Bölüm 23-DAREV&AVELİN

Darevin ayak sesleri koridorda yavaş yavaş kayboldu
Mutfakta tek başıma kalmıştım
Bir süre olduğum yerde durdum
Neden bilmiyordum ama söylediğim o tek kelime kafamın içinde dönüp duruyordu
Evet
Gerçekten ondan rahatsız mıydım
Cevabım kesindi
En azından öyle olması gerekiyordu
Tezgaha yaslandım ve derin bir nefes aldım
Ne yapıyorsun sen Avelin
Kendi kendime söylenip mutfaktan çıktım
Salona girdiğimde Kiyan ve Narevin hala koltukta oturuyordu
Kiyan başını kaldırdı
Darev nerede
Yukarı çıktı
Narevin yüzüme baktı
Birşey mi oldu
Hayır
Kiyan hemen sırıttı
Bu evde biri hayır diyorsa kesin birşey olmuştur
Sen sus
Tamam ya
Narevin gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı
Ben koltuğun diğer tarafına oturdum
Birkaç saniye sonra Kiyan yeniden konuştu
Bu arada yarın dışarı çıkalım mı
Narevin hemen cevap verdi
Olur
Sende gel avelin dedi kiyan
Hayır
Darevde gelsin
Daha büyük hayır
Kiyan kahkaha attı
Daha teklif bile etmedim
Etme
Narevin Kiyanın koluna hafifçe vurdu
Bence onları aynı yere götürmeyelim
Tamam tamam dedi Kiyan
Bir süre sonra Narevin ve Kiyan yukarı çıktı
Ben de salonda yalnız kaldım
Tam kitabımı elime almıştım ki merdivenlerden Darevin ayak seslerini duydum
Başımı kaldırmadım
Yanımdan geçip mutfağa gitti
Birkaç dakika sonra geri geldi
Bu kez durdu
İyi misin
Başımı kaldırdım
İyiyim
Emin misin
Evet
Darev birkaç saniye bana baktı
Sonra hiçbirşey söylemeden odasına doğru yürüdü
Arkasından bakakaldım
Eskiden olsa mutlaka bir laf söylerdi
Bir şeyle dalga geçerdi
Şimdi ise susuyordu
Ve nedense bu sessizlik beni rahatsız ediyordu
Kitabımı kapattım
Ne zamandan beri onun konuşmasını bekliyorum ben
Kendime kızıp ayağa kalktım
Gece olduğunda odaya girdiğimde Darev yatakta değildi
Üzerimi değiştirip yatağın kendi tarafıma geçtim
Birkaç dakika sonra kapı açıldı
Darev içeri girdi
Bana bakmadan
Kendi tarafına geçti
Işıkları kapattı
İyi geceler
Bir an duraksadım
İyi geceler
Sırtımı ona döndüm
Gözlerimi kapattım
Ama uyuyamıyordum
Darev de konuşmuyordu
Aramızdaki mesafe birkaç karıştı
Ve bunun nedenini bile düşünmek istemiyordum
Bazen insan birine yaklaşmaktan değil uzaklaşmasından korkmaya başlar çünkü alışmak fark etmeden insanın en savunmasız halidir
Ertesi sabah*
Darev mutfaktan çıktıktan sonra birkaç saniye olduğum yerde kaldım
Ayak sesleri koridorda giderek uzaklaştı
Ben ise hala aynı yerdeydim
Elimdeki bardağa baktım
Sonra masaya bıraktım
Ne yapacağımı bilmiyordum
En sonunda mutfaktan çıkıp salona geçtim
Darev koltuğun bir ucunda oturuyordu
Telefonuyla ilgileniyordu
Beni görünce başını kaldırmadı
Bende hiçbirşey söylemeden karşıdaki koltuğa oturdum
Televizyonu açtım
Sesini biraz fazla açtığımı fark edince koştum
Darev tek kelime etmedi
Ben de etmedim
Dakikalar geçti
Kiyan ile Narevinin hazırlanıp dışarı çıkması çok sürmedi
Narevin çıkmadan önce bana baktı
Akşama görüşürüz
Başımı salladım
Kiyan kapının yanında ayakkabılarını giyerken Dareve baktı
Sen gelmiyor musun
Darev başını iki yana salladı
Kiyan bu kez bana baktı
Sen
Hayır
Kiyan birkaç saniye ikimize baktı
