Bölüm 24-Rahatsız Olmadım

Aradan iki hafta geçmişti
İki hafta boyunca Darev Avelinin söylediği tek bir cümleyi bile unutmamıştı
Evet rahatsız oluyorum
Ve bunu gerçekten ciddiye almıştı
Artık Avelinin yanından geçerken aralarında mesafe bırakıyordu
Aynı masada otursalar bile onun tarafına dönmüyordu
Avelin birşey sorduğunda yalnızca gerektiği kadar cevap veriyordu
Bazen aynı odada saatlerce kalıyorlardı ve Darev tek kelime etmiyordu
Eskiden Avelinin sinirini bozmak için fırsat kollayan adam gitmişti
Yerine Avelinin sınırlarına dikkat eden soğuk ve mesafeli biri gelmişti
İlk birkaç gün Avelin bundan memnundu
Sonuçta istediği buydu
Ama sonraaa
Bu sessizlik canını sıkmaya başladı
Darevin ona bakmaması
Yanından geçerken durmaması
Birşey olduğunda eskisi gibi laf atmaması
Hapsi garip şekilde eksiklik gibi hissettirmeye başlamıştı
Bir akşam yine aynı odadaydılar
Darev yatağın kendi tarafına oturmuş kitabını okuyordu
Avelin ise diğer tarafta telefonuyla uğraşıyordu
Bi ara gözleri istemeden Dareve kaydı
Darev kitabın sayfasını çevirdi
Avelin tekrar telefonuna baktı
Birkaç dakika sonra yine ona baktı
Darev hala kitabını okuyordu
Avelin içinden söylendi
Bir kere bile bakmayacak mısın
Sonra kendi düşüncesine sinirlendi
Ne bekliyordun
Darev kitabı kapattı
Avelin hemen telefonuna baktı
Darev ayağa kalkıp yatağın kenarından geçti
Avelin farkında olmadan biraz geri çekildi
Darev bunu görünce durdu
Hiçbirşey söylemeden diğer taraftan dolaştı
Avelinin içi sıkıştı
İşte yine
Bu mesafe
Bu kez kendisi bile bundan kaçamadı
Darev ışığı kapattı
Odaya karanlık çöktü
Avelin birkaç dakika tavana baktı
Sonra gözlerini kapattı
Ama uyumadı
Çünkü artık emindi
Darev gerçekten geri çekilmişti
Ve Avelin
Bunun böyle devam etmesini istemiyordu
***
Ertesi gün ev sessizdi
Kiyan ve Narevin dışarıdaydı
Vera yine odasındaydı
Salona girdiğimde Darev pencerenin önünde duruyordu
Darev beni fark etti
Bir an bakışlarımız kesişti
Sonra Darev bakışlarını başka tarafa çevirdi
Sabrım tükendi
Yanına doğru yürüdüm
Darev bana baktı
Birkaç saniye hiçbirşey söylemeden karşısında durdum
Darev bekledi
Ben ise ne yaptığımı kendimde tam düşünmeden bir adım daha yaklaştım
Ellerimi yanaklarına koydum
Veeee
Dudaklarımı dudaklarının üzerine bastırdım
Sonra geri çekildim
Darevin yüzündeki şaşkınlık beni bile durakasattı
Ama bu kez kaçmadım
Rahatsız olmadım.Dedim
Darev hiçbirşey söylemedi
Gözlerimi ondan ayırmadan devam ettim
Yalan söylemiştim
Darevin bakışları yüzümde kaldı
İlk kez söylediğim şeyden pişman değildim
Çünkü bu kez o cümleyi kendim seçmiştim
Ve Dareve değil aslında kendime itiraf etmiştim
Bazen insan bir şeyden gerçekten rahatsız olduğu için değil hissettiği şeyden korktuğu için geri çekilir Avelinin rahatsızım dediği şey belki de Darev değildi kendi kalbinin ona verdiği cevaptı.
BÖLÜM SONUUU💫
Çok kısa oldu ya