8. bölüm · Ölmek İçin Erken
Beni Tanıyan Herkes Yalan
Elena V. C.
Kai’nin odadan çıkışı… fazla sakindi.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Sanki az önce hayatımı parçalayan cümleleri kurmamış gibi.
Kapı kapandığında olduğum yerde kaldım. Nefes alıyordum ama içim boştu. Az önce duyduklarımın ağırlığı geç gelmişti. Dizlerim güçsüzleşti, yatağa oturdum ama rahatlamadım.
“Sen… o kişi değildin artık.”
Bu cümle kafamda dönüp duruyordu.
Demek ki vardım.
Demek ki gerçekten biriydim.
Ve o kişi artık yoktu.
⸻
Kapıya baktım. Gitmek istedim. Şu an, hemen, hiçbir şey düşünmeden kaçmak istedim. Ama nereye? Kimden? Kai’den mi… yoksa kendimden mi?
Telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Maria.
⸻
Mesaj:
“Konuşmamız lazım. Şimdi.”
Kalbim hızlandı. Tereddüt etmedim.
“Geliyorum.”
⸻
Evin içi sessizdi. Kai aşağıdaydı, hissediyordum. Ama bu sefer saklanmadım. Yavaşça merdivenlerden indim. Her adımda kalbim biraz daha hızlandı. Salon boştu. Mutfaktan hafif bir ses geliyordu. Durmadım.
Kapıya yürüdüm.
Elimi kapı koluna attım.
Kilitli değildi.
⸻
Bu garipti.
⸻
Kapıyı açtım ve dışarı çıktım. Soğuk hava yüzüme çarptı. Derin bir nefes aldım. İlk kez… gerçekten yalnızdım.
⸻
Maria’yı sokağın köşesinde buldum. Kapüşonunu takmıştı, sürekli etrafa bakıyordu. Beni görünce hızla yanıma geldi.
“Geç kaldın,” dedi ama sesi gergindi.
“Ne oluyor?” dedim direkt.
Maria birkaç saniye bana baktı. Gözlerinde bir şey vardı. Suçluluk mu… korku mu… karar veremedim.
“Artık saklayamam,” dedi sonunda.
Kalbim sıkıştı.
“Ne saklıyorsun?”
⸻
Maria derin bir nefes aldı. “Seninle ilgili her şeyi.”
⸻
Donup kaldım.
“Ne demek o?”
⸻
“Sen sandığın kişi değilsin zaten onu anladın,” dedi hızlıca. “Ama bilmediğin şey… bu işin başından beri içinde olduğun.”
⸻
Kaşlarımı çattım. “Açık konuş, Maria.”
⸻
“Ben oradaydım,” dedi.
⸻
Dünya bir anlığına durdu.
⸻
“Nerede?”
⸻
“Onların içinde.”
⸻
Nefesim kesildi.
⸻
“Ne diyorsun sen?”
⸻
Maria gözlerini kaçırdı. İlk kez.
“Ben o projede çalışıyordum, Elena.”
⸻
Bu isim artık içimi sarsmıyordu.
Yerleşmişti.
⸻
“Yalan söylüyorsun,” dedim ama sesim zayıftı.
⸻
“Keşke,” dedi Maria. “Ama değil.”
⸻
Bir adım geri attım.
“Sen… bana bunu yapanlardan biriydin?”
⸻
Maria hemen başını salladı. “Hayır! Hayır, ben… seni kurtarmaya çalıştım.”
⸻
“Nasıl?”
⸻
“Kaçırmaya çalıştım seni,” dedi. “O gece…”
⸻
Gözlerimin önüne görüntüler çaktı.
Karanlık bir oda.
Maria.
“Koş!”
⸻
Nefesim hızlandı.
⸻
“Devam et,” dedim.
⸻
“Başaramadım,” dedi Maria. Sesi kırıldı. “Kai geldi.”
⸻
İçim buz kesti.
⸻
“Sonra?”
⸻
Maria sustu.
Bu suskunluk… tanıdıktı.
⸻
“Sonra ne oldu?” diye bastırdım.
⸻
“Sonrasını… o değiştirdi,” dedi.
⸻
Kai.
⸻
Her şeyin ortasında o vardı.
⸻
Başımı tuttum. “Ben… neydim?”
⸻
Maria bana baktı.
Bu sefer kaçmadı.
“Sen onların en önemli deneğiydin.”
Kalbim duracak gibi oldu.
“Vesper…”
Bu kelime dudaklarımdan döküldü.
Maria gözlerini kapattı.
“Evet.”
Dünya üzerime çöktü.
“Ve Kai…” dedim yavaşça. “O neydi?”
Maria’nın bakışı sertleşti.
“Senin sonun… ya da kurtuluşun.”
Uzun süre konuşmadık.
Sokak sessizdi.
Ama içimde bir şey bağırıyordu.
⸻
Burada kalamazsın.
⸻
Kai’nin evi artık bir ev değildi.
Bir Kafesti
⸻
Maria’ya baktım.
“Buradan çıkmam lazım.”
⸻
Maria hiç düşünmeden başını salladı.
“Biliyorum.”
⸻
“Yardım edecek misin?”
⸻
Bir an bile tereddüt etmedi.
“Bu sefer… bitireceğim.”
⸻
Kalbim hızlandı.
⸻
“Ne zaman?”
⸻
Maria etrafa baktı.
Sonra bana yaklaştı.
⸻
“Bu Gece.”