demiri kavuran ateş ise bilinmezlikti. Öfkemi kavuran korkuydu. Korkan insan her şeyden önce sorardı: Neden? Mesela iyi bir insansınız, o kadar iyisiniz ki tapınaklara sürekli katılır, bağışlarınızı eksik etmezdiniz. Ama kralı olduğunuz krallığınızda yanlış bir strateji tüm birikiminizi hiçe saydığında, bilgeliğin temsilcisine hesap sorma cüretini mi gösterirdiniz? Yoksa kendi aptallığınıza mı yanardınız? Hayır, nankörlük yapardınız, yapardık. Ben de farklı mıydım ki? Ben de nankör olmayı kendime layık görebilirdim.
Şimdi kızgın adımlarım nankörlüğüm yüzünden mi diye düşünüyordum… Tanrı’yı mı kızdırdım? Tanrıları mı? Yoksa doğumumda bir hata mı vardı? Doğdum ve beni taşıyan melekler güçleri yetmemiş gibi düşüvermişlerdi.
Düşündüğüm cümle ile güldüm. “Düşmüş melek ha?” diyerek gözlerimi devirdim. “Çok tatlı bir yaklaşım ama belki düşürülmüş melek de olabilirim? Şansı yaver gitmemiş melek de olabilirim? Böyle trajedi başka kimin başına gelebilir ki?” diyerek kendi kendime konuşma merasimimi sonlandırmıştım insanların arasına karıştığımda.
Tuniğinin mavisiyle ve boynundaki altın kolyeyle gözlerimi kendine çeken kadına göz ucuyla baktığımda, iyi bir atkuyruğu ile ve hafif bronz teniyle, yüzünde kibirden uzak bir gülümsemeyle bir şarkıyı mırıldandığını kulak kabartmıştım ama kadın hızlı adımlarıyla gözden kaybolmuştu. Ben de dönüp bir daha bakma gereği duymamıştım arkamdan.
Ama aklıma ansızın gelen fikirle arkamı dönüp yürüdüğü mesafeden ötürü mavi bir çizgi gibi duran kadına koşmaya başlamıştım. “Hanımefendi!” Birkaç kişinin bana baktığını sezmiştim. Mavi kadın sesimi duymamış, belki görmezden gelerek bakmamayı tercih etmişti; o, dönmeyenlerden biriydi çünkü.
Ben ne kadar hızlı koşsam da kalabalık arasından sızmak çok zordu ve kadını gözden kaybetmek istemiyordum. Kadın zengindi, bu yüzden tapınağa iyi bir bahşiş bırakıyordur mutlaka, belki o nerede olduğunu bilir diye ummuştum.
Kadına sonunda yaklaştığımda nefes nefese kalmıştım.
“Ha- hanımefendi,” diyerek soluklanmaya çalışmış, nefesimi düzene sokmayı denemiştim.
“Buyurun?”
Başımı usulca kaldırmış ve ikna edici olmaya özen göstererek “Size bir şey sorabilir miyim? Tapınak nerede?” kadının kaşları usulca kalkmıştı.
“Kimin?” diye sorduğunda bu sefer donuk bir ifadeyle bakan kişi bendim.
“Tanrı’nın?” Kadın kaşlarını hafiften çatmıştı.
“Tanrım mı?” diyerek bu sefer ben yine sormuştum. Bu döngü nereye kadar devam edecekti?
“İnandığın tanrı kim senin?” Ve evet, geldik fasulyenin faydalarına, bilakis ama elimde ne fasulye vardı ne de bilgi.
Ben hangi tanrıya inanıyor, ona kendimi veriyordum? Ben kime güveniyor, sırdaşım görüyordum? Ben kimden yardım istiyordum? Ben kime yalvarıyordum? Ben daha kendimin kim olduğunu bilmeden birine nasıl tanrımı söyleyecektim? Ben biriyle ne konuşacaktım? Ben birine kendimi nasıl tanıtacağımı bile bilmezken kendim için bir sığınak arayışına girmemle bir çıkmaz sokak yine beni bulmuştu. Ben elimde kırık bir anahtar ile tüm zengin kapıları dolaşıyor, kilitleri deniyordum. Ama kapılar açılmayınca anahtarı suçluyordum.
