BÖLÜM 21 — Eve Dönüş

Akşam çökmüştü.
Kasaba susmuştu.
Sanki olan biteni izlemiş, doymuş ve geri çekilmişti.
Kayra ile Nefes okuldan birlikte çıktılar ama konuşmadılar.
Aynı yolda yürüyüp bir köşede durdular.
“Bugün…” dedi Kayra.
“Garipti.”
Nefes başını salladı.
“Evet. Ama bitti.”
Kayra ona baktı.
“Bitmesi iyi mi?”
Nefes cevap vermedi.
Sadece küçük bir gülümseme bıraktı.
“Yarın görüşürüz,” dedi.
Kayra başını salladı.
“Görüşürüz.”
Ve ayrıldılar.
Nefes eve girdiğinde ev fazla sessizdi.
Ayakkabılarını çıkardı.
“Baba?” diye seslendi.
Cevap yoktu.
Masada bir kâğıt duruyordu.
Düzgünce katlanmış.
Nefes kâğıdı eline aldı.
“İşim çıktı. Birkaç gün yokum.
Merak etme.”
Bir tarih yoktu.
Bir dönüş sözü yoktu.
Nefes sandalyeye oturdu.
Annesinin fotoğrafına baktı.
“Yine yalnız kaldım,” dedi fısıltıyla.
Ama ağlamadı.
Artık ağlamayı çoktan öğrenmişti.
Aynı saatlerde Kayra evine döndü.
Kapıyı açar açmaz ev sahibi karşısındaydı.
Yüzü sertti.
“Kayra,” dedi.
“Bu ay da kira yatmamış.”
Kayra dondu.
“Babam—”
Ev sahibi sözünü kesti.
“Baban dün geldi.”
Kayra’nın içi sıkıştı.
“Geldi mi?”
“Evet,” dedi adam.
“Eşyalarını aldı.
Yanında da bir kadın vardı.”
Kayra’nın kulakları uğuldadı.
“Bir haftan var,” dedi ev sahibi.
“Sonra bu ev boşalacak.”
Kapı kapandı.
Kayra salonda tek başına kaldı.
Babası…
onu geride bırakmıştı.
Telefonunu çıkardı.
Bir mesaj vardı.
“Kendi hayatımı seçtim.
Sen de güçlü ol.”
Kayra telefonu yavaşça yere bıraktı.
“Beni seçmedin,” dedi boşluğa.
“Hiç kimse seçmedi.”
Gece ilerledi.
Nefes odasında yatağa uzandı.
Tavana baktı.
Kayra da aynı anda yerde oturuyordu.
Sırtını duvara vermişti.
İkisi de aynı şeyi düşündü.
Artık kimsemiz yok.
Ama bilmedikleri bir şey vardı.
Kasaba yeniden fısıldadı.
Bu kez yumuşak.
YALNIZ DEĞİLSİNİZ