Bölüm 14-Saf Nefret

Gece çoktan çökmüştü
Odamızın ışığı kapalıydı
Yatağın içinde gözlerimi kapatmıştım
Uyumuyordum
Sadece düşünmekten yorulmuştum
Kapı yavaşça açıldı
Darev adımlarını sessizce attı
Ben gözlerimi açmadım
Yatağın diğer tarafına geçti
Bir süre hiçbirşey söylemedi
Sonra derin bir nefes aldı
Uyuyorsun
Sesindeki ton alaycıydı
Cevap vermedim
Darev yatağa uzandı
Birkaç saniye sessizlik oldu
Sonra alçak sesle konuştu
Seninle aynı odada olmak bile insanın sabrını tüketiyor
İçim burkuldu
Ama kıpırdamadım
Her şeyi sorun haline getiriyorsun
Bir süre sustu
Ve nedense herkes seni anlamaya çalışıyor
Darev tavana baktı
Ben anlamaya çalışmıyorum
Sesi daha da soğudu
Çünkü seni anlamak bile istemiyorum
Gözlerimi sıkıca kapadım
Bazen gerçekten senden nefret ediyorum Avelin
Kalbim sıkıştı
Sol gözümden bir yaş aktı
Ama hala hareket etmedim
Darev birkaç saniye sustu
Ve beklemediğim birşey söyledi
Ve en sinir bozucu olanı…
Sesi bu kez daha yorgundu
Bunu sana söylemek bile yetmiyor
Yutkundum
Darev devam etti
Ne yaparsam yapayım aynı evin içinde yine karşıma çıkıyorsun
Kısa bir sessizlik
Keşke seni hiç tanımasaydım
Bu kez gözlerimi açmak istedim
Ama açmadım
Darev son kez konuştu
Belki o zaman senden bu kadar nefret etmek zorunda kalmazdım
Sonra sustu
Ben ise karanlığın içinde gözlerimi kapalı tutmaya devam ettim
Darev benim uyuduğumu sanıyordu
Ama ben söylediklerinin her kelimesini duymuştum
Ve ilk kez onun nefretinin altında başka birşey aramaya cesaret edemedim
Çünkü bazı sözler insanın aklına soru bırakmazdı
Sadece yara bırakırdı
Sabah gözlerimi açtığımda odanın içi aydınlanmıştı
Bir süre tavana baktım
Gece söyledikleri hala aklımdaydı
Darev benim uyuduğumu sanmıştı
Ben ise her kelimesini duymuştum
Yan tarafa baktım
Yatak boştu
Darev çoktan kalkmıştı
Yavaşça yataktan kalktım
Aynanın karşısına geçtim
Yüzümde uykusuzluktan başka hiçbirşey görünmüyordu
Böyle kalmalıydı
Dün gece duyduklarımı ona belli etmeyecektim
Ne kadar canımı yakmış olursa olsun
Aşağı indim
Darev mutfakta değildi
Vera masada oturuyordu
Beni görünce başını kaldırdı
Erken kalkmışsın
Sen de
Vera gülümsedi
Darev biraz önce çıktı
Bana söylemene gerek yok
Belki bilmek istersin diye düşündüm
İstemiyorum
Sandalyeye oturdum
Vera birkaç saniye beni izledi
Dün gece uyuyabildin mi
Bakışlarımı ona çevirdim
Evet
Emin misin
Evet
Garip
Ne garip tam olarak
Hiçbirşey
Sesindeki imayı anlamıştım
Ama karşılık vermedim
Vera biraz daha yaklaştı
Bazen insan gördüğü şeyleri unutamaz
Elimdeki bardağı masaya bıraktım
Ne anlatmaya çalışıyorsun
Hiiiiç
Vera
Efendim canım
Benimle uğraşmayı bırak
Vera gülümsedi
Sen de benimle uğraşmayı bırak
Tam o sırada Darev içeri girdi
İkimiz de sustuk
Darev önce Veraya baktı
Sonra bana
Ne konuşuyordunuz
Hiçbirşey dedi Vera
Ben de aynı anda
Hiç dedim
Darev şüpheyle ikimize baktı
Son zamanlarda ikinizin arasında sürekli birşey oluyor
Senin bilmen gerekmiyor dedim
Darevin yüzü sertleşti
Yine başladın
Ben birşey başlatmadım
Her konuşmamızda bir sorun çıkartıyorsun
Belki de konuşmamamız daha iyi
Buna itiraz etmeyeceğim
Ayağa kalktım
Darevle göz göze geldim
Gece söylediği sözleri hatırladım
Keşke seni hiç tanımasaydım
Ama yüzümde hiçbirşey belli etmedim
Merak etme dedim
Bende seninle konuşmak istemiyorum
Yanından geçip salondan çıktım
Arkamdan Darevin sesi gelmedi
Ama Veranın bana baktığını hissediyordum
Ve artık birşeyden emindim
Bu evde herkes birşey saklıyordu
Ben gördüğümü
Darev söylediklerini
Vera ise gerçek yüzünü
Ve eninde sonunda bu sırların biri patlayacaktı
Bazı geceler biter
Ama gecenin söyledikleri sabaha kadar insanın içinde kalır
Ben Darevin sözlerini unutmadım
O ise onları söylediğini bile hatırlamıyor gibiydi
Belki de en acı olan buydu