Ben birkaç kelimeyle, birkaç top ve ip ile hokkabaz olacağımı zannediyordum.
Gözlerimi ansızın bir bahane bulmak için gökyüzüne çevirdiğimde güneşin alacalı ışığı gözlerime çarptığında dudaklarım gereken sinyali almış gibi usulca açılmış ve “Güneşin tanrısı…” demiştim. İlla vardı diye düşündüm güneşin bir tanrısı.
Her şeyin bir tanrısı olup, bir onun olmazsa ben güneş olsam çok gocunurdum.
“Tanrı Apollon…” kadın gereken cevabı alarak yanıma geçmiş ve heykelin olduğu kısmı göstermişti. “Tapınağı orada, umarım gereken bilgiyi alabilirsiniz.” diyerek elini omzuma koyarak destek olmak anlamında sıkmıştı. “Teşekkür ederim…” diyerek tebessüm etmiş ve başımı sallamıştım. “Yardım edebildiğime sevindim,” diyerek arkasına dönmüş, yürümeye devam etmişti. Ben de sohbeti nasıl sonlandırabilirim diye düşünmeye başlayacaktım. Heykele doğru yürümeye koyulmuş, koşarak gittiğim yolu bir daha yürümeye başlamıştım. Aslında ben de tapınağın orada olduğunu akıl edebilirdim veya o kadına illa ki sormama gerek yoktu. Ama aklıma gelen fikirle dürtüme uymuştum.
Acaba geçmiş hayatımda dürtülerime yenilen biri miydim? Ya da o dürtüler hazineye mi götürüverirdi beni hep? Umarım öyle olurdu çünkü iblis diline sahip bir iç sese sahiptim. Haklı olabileceğini bin bir türlü bana kanıtlayacak kadar kurnazdı. Sonra suçu bana atabilecek kadar korkak.
Heykele gidecek yolu ağaçlar örttüğünden ormana gireceğimi bilmek tedirgin etmişti beni. Ormanlar yılan ve tehlikeli bilinmezlikler doluydu; genel bilgiye erişebilirdim ama içsel detayları göremez ve hatırlayamazdım.
Ağaçların arasından parlak altın rengiyle gözlerimi kamaştıran pelerinli adam usulca dalların arasından asil bir halde geçtiğinde onun bir rahip olduğunu merak etmiştim.
Pelerinin şapkasını usulca kenarlarından parmakları ile nazik bir hareketle arkaya attığında, kel kafasıyla, kırklı yaşlarında olduğunu, olgunlaşmış çehresi ve sakallarından çıkarılan bu fikre katılmıştım.
“Bayım?” pek emin çıkmayan sesimle güneşin azizliğini almış gibi güçlü enerji yayan adama bir elimle diğer elimin şeytan tırnağıyla oynayarak geldiğimde adam kaşlarını soğuk ifadesiyle kaldırıp bana baktığında bir rahip olma fikrini kafamda tartarak referans yapmıştım.
“Tapınağa girmem için gereken bilgileri söylemenizi rica edecektim; ilahi ve aydın tanrımız için saygıda en ufak bir kusur yapmak istemem…” diyerek tatlı dile başvurmuştum. Yılanı tatlı dille çağırmak lazımdı. Rahibi parayla değil, zayıf damarından istila etmek lazımdı. Ve gereken bilgileri böyle almak lazımdı. Ve bir dost edinsem fena olmazdı.
Adamın soğuk ifadesi usulca kırılmış ve sıcak bir gülümseme yer edinmişti ifadesinde: “İyi düşündün, Tanrıça Athena’nın ışığıyla kutsanmış kızım; tanrıların saygısını almak büyük bir onurdur. Onlara gereken dikkati en iyisiyle göstermek yararına olacaktır. Sana eşlik etmekten mutluluk duyarım.” diyerek eliyle ormanın içini gösterdi, önden buyur dercesine.
