BÖLÜM 19 — İlk Dokunuş

Kayra’nın eli titriyordu.
Bunu kendine bile itiraf edemiyordu ama… Nefes yanındayken dünya yavaşlıyordu.
Okulun arka bahçesinde, kimsenin pek uğramadığı o eski bankta yan yana oturuyorlardı. Aralarında bir karış mesafe vardı. Ama o mesafe, ikisinin de nefesini tutmasına yetiyordu.
“Bir şey soracağım,” dedi Kayra, gözlerini kaçırarak.
“Cevabı bilmesem de.”
Nefes gülümsedi.
“Ben buradayım.”
Kayra derin bir nefes aldı.
“Eğer… daha önce tanıştıysak,” dedi,
“ben sana nasıl davranıyordum?”
Nefes’in boğazı düğümlendi.
“Beni incitmeden,” dedi.
“Farkında olmadan bile.”
Kayra başını salladı.
“İyi,” dedi fısıltıyla.
“Çünkü şimdi de aynı şekilde hissettiriyorsun.”
O an rüzgâr esti.
Kasaba huzursuzlandı.
Kayra istemeden elini bankın üzerinde biraz daha yaklaştırdı.
Parmakları, Nefes’in serçe parmağına değdi.
Bir saniye.
Sonra bir saniye daha.
Ve Kayra elini çekmedi.
Nefes gözlerini kapadı.
İlk kez… korkmadan.
Kayra’nın zihninde bir görüntü çaktı.
Koridor.
Düşen bir telefon.
Çatlayan bir ekran.
Ve bir kızın sesi:
“Önemli değil.”
Kayra aniden irkildi.
“Elim…” dedi.
“Bir şey oldu.”
Nefes hemen baktı.
“Ne gördün?”
Kayra yutkundu.
“Sen vardın,” dedi.
“Ve… ben.”
Nefes’in kalbi sevinçle sızladı.
“Hatırlıyorsun,” dedi kısık sesle.
“Parça parça,” dedi Kayra.
“Ama yeterince.”
Aynı anda Defne okul kapısında duruyordu.
Hikmet’in sözleri kulaklarında yankılandı:
“Hatırlamaya başlarsa, geç kalmış olursun.”
Defne gözlerini kıstı.
“Hayır,” dedi.
“Henüz değil.”
Akşam Nefes odasında otururken duvarlar yine fısıldadı.
YAKLAŞMA
“Geç kaldın,” dedi Nefes.
SEVERSEN, O GİDER
Nefes aynaya baktı.
“Gitmesine razıyım,” dedi.
“Yeter ki beni seçtiğini bilsin.”
Kasaba titredi.
Ertesi gün Kayra, sınıfta Nefes’e baktı.
Bu kez kaçmadı.
Gülümsedi.
Defne bunu gördü.
Ve kararını verdi.