BÖLÜM 12 — Karşı Koyuş

Aslı’nın çığlığı kasabanın içinden geçip kayboldu.
Ses bittiğinde, Aslı da yoktu.
Yolun ortası boştu artık.
Emir de.
Sis yeniden çökmüştü.
Nefes dizlerinin üstüne çöktü.
“Hayır…” dedi.
“Söz vermiştin…”
Kayra donup kalmıştı. İşaret boynundan aşağı doğru yayılmıştı. Damar gibi, koyu bir gölge halinde.
“Bu benim suçum,” dedi kısık sesle.
“Beni istedi. Ama onu aldı.”
Nefes başını kaldırdı.
“Hayır,” dedi.
“Bu bizim suçumuz değil.”
Kayra ona baktı.
“Kasaba suçlu aramaz,” dedi.
“Boşluk arar.”
Okula döndüklerinde herkes anlamıştı.
Bir kişi daha eksilmişti.
Ama bu sefer kimse ağlamadı.
Bazıları dua ediyordu.
Bazıları valiz topluyordu.
Bazılarıysa… hiçbir şey hissetmiyordu.
Müdür acil toplantı yaptı.
“Bu akşam herkes yurtta kalacak,” dedi.
“Kimse dışarı çıkmayacak.”
Nefes elini kaldırdı.
“Peki ya çıkanlar?”
Müdür sustu.
Cevap buydu.
Gece olduğunda Kayra nefes almakta zorlanıyordu. Göğsü sıkışıyordu. İşaret artık soğuktu.
Nefes onun yanında oturuyordu. Elini bırakmıyordu.
“Gitmek zorunda değilsin,” dedi.
“Bir yol bulacağız.”
Kayra acı bir gülümsemeyle baktı.
“Kasabayla pazarlık olmaz.”
O anda odanın içi soğudu.
Camlar buğulandı.
Ve ses geldi.
“Olur.”
İkisi de irkildi.
“Nefes,” dedi ses.
“Annen pazarlık yaptı.”
Nefes ayağa fırladı.
“Ne istiyorsun?”
“Denge.”
Kayra dişlerini sıktı.
“Beni al.”
Sessizlik oldu.
Sonra kasaba güldü.
“Sen zaten bana aitsin.”
Nefes bağırdı.
“Yeter!”
Bu kelime odada yankılandı.
Işıklar titredi.
Kasaba sustu.
Bu… yeniydi.
Nefes’in aklına mektup geldi.
Kilit zayıf…
“Annem seni kapattı,” dedi.
“Demek ki durdurulabilirsin.”
Kasaba ilk kez cevap vermekte gecikti.
“Bedelini ödemeye hazır mısın?” dedi sonunda.
Nefes tereddüt etmedi.
“Hazırım.”
Kayra ona döndü.
“Hayır!”
Ama çok geçti.
O an Nefes’in başı döndü. Görüntüler aktı.
— Kasaba ilk kurulduğunda
— Kaybolan çocuklar
— Unutan aileler
— Ve her seferinde… bir Nefes
Kasaba fısıldadı:
“Senin adın boşuna değil.”
Nefes diz çöktü ama düşmedi.
“Kayra’yı bırak.”
Sessizlik.
Sonra işaret, Kayra’nın boynundan bir anlığına silindi.
Kayra nefes aldı.
“Ne yaptın?”
Nefes gözlerini kaldırdı.
“Onun yerine… beni yazdım.”
Kasaba memnun değildi.
Ama geri çekildi.
“Zaman kazandın,” dedi.
“Ama hikâye bitmedi.”
Işıklar geri geldi.
Soğuk çekildi.
Kayra Nefes’e sarıldı.
“Bunu yapamazsın.”
Nefes fısıldadı.
“Yalnız değilsin demiştin ya…”
Gözlerinden yaş aktı.
“…şimdi sıra bende.”