Dediğini yapıp girdiğimde aslında ağaçların ardında büyük bir kapı gibi sarmaşıkların kesildiğini gördüm. Ne bir örümcek ağı vardı ne de bir başka bir engel; kapı tüm saygın dindar insanlar için adeta “Tanrınız sizinle” dercesine bir ufak engel bile yoktu.
Alandan geçtiğimde beni karşılayan şey ise beyaz mermerlerden yapılmış, tamamen çekilecek tanrısı olduğu güneşin tamamen girebileceği türde bir tapınak vardı. Fazla büyük değildi; koca alanda onu çevreleyen birçok değerli şey vardı: uzun burçlar ve iyonik sütunlar vardı.
“Burası muhteşem!” diyerek hayranlıkla etrafı inceledim usulca.
“Güneşin tanrısı Apollon’a layık olan,” dedi rahip gururla, eserini inceleyen bir sanatçı gibi.
İsmi Apollon muydu tanrının?
“Tanrı Apollon sadece güneşin mi tanrısı?” diyerek aptal durumuna düşmekten korkarak ama çekingen durmamaya dikkat ederek sorduğumda rahip beni şaşırtarak başını iki yana salladı. “Sanatın da tanrısıdır,” demesiyle kaşlarımı hayretle kaldırdım.
“Tapınağı bu yüzden adeta bir sanat,” dememle sütunları incelemeye devam ederken rahibin “Gelmiyor musun?” diyerek fazlasıyla ilerlemiş, ellerini arkasında tutarak gülümsediğini gördüm. Rahip’e koşmuş ve yetişmiştim. Tapınağın girişinde durmuş, ben de detaylı incelemeye başlamıştım.
Fazla büyük değildi ama iç gücü çok güçlüydü; ruha büyük bir mutluluk katıyor ve içini ısıtıyordu. Rahip önüme geçmiş ve eğilmişti, ben de yanına geçerek referans yapmıştım. Tapınağın girişinin iki yanında sönük meşaleler alev almıştı.
Bu büyülü an şaşkınlıkla dilimi yutmama neden olmuştu. Belki meşalelerde bir sistem vardı diye düşünme fikri, bu büyülü tapınakta beynimin durmasına neden olmuş, fikri hemen devre dışı bırakmıştı.
İçeri girmemle aslında dışarıdan gözüktüğünün aksine dört bölmeye ayrıldığını fark etmiştim. Bir yanılsama gibi tek odalık bir tapınak, tüm meşaleler sırayla alevlenmişti.
“Bir şey sorabilir miyim?” Rahibe döndüğümde rahibin orada olmadığını görmemle şaşkınlığım diz boyu artmıştı.
“Neredesiniz?” Sesimi yükselttiğimde bir tapınakta yüksek sesle konuşmanın tanrısına saygısızlık olarak görülür müydü? Düşüncesiyle baş etmem gerekmişti. Şaşırtıcı olan ne bir ayak sesi duymuştum ne de bir tıkırtı sesi; rahip sanki rüzgâr olup uçmuştu.
“En azından bir hoşgörülük yaparak bana gideceğinizi söyleyebilirdiniz.” Homurdanarak bölmeleri dolaşmaya başladım. Bir odada heykeller vardı. Büyükten küçüğe her türden heykeller vardı. Bir heykelde avuçlarının arasında güneşi tutan bir adam tasvir edilmişti. Heykeller en ince detaylarına kadar önem verilmiş, usta işi yapılmıştı.
Dokunma isteği dürtülerimi etkilemişti ama bir heykele dokunmak isteyeceğimi sanmıyordum. Riske girmek pek benlik değildi.
Heykeller genel olarak kıvırcık saçlı bir genç adam üzerinden tasvir edilmişti. Odadan bir zaman sonra çıkıp başka bir odaya girdiğimde bu odada bir mermer üzerinde bir lir vardı. Lir altın gibi parıldıyordu. Mermerin altında yazı gözüme çarptığında eğildim ve yazan yazıyı inceledim.
