3 BÖLÜM

Evet yeni bir bölüm geldi bugün son bir bölüm atıp bitireceğim bugünü
...............................................................
Alya, iki mektuba da uzun uzun baktı.

Biri masanın üzerinde, diğeri ise Baran Ağa’nın elindeydi.

Odanın içindeki sessizlik gittikçe ağırlaşıyordu.

Baran, elindeki mektubu tekrar çevirdi.

“İkisinin de üzerinde aynı işaret var.”

Alya kaşlarını çattı.

“Ben de onu fark ettim.”

Tam o sırada kapı çalındı.

İkisi de irkildi.

Baran mektubu cebine koydu.

“Kim?”

Cevap gelmedi.

Baran kapıya yaklaşıp yavaşça açtı.

Koridor boştu.

Ama kapının önünde üçüncü bir zarf duruyordu.

Alya’nın gözleri büyüdü.

“Baran…”

Baran zarfı yerden aldı.

Bu kez üzerinde isim yoktu.

Sadece tek bir cümle yazıyordu:

“İkinci mektubu okuduysan, artık geri dönüş yok.”

Alya’nın yüzündeki renk değişti.

“Ben ikinci mektubu okumadım.”

Baran ona baktı.

“Ben de okumadım.”

İkisi birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra Alya masadaki ikinci mektubu gösterdi.

“Peki bunu kim okudu?”

Baran’ın bakışları bir anda kapıya kaydı.

Koridorun sonunda bir kapı yavaşça kapandı.

Baran hiç düşünmeden dışarı çıktı.

“Alya, burada kal!”

“Baran, dur!”

Ama Baran çoktan koridorda ilerlemeye başlamıştı.

Alya ise olduğu yerde kalamadı.

Peşinden gitti.

Kapının önüne geldiklerinde Baran elini kapı koluna uzattı.

Tam açacakken içeriden bir ses duyuldu.

“Geç kaldınız…”

Baran bir anda durdu.

Alya’nın nefesi kesildi.

Çünkü o ses…

Alya’nın çok iyi tanıdığı birinin sesiydi.Baran, kapının kolundan elini çekti.

Alya ise birkaç adım gerisinde donup kalmıştı.

“Bu… mümkün değil,” diye fısıldadı.

İçeriden yine aynı ses geldi.

“İkiniz de gerçeği öğrenmek istiyorsunuz, değil mi?”

Baran Alya’ya döndü.

“Sen bu sesi tanıyor musun?”

Alya cevap veremedi.

Çünkü sesi tanıyordu.

Hem de çok iyi tanıyordu.

Baran kapıyı bir anda açtı.

Oda karanlıktı.

Pencere açıktı ve perdeler rüzgârla savruluyordu.

Kimse yoktu.

Sadece masanın üzerinde küçük bir anahtar vardı.

Anahtarın yanında da dördüncü bir mektup duruyordu.

Baran mektubu aldı.

Bu kez zarfın üzerinde yalnızca iki kelime yazıyordu:

“KAPIYI AÇ.”

Alya yavaşça yaklaştı.

“Baran… hangi kapı?”

Baran cevap vermeden anahtara baktı.

Sonra odanın köşesindeki, yıllardır kilitli olduğu söylenen eski kapıya çevirdi gözlerini.

Alya’nın kalbi hızlandı.

“Hayır…”

Baran ona baktı.

“Ne oldu?”

Alya başını salladı.

“Babam bana o kapının hiçbir zaman açılmaması gerektiğini söylemişti.”

Baran anahtarı avucunda sıktı.

“Belki de bütün bu mektupların cevabı o kapının ardındadır.”

Tam anahtarı kilide sokacağı sırada koridordan bir ses yükseldi.

“BARAN!”

İkisi de arkasına döndü.

Aral koşarak yanlarına geliyordu.

Yüzü bembeyazdı.

“Ne yapıyorsunuz siz?”

Baran anahtarı sakladı.

“Sen bunu nereden biliyorsun?”

Aral nefesini toparlamaya çalıştı.

“Çünkü…”

Bir an sustu.

Sonra Alya’ya baktı.

“Çünkü o kapının arkasında sadece eski eşyalar yok.”

Alya’nın sesi titredi.

“Peki ne var?”

Aral’ın cevabı ikisini de susturdu.

“Seninle ilgili bir şey var, Alya.”Alya, Aral’ın sözleriyle olduğu yerde kaldı.

“Benimle ilgili ne olabilir ki?”

Aral cevap vermedi. Gözlerini eski kapıdan ayırmıyordu.

Baran kaşlarını çattı.

“Aral, bildiğin bir şey var. Söyle.”

Aral derin bir nefes aldı.

“Bu kapının kilitli kalmasının bir sebebi var.”

Alya bir adım öne çıktı.

“Benden ne saklıyorsunuz?”

Tam o anda elindeki mektuplardan biri yere düştü.

Zarfın içinden küçük, eski bir fotoğraf çıktı.

Alya fotoğrafı yerden aldı.

Fotoğrafta genç bir kadın vardı.

Kadının yanında ise küçük bir kız çocuğu duruyordu.

Alya’nın gözleri büyüdü.

“Bu…”

Fotoğrafın arkasında bir tarih yazıyordu.

15 Aralık 2012.

Alya fotoğrafı Baran’a uzattı.

“Bu kız… ben miyim?”

Baran fotoğrafa baktı.

Aral ise başını öne eğdi.

“Alya…”

“Bana doğruyu söyle!”

Aral sonunda gözlerini kaldırdı.

“Evet.”

Alya’nın nefesi kesildi.

“Peki yanındaki kadın kim?”

Aral cevap vermeden önce koridorun diğer ucundan bir kapı sesi geldi.

Üçü de aynı anda oraya baktı.

Baran, Alya’nın önüne geçti.

“Biri geliyor.”

Ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.

Sonra karanlığın içinden bir kadın çıktı.

Alya kadını görür görmez elindeki fotoğrafı düşürdü.

Çünkü o yüzü daha önce görmüştü.

Mektupların birinde…

Ve kadın Alya’ya bakıp sadece şunu söyledi:

“Artık gerçeği öğrenmenin zamanı geldi.”
...............................................................
Sizce kadın kimmmm