20. bölüm · Ölü nefes

BÖLÜM 20 — Hatırlanan Sessizlik

Beyda Arslantaş

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 BÖLÜM-1 YENİ BİR GÜN 2 BÖLÜM 2 — Sessiz Mesafeler 3 BÖLÜM 3 — İnce Çizgi 4 BÖLÜM 4 — Aynı Yerde Olmak 5 BÖLÜM 5 — Yolun Başında 6 BÖLÜM 6 — İlk Gece 7 BÖLÜM 7 — Kayıp 8 BÖLÜM 8 — Çağrıya Cevap 9 BÖLÜM 9 — Bedel 10 BÖLÜM 10 — İşaret 11 BÖLÜM 11 — Anlaşma 12 BÖLÜM 12 — Karşı Koyuş 13 BÖLÜM 13 — İz 14 BÖLÜM 14 — Yakınlık 15 BÖLÜM 15 — Kalp Atışı 16 BÖLÜM 16 — Bedeli Olan Aşk 17 BÖLÜM 17 — Unutulan 18 BÖLÜM 18 — Hatırlamadan Önce 19 BÖLÜM 19 — İlk Dokunuş 20 BÖLÜM 20 — Hatırlanan Sessizlik 21 BÖLÜM 21 — Eve Dönüş 22 BÖLÜM 22 — Boş Evler 23 BÖLÜM 23 — Aynı Çatı Altında 24 BÖLÜM 24 — Küçük İtiraflar 25 BÖLÜM 25 — Kasabanın Sesi 26 BÖLÜM 26 — İlk Sınav 27 BÖLÜM 27 — Sınav Başlıyor 28 BÖLÜM 28 — Fedakarlık 29 BÖLÜM 29 — İlk Zafer 30 BÖLÜM 30 — Aşkın Zaferi 31 BÖLÜM 31 — Yeni Başlangıç 32 BÖLÜM 32 — İlk Tatil Hazırlığı 33 BÖLÜM 33 — Tatil Başlıyor 34 BÖLÜM 34 — Tatilin İkinci Günü 35 BÖLÜM 35 — Sürpriz Gün 36 BÖLÜM 36 — Tatilden Dönüş ve Sürpriz 37 BÖLÜM 37 — Sonsuzluk ve Yeni Başlangıç

Kayra sabaha karşı uyandı.
Kalbi hızlı atıyordu.
Ama bu kez korkudan değil.
Bir rüya görmüştü.
Koridor uzundu. Duvarlar griydi.
Bir kız koşuyordu. Saçları omuzlarına dökülüyordu.
Elinde telefon vardı.
Sonra—
çarpışma.
Telefon yere düştü.
Ekran çatladı.
“Önemli değil,” demişti kız.
Ama sesi… titremişti.
Kayra yatağında doğruldu.
“Nefes…” dedi istemsizce.
Adı ağzından dökülürken içi sızladı.
Okulda herkes her zamanki gibiydi.
Ama Kayra için hiçbir şey aynı değildi.
Nefes sınıfa girdiğinde, Kayra’nın bakışları onu buldu.
Bu kez kaçmadı.
Gözlerini ayırmadı.
Nefes bunu fark etti.
Kalbi göğsüne sığmadı.
Ders boyunca Kayra tek kelime yazmadı defterine.
Ama her kelimeyi hatırladı.
Zil çaldığında Kayra ayağa kalktı.
Doğruca Nefes’in yanına gitti.
“Konuşmamız lazım,” dedi.
Nefes başını salladı.
Sessizce sınıftan çıktılar.
Merdiven boşluğunda durdular.
Aralarında nefes kadar mesafe vardı.
“Rüyamda seni gördüm,” dedi Kayra.
“Ve… üzgündün.”
Nefes gözlerini kaçırdı.
“Ben hep üzgündüm.”
Kayra kaşlarını çattı.
“Ben mi üzmüştüm?”
Nefes başını kaldırdı.
“Hayır,” dedi.
“Sen… tek iyi şeydin.”
Kayra’nın içi titredi.
“Ben seni yarım bırakmışım,” dedi yavaşça.
“Bunu hissediyorum.”
Nefes bir adım yaklaştı.
“Bazen yarım kalan şeyler,” dedi,
“tamamlanmak için geri gelir.”
O anda Defne onları gördü.
Ve içindeki korku, yerini kararlılığa bıraktı.
Akşam Hikmet’in kapısı çalındı.
Defne içeri girdi.
“Geç kaldım,” dedi.
Hikmet ona baktı.
“Sevgi mi ağır bastı?”
Defne başını eğdi.
“Hatırlıyor.”
Hikmet derin bir nefes aldı.
“O zaman,” dedi,
“birini kaybedeceğiz.”
Aynı saatlerde Nefes odasında oturuyordu.
Kasaba yine konuştu.
SEÇİM YAKIN
Nefes fısıldadı:
“Bu kez ben kaçmayacağım.”
Duvarlarda yeni bir kelime belirdi.
BEDEL
Nefes gözlerini kapadı.
“Ne istiyorsun?”
Kasaba cevap verdi.
AŞK TAMAMLANSIN
Ertesi gün Kayra Nefes’i bekledi.
Okul çıkışında.
“Bir yere gidelim,” dedi.
“Bilmiyorum neden ama… yalnız kalmamız lazım.”
Nefes’in içi ürperdi.
Ama gülümsedi.
“Tamam,” dedi.
“Bu kez kaçmam.”
Kayra elini uzattı.
Ve Nefes…
tuttu.
Kasaba uzaktan izledi.