Hafıza kaybım ana bilgileri dokunmadığı için şanslıydım yoksa yeni doğmuş bir bebekten farksızdım. Bu ana bilgiler okuma becerime de bulaşmamıştı.
Kardeş Tanrı Hermes’ten bir hediye.
Tanrı Apollon’un tapınağında bir eser olduğuna göre onu simgeleyen yegâne şeylerden bir tanesi de bu lir’dir.
Tanrı Hermes de kimdi?
Lirden gözlerimi çekmek için büyük bir çaba harcamam gerekmişti. Gözlerimi kamaştırıyor, ilgimi üzerinde toplayabiliyordu. Ona dokunmak için deliren ellerim delice kaşınıyordu. Ona dokunmak dürtüm olmak için yemin etmiş gibiydi. Elim usulca kalkmış ve o lire dokunmaya yöneleceği an bilincim uyanmış, elimi hızla indirmiştim.
“Saçmalama Eleana, bir tanrının lanetini de tam olsun!” diyerek kendimi azarlayarak odadan çıkmıştım. Üçüncü oda kilitliydi, ben de pek üstünde durmadan tam karşımda ki kapısız odaya yönelecekken duyduğum ayak sesleriyle etrafa bakındığımda kimseciklerin olmadığını kanat getirip yürümeye devam edecekken yanımda ki duvara asılı meşalenin ateşinin yana eğilmesiyle yanımdan hızla geçen bir rüzgâr ile gerilmiş ve etrafa bakınmıştım.
“Bir şey yok, sadece bir rüzgâr,” diyerek kendimi telkin etmeye çalışarak yürümeye devam edecekken ani hissettiğim hisle duvardaki meşaleyi hızla alarak arkamı döndüm.
“Gardını al!” Arkamı döndüğümde rahibi görmemle utançtan gözlerim fal taşı gibi açılmıştı.
“Hâlâ almamı tercih eder misiniz gardımı?” dediğinde yer yarılmamış ama utancım yerin altına girmeyecek, ama bir domates olmakla yetinebileceksin sevgili Eleana demiş, yüzüm pancara falan dönmüş gibi sıcaklamıştı.
Ama ne yapmam gerekirdi? Adam bulut olmaya takmış gibi bir var bir yok gibiydi. Ama o rahip olduğu için şimdi üstüme bir rahibin nefretini salamazdım.
“Aniden gitmenizle bir ayak sesi duydum,” diyerek kendimi açıklamaya koyulduğumda rahip elini uzatmış, meşaleyi istediğini göstermesiyle meşaleyi vermiştim. Meşaleyi eski yerine takarken konuşmaya başlamıştı. “Tanrı’nın evi bir tek size özel olduğunu düşünmeniz çok,” diyerek kaşlarını kaldırdı. “Saçma.” Ve evet, ilk günden ilk hata kotam umarım dolmaz hiçbir zaman çünkü bir süre bu "hiçbir zaman" paradoksunda çok tökezleyeceğim gibi gözüküyordu.
“Size bir şey sorabilir miyim?” diye çekinerek sordum.
“Kalacak bir yerim yok, nasıl bulabilirim?” diye sorduğumda rahibin durgun bakışları düşünceli bir hal almıştı. Bu tapınakta kalmayı düşünerek gelmiştim ama tapınakta bir odaya sığınmaya çalışsam değerli eserler vardı. Kendime yetecek yer yoktu.
“Tanrıça Hera rahibesi olursanız size bir yuva olabilirler,” dediğinde içten gülümseme yüzüme yer edinmişti.
“Nasıl gidebilirim oraya?”
“Peacockia başka bir adada,” bakışlarımdaki değişimi gören rahip yüzüme ve eminim ki “Sende o da yoktu” dercesine bir bakış atmıştı.