Sonra sırıttı
Tamam size kolay gelsin
Narevin onun kolunu çekti
Kiyan
Efendim
Sus
Kapı kapandı
Ev bir anda sessizleşti
Verada odasından çıkmamıştı
Artık gerçekten yalnızdık
Darev koltuktan kalktı
Telefonunu cebine koydu
Mutfaktan geçip merdivenlere yöneldi
Ben farkında olmadan başımı kaldırıp onu izledim
Bir an durdu
Sanki arkasını dönüp bakacakmış gibi geldi
Ama dönmedi
Merdivenlerden çıktı
Ben tekrar televizyona döndüm
Ekrana bakıyordum ama hiçbirşey izlemiyordum
Bir süre sonra bende kalktım
Mutfağa gidip kendime su aldım
Tam salona dönecekken yukarıdan Darevin ayak seslerini duydum
Merdivenlerden indi
Elinde birkaç kitap vardı
Beni görünce durdu
Bende durdum
İkimizde konuşmadık
Darev yanımdan geçti
Aramızda birkaç santim kalmıştı
Ben istemsizce kenara çekildim
Darevde bunu fark etti
Yüzünde hiçbir ifade oluşmadı
Sadece yürümeye devam etti
Kitapları salondaki masaya bıraktı
Sonra koltuğa geri oturdu
Bende mutfağa dönüp bardağımı aldım
Salona geldiğimde bu kez başka bir koltuğa oturdum
Aramızda koca bir boşluk vardı
İkimizde o boşluğa bakmıyordu
Ama ikimizde farkındaydık
Öğleden sonra yağmur başladı
Ev daha da sessizleşti
Darev koltukta oturuyordu
Ben pencerenin yanında durup dışarıyı izliyordum
Bir süre sonra yağmurun sesi dışında hiçbirşey duyulmadı
Darev ayağa kalktı
Pencerenin yanından geçerken perdeyi kapattı
Ben ona baktım
Ama o bana bakmadı
Sonra tekrar yerine oturdu
Birkaç dakika sonra bende koltuğa geçtim
Ama yine karşısına değil
Yan tarafa
Darev başını kaldırdı
Bir saniyeliğine gözgöze geldik
Sonra ikimizde aynı anda başka yere baktık
Akşam olduğunda Kiyan ve Narevin hala dönmemişti
Veranın odasının kapısıda hala kapalıydı
Darev mutfağa geçti
Bende bir süre sonra yemek yemek için mutfağa girdim
Tezgahın üzerinde iki tabak vardı
Biri benim önüme konmuştu
Diğeri Darevin
Hiçbirşey söylemeden sandalyeme oturdum
Darev karşıma oturdu
Yemeye başladık
Çatal bıçak sesleri dışında hiçbirşey yoktu
Birkaç dakika sonra Darevin telefonu çaldı
Telefonuna baktı
Aramayı reddetti
Sonra tekrar yemeğine döndü
Bende hiçbirşey sormadım
O da hiçbirşey açıklamadı
Yemek bittiğinde Darev tabakları topladı
Ben de kendi tabağımı aldım
Aynı anda lavaboya uzandık
Ellerimiz birbirine değmeden ikimiz de geri çekildik
Darev tabağını bıraktı
Bende bıraktım
Sonra o mutfaktan çıktı
Bense birkaç saniye daha orada durdum
Gece olduğunda odada yine aynı sessizlik vardı
Darev yatağın kendi tarafına uzanmıştı
Ben de diğer tarafa
Aramızda yalnızca yatağın ortasındaki boşluk vardı
Işık kapandı
Karanlıkta birbirimizi göremiyorduk
Ama ikimizde uyumuyorduk
Uzun süre tek bir kelime bile edilmedi
Sonra Darev yatakta hafifçe döndü
Bende farkında olmadan diğer tarafa döndüm
Sırtlarımız birbirine dönüktü
İkimizde konuşmadık
Ve o gece ilk defa birbirimizden uzak durmak için hiçbirşey söylememize gerek olmadığını anladık
Çünkü bazen bir insanı uzaklaştırmak için söylenen tek bir kelime yeterdi
Evet
Bazı cevaplar bir kapıyı kapatır ama insan kapının ardında ne bıraktığını ancak sessizlik başladığında fark eder
BÖLÜM SONUUU💫