“Bakın rahip efendi, ben birkaç saat önce tüm hafızasını yitirmiş bir kadından fazlası değildim.” Eğer durumumu açıklarsam bana yardım eli uzatacağını düşünerek pek fazla mantığa sormadan anlatmaya başlamıştım.
“Ne geçmişimi hatırlıyorum ne de üstümdeki beyaz elbisenin bir anlamı olduğunu. Sadece saatler önce bir yolda yürüdüğümden fazlasını, arkasını bilmiyorum. Ve dinine sadık biri dışında ne olduğumu da anımsayamıyorum ve tanrıların huzurunda aziz birinden bir sokak kadına dönmekten korkuyorum.” diyerek son kozumu oynayarak dizlerimin üzerine usulca çöktüğümde rahibin değişen ve isteğime ulaştığımı gösteren bakışlarından hızımı alamadan devam ettim. Ellerimi yalvarırcasına birleştirdim.
“Sizden Tanrı Apollon’un huzurunda yalvarıyorum bana yardım etmeniz konusunda.” diyerek başımı yere eğmeye yeltendiğimde çenemi bir elin tuttuğunu hissettiğimde rahibin tuttuğunu fark ettim.
“Sadece Tanrıça Hera rahibesi olman konusunda sana yolu gösteririm. Bu akşam senin ev sahiben olabiliriz karımla ben. Yarın o adaya gitmen için ise bir arkadaşımdan rica ederim; gemisinde eminim ki sana yer ayırır. Tapınağa gittiğinde gerisi sende çünkü ikna etmen gereken bir rahibe olacak. Dinine bağlı inançlı bir kadını göz ardı etmem zaten, tanrımın pek hoşuna gideceğini sanmam zaten,” diyerek kısıkça gülümsediğinde mutlulukla tebessüm ederek ayağa usulca kalktım.
“Teşekkür ederim efendim,” diyerek başımı salladığımda ellerini usulca havaya kaldırıp bana doğru paralel şekilde eğdi rahip. “Tanrı’nın ışığı üzerinde olsun,” demesiyle içim ısınmıştı.
Akşama doğru rahibin evine birlikte gitmiştik. Evi fazla büyük değildi ama küçük de değildi. İki katlı bir evdi. Beyaz rengindeydi. Tapınağa uzaktı. Rahip kapıya üç kez vurmasıyla kapıyı siyah saçlı, beyaz tunikli bir kadın açmıştı. Siyah saçları dalgalar halinde beline kadar gelen, orta yaşlı bir kadın, bebeğini bir koluyla tutuyordu.
Karısı olduğunu düşünmüş ama kadının doğal, duru güzelliği ile yaşını merak etmeden de geri kalmamıştım. Kadının hoş bakışları kocasına dönmüş “Hoş geldin sevgilim,” demişti o kadife sesiyle. Sonra kadının bakışları bana döndüğünde kaşlarını kaldırmıştı. “Bir misafirimiz var anlaşılan,” demesiyle bakışlarının değişeceğini sanmıştım, sonuçta herkes evinde bir misafir isteyecek diye bir kaide yoktu. Ama kadının hoşnut bakışları bana da değmişti.
“Sevgili kız, kendini lütfeder misin?” diyerek kaşlarını kaldırarak fısıldamış, dudağının kenarı usulca yükselmişti.
“Eleana…” diyerek kısa bir referans yapmıştım.
“Ev sahibesi olmaktan mutluluk duyarız değil mi sevgilim?” diyerek bakışlarını usulca yönlendirmesiyle bakışlarımı yanımdaki papaza çevirmiştim. Başını onaylar biçimde sallayarak karısının yanından içeri geçmişti usulca. Karısı elini içeri göstermiş. “Lütfen içeri geç,” demesiyle kafamı sallayarak “Teşekkür ederim…” diye fısıldayıp içeri geçtiğimde arkamdan bir şey fısıldadığını duymuştum.
“Hoş geldin Eleana, yaşa yazgını bolca.”
Bölüm etkileşimi
